Αρχική Απόψεις Aρθρα Βλάσης Δημητριάδης: Το κάπνισμα, η εργασία και το κακό συναπάντημα

Βλάσης Δημητριάδης: Το κάπνισμα, η εργασία και το κακό συναπάντημα

11

 Το κάπνισμα, η εργασία και το κακό συναπάντημα


Με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμα για το θέμα “Εργασία vs κάπνισμα” θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για διάφορα σχετικά ιδεολογήματα “της πιάτσας”.


Εργασία vs κάπνισμα λοιπόν. Πρόκειται για αναγωγή μιας επουσιώδους σχέσης σε τεχνητό ψευδοδίπολο, το οποίο αποσκοπεί να συγκαλύψει πλήθος ουσιωδών παραγόντων και όρων στο πεδίο της εργασίας. Προσπαθεί να αποπροσανατολίσει από πολιτικές στο πεδίο της οικονομίας και της παραγωγής, λειτουργώντας απολογητικά και υπερασπιστικά για το ιδεολογικό κομμάτι και τη λογική της αγοράς, της καπιταλιστικής κερδοφορίας και του συνόλου του τρόπου παραγωγής της κεφαλαιοκρατίας.


Σήμερα κάποιοι μιλάνε για διοίκηση και διαχείριση ανθρωπίνων πόρων (sic), λες και οι άνθρωποι είναι άψυχα αντικείμενα χωρίς συνείδηση και επιλογή, που είναι εκμεταλλεύσιμα και θα  “αξιοποιηθούν” (αυτό συμβαίνει άλλωστε και με τους πόρους στη σχέση ανθρώπου–φύσης μέχρι σήμερα) από κάποιον, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιο επιθυμητό αποτέλεσμα, το κέρδος (κάποιας επιχείρησης). Ακριβώς πάνω σε αυτή τη λογική λοιπόν, κάποιοι συμβουλεύουν πως οι “πόροι” αυτοί θα γίνουν πιο αποδοτικοί. Επιστήμη της διοίκησης και γνωστικά αντικείμενα στις ανάγκες του κεφαλαίου.


Περίεργο που κουβέντα δεν αρθρώνεται από τους ιδεολόγους-απολογητές, για τις δυνατότητες της ανθρωπότητας, της τεχνολογίας και της επιστήμης, για την δυνατότητα αλλαγής του τρόπου παραγωγής και την αυτοματοποίηση, για δημιουργική εργασία και όχι ανιαρή – επαναλαμβανόμενη, χειρωνακτική ή πλέγμα χειρωνακτικής-διανοητικής εργασίας, που συχνά εγκλωβίζουν εργαζόμενους σε αχρείαστες, με βάση τις πραγματικές ανάγκες της παραγωγής και του επιπέδου ανάπτυξης της τεχνολογίας, ανιαρές θέσεις και κνησμό; Αναπαραγωγή της γραφειοκρατίας μας λένε μετά! Αλλά πώς να μιλήσουν αλήθεια για προοπτικές μη συμβατές με τον καπιταλισμό και πώς να θίξουν τα κακώς κείμενα που χρειάζεται το σύστημα για να αναπαράγεται;


Κουβέντα όμως δεν μας λένε οι υπερασπιστές του κεφαλαίου και για την ουσία της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Μόνο για τα συμφέροντα των επιχειρήσεων δια στόματός τους ακούμε συμβουλές, για ενσωμάτωση μέτρων κατά του καπνίσματος στην ΕΓΣΣΕ και πώς να κάνουν τους εκμεταλλευόμενους περισσότερο αποδοτικούς. Πόσο παραπάνω πια;


Ένοχη σιωπή όμως και για τον υποταγμένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ που ταυτίζεται με την κυβερνητική αντεργατική πολιτική, όταν δηλώνει μάλιστα ότι δεν θα θέσει προς διεκδίκηση κάποιο ποστοστό αύξησης, διότι “δημιουργεί έτσι όρους δυσμενούς επικοινωνιακής διαχείρισης”. Όταν συνομιλεί και συμφωνεί με το ΣΕΒ και παίζει το ρόλο του απεργοσπάστη, ενώ ζητά την “απαγόρευση μόνο των απολύσεων στις επιχειρήσεις που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ”. Οι κοινωνικοί έταιροι τους οποίους καλούν κάποιοι να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο έχουν γίνει εταίρες με κάθε έννοια για την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου. Ποιες εργατικές και εργοδοτικές οργανώσεις καλούν να συμφωνήσουν άραγε και πάνω σε ποιά συγκρουόμενα συμφέροντα;


Και η σιωπή τους συνεχίζεται για το ασφαλιστικό, κι ας κόπτονται δήθεν για την βελτίωση της υγείας των εργαζομένων αν κόψουν το τσιγάρο στους χώρους δουλειάς. Ας μην αγχώνονται όμως. Το κάπνισμα θα αναγκαστούν ούτως ή άλλως να το κόψουν οι εργαζόμενοι (και όχι μόνο), λόγω των ειδικών φόρων, των μειώσεων και του παγώματος μισθών και συντάξεων και της γενικότερης φορομπηξίας που εφαρμόζει η “σοσιαλιστική” μας κυβέρνηση, σε συνέχεια της προηγούμενης, γαλάζιας απόχρωσης, πράσινης πολιτικής. Ας δουν καλύτερα σε τι κατάσταση έχουν φτάσει οι πολιτικοί μας ταγοί το δημόσιο σύστημα υγείας και τι επιπτώσεις θα έχει στην υγεία μας το ασφαλιστικό και το πετσόκομμα των όποιων ασφαλιστικών και εργατικών δικαιωμάτων μας έχουν απομείνει, κι ας πάψουν να μας κατασκευάζουν προκλήσεις για την εφαρμογή των επιταγών της Ε.Ε. και του κεφαλαίου, προκειμένου να φτάσουμε δήθεν τις “προηγμένες” ευρωπαϊκές χώρες.


Τον είδαμε τον καπιταλισμό και τον φάγαμε με το κουτάλι. Τον βλέπουμε παγκόσμια να χρεωκοπεί και να περνάει κρίση σε όλα τα πεδία – της οικονομίας, της ιδεολογίας και της πολιτικής – χωρίς να μπορεί πλέον να δώσει διέξοδο. Το μέλλον μας δεν είναι το σύστημα αυτό, αλλά η απαλλαγή των εργαζομένων από τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και εκμετάλλευσης και η νέα κομμουνιστική προπτική, η οποία φαντάζει πλέον στα μάτια μας, πιο επιτακτική από ποτέ.


Βλάσης Δημητριάδης


Ηλεκτρονικός Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών
και μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Χίου