Αρχική Απόψεις Aρθρα Μανώλης Φύσσας: Μνήμες.. από ένα μπάρκο

Μανώλης Φύσσας: Μνήμες.. από ένα μπάρκο

40

 Με όση γενναιότητα διαθέτουμε ας προσφέρουμε ό,τι  μπορουμε στις αποστολές βοήθειας.
Το 1984 βρεθηκα με ένα φορτηγό πλοίο στο λιμανι της Τσιταγκογκ,  πρωτευουσας του Μπαγκλαντές όπου ξεφορτώναμε σίδηρο σε χελώνες (Χυτά σιδηροτεμάχια σαν μεγάλα τούβλα)
Σαν μερμήγκια οι εργάτες ήταν μέσα στα αμπάρια όπου γέμιζαν με το βαρύ φορτίο το συρμάτινο δίχτυ αμφίβολης ποιότητας και αντοχής και με τις μπίγες (γερανούς) του πλοίου το ξεφορτώνανε στον ντόκο στα φορτηγα. Αυτοί οι εργάτες νεαρά παιδιά τα πιο πολλά φορούσαν ένα κοντό παντελονάκι και γενικά ήταν τελείως απροστάτευτοι και ξυπόλητοι. Κάθε φορά που η μπίγα τραβούσε το δίχτυ επάνω κάποιες χελώνες ξέφευγαν και έπεφταν με δύναμη μέσα στο αμπάρι ανάμεσα στους εργάτες, που όπως θυμάμαι, αντιδρούσαν απελπισμένα μέσα στο σωρό με τα σιδερικά, γιατί τους υποχρέωναν την ίδια ώρα να αρχίζουν να γεμίζουν το άδειο δίχτυ με φορτίο χωρίς να λογαριάζουν τον κίνδυνο.
Ο πλοίαρχος ενας λεβέντης κρητικός ο καπετά Μανώλης μόλις αντιλήφθηκε αυτή τη κατάσταση αγρίεψε τόσο του πράκτορα των ναυλωτών, που και τα μουστάκια του βγάζανε φωτιές και κατάφερε να τους επιβάλλει, οι εργάτες να μη γεμίζουν το αδειο δίχτυ μεχρι να φυγει το γεμάτο έξω από το στόμιο του αμπαριού αλλά και αλλες προφυλάξεις. Μάλιστα ο υποπλοίαρχος και οι αξιωματικοί του καταστρώματος τους επιτηρούσαν πολύ αυστηρά
Ο κύριος Μιάμ ναυλωτής ο ίδιος και αντιπρόσωπος των παραληπτών, ένας τελείως κυνικός και ελεεινός τύπος, μας είπε ότι δεν είναι και τρομερό να σκοτωθούν και μερικά πιόνια. Συνήθως σε κάθε εκφόρτωση χάνουμε καμιά δεκαριά. Άλλωστε κανένας από αυτούς δεν έχει σπίτι ούτε συγγενεις ούτε οικογένεια Αυτά τα παιδιά είναι τα ορφανά της μεγάλης θεομηνίας της δεκαετίας του 70 που τα θύματα είχαν ξεπεράσει τις 300.000 νεκρούς.
Ο καπετά Μανώλης που δε ξαναδέχθηκε στο γραφειο του τον κύριο Μιάμ έβαλε τον καμαρώτο τον Στέλιο και συγκέντρωσε όλα τα παιδιά που ήταν πάνω στο πλοίο άπραγα και χωρίς δουλειά . Στη συνέχεια μας μάζεψε και μας παρακάλεσε να μην πετάμε τίποτα από φαγητό και να τρώμε το απαραίτητο έτσι που να περισσευει να ταίζουμε όσους μπορούμε και βέβαια ενίσχυσε τη ποσότητα των φαγητών. Την ίδια ώρα τους αναθέταμε διαφορες δουλειές καθαρίσματα κ.λ.π. δίνοντάς τους και ένα μικρό χαρτζιλίκι ( από έρανο μεταξύ μας ) αλλά και ρούχα και παπούτσια που δεν χρειαζόμασταν.
Το κακό όμως παρόλα τα μέτρα του καπετάνιου δεν έκανε την εξαίρεση και σε μας.
Ένα παλικαράκι γύρω στα 18 τραυματίστηκε θανάσιμα. Για πρώτη φορά στα χρονικά ήρθε ένα ασθενοφόρο κι ο καπετά Μανώλης (που τον τρέμανε οι πράκτορες) χειρίστηκε κλαίγοντας ο ίδιος με μαεστρία τη μπίγα για να βγάλουν το παλικάρι από το αμπάρι Ο καμαρότος και τα καμαροτάκια βγήκανε στον ντόκο για να παραλάβουν το φορείο και γρήγορα να το μεταφέρουν στο ασθενοφόρο. Όμως μόλις το φορείο ακούμπησε στο έδαφος το παλικάρι ξεψύχησε. Σε λίγο ανέβηκαν στο πλοίο τα καμαροτάκια κι ο Στέλιος (ο καμαρότος) με τα μάτια μέσα στα δάκρυα.
Τι έγινε ρε Στέλιο; τον ρώτησα Κι ο Στέλιος μου αποκρίθηκε σχεδόν κλαίγοντας “άνοιξε τα μάτια του κάτι είπε στη γλωσσα του μας είπε θενγκ γιού ( ευχαριστώ στα αγγλικά) και ξεψύχησε .
Τούτο το περιστατικό μου ήρθε στο μυαλό από την ημέρα που επλήγηκε το τραγικό νησί της Αιτής
Στην Αιτή έμεινα κοντά δυο μήνες και τη γύρισα με μηχανάκι σπιθαμή σπιθαμή Οι άνθρωποι παρά τη φτώχεια και τη στερηση είναι ευγενικοί, ζεστοί και φιλόξενοι ( δεν είναι φιλόξενοι στους προκλητικούς και στους ξιπασμένους επιδειξίες)
Όμως οι 200.000 νεκροί του σεισμού σκεφτείτε πόσα ορφανά θα αφήσουν. Που αύριο κιόλας οι διάφοροι κύριοι Μιαμ θα τα ονομάσουν πιόνια θα τα εκμεταλλεύονται (όχι μόνο στα πλοία καταλαβαίνετε )και θα τα καταναλώνουν σαν αναλώσιμο υλικό.
Ας μην αφήσουμε λοιπόν το κύμα της ανθρώπινης σκληρότητας και εκμετάλλευσης να ακολουθήσει τη φοβερή θεομηνία που έπληξε την Αιτή.
Με όση γενναιότητα διαθέτουμε ας προσφέρουμε ό,τι μπορουμε στις αποστολές βοήθειας.
Ίσως οι ευχές και τα ευχαριστώ κάποιων παιδιών που χαμογελούν και όχι ξεψυχούν, ναρθουν σαν χελιδόνια να μας βρουν και ίσως να κτίσουν και φωλιά στο μπαλκόνι μας