Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιώργος Παπαδόπουλος: 2010 σκέψεις

Γιώργος Παπαδόπουλος: 2010 σκέψεις

23

 2010  ΣΚΕΨΕΙΣ  ΜΠΡΟΣΤΑ  ΣΤΟ  ΝΕΟ  ΧΡΟΝΟ
Του  Γιώργου  Φ.  Παπαδόπουλου – Δημοτικού  Συμβούλου  Χίου


 Η  εποχή  που  ζούμε  χαρακτηρίζεται  από  την  απόλαυση  και  τον  ηδονισμό  που  επιχειρεί  ο  σύγχρονος  άνθρωπος  να  ανάγει  σε  τρόπο  ζωής  με  νόημα.
 Ο  καταναλωτισμός  και  η  ευμάρεια  επεκτείνονται  σε  όλους  σχεδόν  τους  τομείς  της  καθημερινότητας  με  αποτέλεσμα  οι  όντως  ανθρώπινες  ευαισθησίες  να  τείνουν  να  θεωρηθούν  ΄΄παρά  φύσιν΄΄  και  ο  ωχαδελφισμός,  η  διαβολή  και  το  προσωπικό  συμφέρον  αυτοσκοπός  της  ζωής.  Πολύ  σωστά  ανέφερε  σύγχρονος  Γέροντας  ότι  ΄΄οι  σημερινοί  άνθρωποι  δεν  τρώνε  για  να  ζήσουν  αλλά  ζουν  για  να  τρώνε΄΄.
 Το  όλο  εγχείρημα  αποκαλύπτει  το  εξής  παράδοξο: Από  τη  μια  οι  άνθρωποι  εξωθούνται  στην  κατανάλωση  ως  το  μοναδικό  νόημα  στη  ζωή  και  από  την  άλλη  όταν  δεν  μπορούν  να  καταναλώσουν  περιθωριοποιούνται,  ανοίγοντας  ακόμη  περισσότερο  την  ΄΄ψαλίδα΄΄  μεταξύ  πλουσίων  και  φτωχών  στον  κόσμο.  Έτσι,  οι  καταναλωτές  φαίνεται  να  γίνονται  ολοένα  και  πιο  ανάλγητοι  απέναντι  στους  φτωχούς.
 Στη  χώρα  μας,  χώρα  κατεξοχήν  καταναλωτική  και  ωχαδελφική  τα  τελευταία  20  χρόνια,  ειδήσεις  όπως  το  πρόβλημα  των  ταμείων,  η  μείωση  μισθών  και  συντάξεων  και  η  διαρκής  έλευση  μεταναστών,  έρχονται  να  δυναμιτίσουν  συθέμελα  την  αίσθηση  της  ευμάρειας  αυτής  και  του  ναρκισσισμού  που  διακατέχει  τον  νεοέλληνα  σαν  όπιο.  Όταν  τα  ιδεώδη,  τα  ιδανικά,  το  ήθος  και  η  παράδοση  παραμεριστούν, δεν  απομένει  παρά  ο  ψυχικός  και  πνευματικός  θάνατος.  ΄΄Χωρίς  Θεό  τα  πάντα  επιτρέπονται΄΄  ανέφερε  ο  Ντοστογιέφσκι.  Και  ΄΄Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ ού  πάντα  μοι  συμφέρειν.  Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ εγώ  ούκ  εξουσιασθήσομαι  υπό  τινός΄΄  επικαλείτο  ο  Απόστολος  των  Εθνών,  Παύλος.
 Το  πάθος,  ο  εγωισμός,  ο  καταναλωτισμός  ήσαν  λέξεις  άγνωστες  και  ανύπαρκτες  στο  λεξιλόγιο – και  κυρίως – στη  ζωή  των  όντως  χριστιανών  που  εφάρμοζαν  τον  Νόμο  της  Αγάπης  σε  όλα  τα  μήκη  και  πλάτη  της  γης.
 Σήμερα,  πως  είναι  δυνατόν  να  μιλάμε  για  κοινωνία  της  αφθονίας  και  την  ίδια  στιγμή  να  μην  έχουν  συνάνθρωποι  μας  εξασφαλίσει  ούτε  τα  απαραίτητα  προς  το  ζην ?  Υπάρχει  μεγαλύτερος  ηθικός  παραλογισμός  απ΄ αυτό  ?  Ποια  είναι  η  στάση  του  χριστιανικού  κόσμου  απέναντι  στο  πρόβλημα  αυτό,  πόσο  η  επιθυμία  του  πλούτου  και  η  αδιαφορία  απέναντι  στον  πόνο  του  άλλου  μπορεί  να  αμαυρώσει – και  εν  τέλει  ακυρώσει – τη  χριστιανική  ταυτότητα ?
 Είναι  πρωτοφανής  η  άγνοια  αλλά  και  η  αδιαφορία  των  συνανθρώπων  μας  για  τον  Θεό,  την  πίστη  σ΄ αυτόν  αλλά  και  την  προσφορά  στον  συνάνθρωπο  τους.  Και,  δυστυχώς,  εάν  δεν  συμβεί  κάτι  τραγικό  στην  προσωπική  ζωή  του  καθενός,  η  συντριπτική  πλειοψηφία  δεν  φαίνεται  να  αισθάνεται  κανενός  είδους  μεταφυσική  απόγνωση.  Όπως  η  οικογένεια  και  η  πατρίδα,  έτσι  και  η  πίστη  στο  Θεό  συμπεριλαμβάνεται  στον  κατάλογο  των  θεμάτων  που  αφήνουν  αδιάφορους  τους  σύγχρονους  νεοέλληνες.  Πόσοι  ασχολούνται  σήμερα  για  το  εάν  υπάρχει  ΄΄άλλη  ζωή΄΄  περισσότερο  από  το  τι  θα  φορέσουν,  τι  θα  αγοράσουν,  πως  θα  διασκεδάσουν  ?
 Αυτός  είναι  ο  κόσμος  του  2010.  Κόσμος  με  λίγες  χαρές  πραγματικές,  κόσμος  του  καταναλωτισμού  και  του  ατομικού  συμφέροντος.
 Ας  ευχηθούμε  η  νέα  αυτή  χρονιά  να  σταθεί  η  αφορμή  να  γίνουν  οι  άνθρωποι  περισσότερο  Θεοκεντρικοί  και  ανθρωποκεντρικοί.  Να  ασχοληθούν  περισσότερο  και  με  τον  εαυτό  τους  πνευματικά  αλλά  και  με  τον  συνάνθρωπό  τους,  επιχειρώντας  να  του  μεταλαμπαδεύσουν  ότι  μπορούν  από  το  περίσσευμα  της  καρδιάς  τους,  στον  πρόσκαιρο  και  μάταιο  τούτο,  απάνθρωπο,  κόσμο.-