Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Ζωφός: Μπροστά στη μάχη για τα δικαιώματά μας ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Γιάννης Ζωφός: Μπροστά στη μάχη για τα δικαιώματά μας ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

18

 ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΜΑΧΗ  ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ  «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ» 


 


 
 
   Δεν συμπληρώθηκαν  οι 100 πρώτες μέρες της υποτιθέμενης αλλαγής που θα έφερνε το ΠΑΣΟΚ  μετά  το  εντυπωσιακό πράγματι ποσοστό των εκλογών της 4 Οκτωβρίου  και τη  μεγάλη διαφορά από το δεύτερο πλέον κόμμα της αστικής τάξης, τη Νέα Δημοκρατία.


  Χρειάσθηκαν μόνο  οι 60 πρώτες μέρες, για να επιβεβαιωθούν και στην πράξη,  με τον πιο πανηγυρικό τρόπο οι προβλέψεις, οι εκτιμήσεις και θέσεις του ΚΚΕ έτσι όπως διατυπώθηκαν από την πρώτη στιγμή.


   Η κυβέρνηση, χωρίς καθυστέρηση, προωθεί όλα όσα έχει δεσμευτεί απέναντι στο κεφάλαιο, την ΕΕ,  και το ΝΑΤΟ. Προχωρά με καίρια χτυπήματα:


 στο ασφαλιστικό, στις συλλογικές  συμβάσεις, στις εργασιακές σχέσεις, στο δικαίωμα στη σταθερή και μόνιμη δουλειά, στην Παιδεία, στη διοικητική μεταρρύθμιση, στο φορολογικό, στις ιδιωτικοποιήσεις, στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, στη διατήρηση και επέκταση της αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων.


 Θέλουν να ξεμπερδεύουν γρήγορα, χωρίς καθυστερήσεις και νομίζουν ότι αυτά θα πετύχουν  με τον αιφνιδιασμό, με την ταχύτητα κατάθεσης σχεδίων νόμων και άλλων αντιλαϊκών μέτρων.


  Νομίζουν  ότι θα χρυσώσουν το χάπι, αν τα διανθίσουν όλα αυτά με το γνωστό «διάλογο», τη «διαβούλευση», την «ταξική ειρήνη», τη «συναίνεση» ή όπως αλλιώς τα ονομάζουν βοηθούμενοι και  από τα γνωστά παπαγαλάκια τους .


  Υπολογίζουν , όμως, χωρίς τον ξενοδόχο, το ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Δεν υπολογίζουν  καλά το ταξικό κίνημα, τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους που συσπειρώνονται στο Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.


  Εχουν την εντύπωση ότι, επειδή σήμερα ακόμα ο λαός τούς δίνει μέσα από τις εκλογές την καρέκλα της εξουσίας, είναι και σύμφωνος με το μαστίγιο και το καρότο που εναλλάξ χρησιμοποιούν ενάντιά του.


   Ισχυρίζονται ότι επειδή έχουν τη δύναμη μέσω της λαϊκής εντολής, ελέω  εκλογικού νόμου γιατί αν αν έχουν τα κότσια  άς εφαρμόσουν την απλή αναλογική , μπορεί να περάσουν ανενόχλητα στην υλοποίηση των πιο εγκληματικών σχεδίων κατά των  δικαιωμάτων των εργαζόμενων. 


  Ανακηρύσσουν όσους αντιστέκονται, διαφωνούν, όσους δεν μπορούν να τους βάλουν στο χέρι, σαν «εκτός ορίων», εκτός «νομιμότητας» (αστικής).


  Αλλες φορές χρησιμοποιούν τα κατά τόπους  φερέφωνά τους,  για να επιτεθούν – υποτίθεται πιο αποτελεσματικά – στις φωνές τις οποίες φοβούνται: τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, τα μέλη της ΚΝΕ, τους εργάτες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή , στις οικοδομές, στις αλυσίδες πολυκαταστημάτων στη νησί μας και  παντού σε όλη τη χώρα.


Φοβούνται ακριβώς αυτούς που έχουν ξεπεράσει το φόβο.


Τρέμουν αυτούς που δεν τους τρομάζει πλέον η τρομοκρατία, εργοδοτική ή κρατική.


  Σε αυτήν την υπόθεση, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δε χωράνε αναστολές μπροστά και στην απεργία της 17ης Δεκέμβρη που έχει προκηρύξει το ΠΑΜΕ.


   Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, σε συνθήκες όπου ακόμα το κίνημα δεν έχει επαρκώς ανασυνταχθεί, όταν δρα κάτω από τις προδοτικές και συμβιβασμένες  ηγεσίες των κοινωνικών διαλόγων και των ταξικών συναινέσεων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ,  οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες του νησιού μας θα δόσουν την απάντηση  στους χώρους εργασίας.


   Στη μάχη μέσα κρίνεται η λεβεντιά, η παλικαρίσια στάση των συντρόφων μας, αλλά και  άλλων εργαζομένων, που δεν τους καλύπτει συνδικαλιστικά το συμβιβασμένο – πουλημένο, εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικάτο, ομοσπονδία ή εργατικό κέντρο.


   Θα πρωτοστατήσουν στη ζύμωση, στη διαφώτιση για τους στόχους της απεργίας. Θα εξηγήσουν την ανάγκη της συντονισμένης πάλης, της συμμετοχής στην απεργία, της καθόδου με κάθε τρόπο  στην  συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.


   Ακόμα κι αν απειληθούν με απόλυση, με τιμωρία, ακόμα και αν τους περάσουν πειθαρχικό σε χώρους όπως το Δημόσιο, ακόμα κι αν κινδυνεύσουν να απολυθούν τελικά,  είναι σίγουροι ότι θα βρουν δίπλα τους χιλιάδες εργαζόμενους να τους συμπαρασταθούν, να παλέψουν μαζί τους.


   Είναι σίγουροι ότι  Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟΣ.


Δεν είναι εύκολος ο δρόμος, ούτε τελειώνει φυσικά με την απεργία της 17ης Δεκέμβρη.  Θα έχουμε μπροστά μας πολλές ακόμα και μεγαλύτερες ταξικές μάχες. Ομως η κάθε μια θα είναι ξεχωριστή,  θα έχει την ιδιαιτερότητά της.


    Μοναδική εγγύηση – αχτίδα φωτός για τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον αγρότη, τον επαγγελματία, το νέο, τη γυναίκα, τον συνταξιούχο είναι και θα παραμείνει το ΚΚΕ.


   Με την πολύχρονη πείρα του, ξεπερνώντας μέσα στη δράση  τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις, θα δόσει  με επιτυχία όλες τις μάχες ,  για τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας ενάντια στα μονοπώλια, για ανατροπή,  για λαϊκή εξουσία –λαϊκή οικονομία.


 


                                ΧΙΟΣ 13/12/2009


 


                                  ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΩΦΟΣ