Αρχική Απόψεις Aρθρα Θεόδωρος Χαβιάρας: Ώρα να μιλήσουμε για τα αυτονόητα (θέματα κυκλοφορίας και σεβασμού...

Θεόδωρος Χαβιάρας: Ώρα να μιλήσουμε για τα αυτονόητα (θέματα κυκλοφορίας και σεβασμού πεζού)

10

 Ώρα να μιλήσουμε για τα αυτονόητα


      Προκαλεί εντύπωση η ανοχή κι ίσως η  αδιαφορία  της κοινωνίας μας,  εμπρός στην    παράλογη  οπτική και ηχητική ρύπανση η οποία  κατακλύζει  τους δημόσιους χώρους, ευτελίζοντας την ποιότητα ζωής.  Η ρύπανση  πινακίδων κυκλοφορίας, τα κυνικά γκράφιτι σωστές «κραυγές», οι εκκωφαντικοί θόρυβοι κι οι άλλες,  χωρίς λόγο «παραβατικές συμπεριφορές», καταγράφουν  εύγλωτα   την επίπλαστη  ευημερία που  κατακτήσαμε με… δανεικά και γιατί όχι… λαμογιές. Οι αντικοινωνικές συμπεριφορές όταν γίνονται   χωρίς όρια,   ισοδυναμούν   με υποδούλωση, με   άνευ όρων υποταγή στην ασχήμια που   αποδεικνύουν ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ούτε καν την καθημερινότητα μιας μικρής επαρχιακής  πόλης,.
      Η   μικρομέγαλη,  μικρή κοινωνία  μας   θέλει να  μιλάει αόριστα περί     ελευθερίας   επειδή έτσι καλύπτει με   απάθεια τις βαρύτατες ενοχές της για  ό,τι συμβαίνει μπροστά της, δίπλα της, μέσα στο σπίτι ή στο δρόμο.   Συνεργούμε με τη στάση μας  στην  καταρράκωση  των Αξιών, των Θεσμών, της Αισθητικής και της Παράδοσης,  αδιαφορώντας ότι  ίσως μας περιμένουν… χειρότερα.
      Οι αρμόδιες αρχές,    όπως κι οι  οικοδεσπότες του Νομού και της Πόλης,    επιδεικνύουν…  κατανόηση στις    αδιανόητες συμπεριφορές των      ανόητων,   λες και κατοικούν αλλού. Ο ορίζοντάς τους  αρχίζει και τελειώνει γύρω απ’ το πόστο ή  την ελπίδα επανεκλογής.      Με την ανοχή τους όμως   παίζουν αδέξια  την παρτίδα του πολιτικού «παιχνιδιού»,    κι αδιαφορύν         για τα αυτονόητα όπως: η   αισθητική,   το όραμα,  ο  σεβασμός στη ζωή και    στη δημόσια ή την  ιδιωτική περιουσία;
      Καθώς με την ανοχή ή την αδράνειά μας   κατρακυλούν οι νόμοι και οι Θεσμοί,  σημαίνει ότι  αάσχουμε από    κοινωνική και πολιτική   ασθένεια  που αποσαθρώνει  τα θεμέλια του μόλις 87 ετών  οικοδομήματος που λέγεται ελληνική πατρίδα.
       Οι απόψεις αυτές μπορεί να φαίνονται υπερβολικές ή και γραφικές  για κάποιους,   στοχεύουν όμως να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες    για τα ελάχιστα   αυτονόητα (  και ασφαλώς απαραίτητα) που χρειάζεται η πολιτισμένη συμβίωση στην πόλη. 
      Μας διαφεύγει ότι ,  όσο   μένουμε άβουλοι θεατές μπρος στην κατάρρευση,  θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και δεν μας φταίνε άλλοι.


      Θ. Χαβιάρας