Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: Για να ζήσουμε μέρες περηφάνιας (γράμμα από έναν παλιό απεργό…)

Δημήτρης Λαβατσής: Για να ζήσουμε μέρες περηφάνιας (γράμμα από έναν παλιό απεργό…)

13

 

Όταν περί τα τέλη του 2008 ξεκίνησε η συζήτηση  για την κρίση όλες οι σοβαρές αναλύσεις   περιέγραφαν ως αιτία την  υπερσυσσώρευση   των απαιτήσεων των τραπεζών από την πραγματική οικονομία. Αυτή  αναπτύχθηκε  μέσω  του  υπερδανεισμού των νοικοκυριών, τα οποία πάσχιζαν  με αυτόν τον τρόπο -αφού οι χαμηλοί μισθοί δεν επαρκούσαν- να ικανοποιήσουν τις κοινωνικά αποδεκτές ανάγκες που η  σύγχρονη ζωή προσδιορίζει. Σε αυτό συνετέλεσαν οι  -για πολλά χρόνια και μέχρι  τώρα!- μεγάλες φοροελαφρύνσεις  των  κερδών των εταιρειών (από 35% στο 24%), οι εκτεταμένες φοροαπαλλαγές πολλών  κλάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και  εισφοροδιαφυγή (κλοπή φόρων και ενσήμων).
Έτσι, και το κράτος συσσώρευε  ελλείμματα και χρέη και οι πολίτες αναγκαζόντουσαν και αναγκάζονται όλο και περισσότερο  να πληρώνουν   για να αγοράζουν από τον ιδιωτικό τομέα αγαθά και υπηρεσίες που το κράτος δεν καλύπτει πλέον. Βασικά δημόσια αγαθά  έγιναν εμπορεύματα. Κατά συνέπεια, η  καθημερινή ζωή «ακρίβυνε», όχι μόνο γιατί ακρίβυναν τα βασικά αγαθά (στέγη, διατροφή, μετακίνηση), αλλά και  γιατί αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε και γι’ αυτά που παρέχονταν δωρεάν ως κοινωνική πολιτική σε όσους τα έχουν ανάγκη: ιατρικές υπηρεσίες, ατομική ασφάλιση αντί κοινωνικής, ιδιωτικά στεγαστικά δάνεια αντί των προγραμμάτων του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, Το κράτος ιδιωτικοποίησε και αποσύρθηκε…
Όλο το 2009 κύλησε με αμήχανη αναμονή από την μεριά της πολιτικής αριστεράς, αλλά και των συνδικάτων. Οι δυνάμεις της εξουσίας κέρδισαν πολιτικό χρόνο και «από κει που μας χρώσταγαν  μας παίρνουν και το βόδι»
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ:
Σχεδόν μονότονα ηχούν τα σύγχρονα τύμπανα ενός  πολέμου  ανείπωτου.
Καθημερινά μας προειδοποιούν για τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε στο όνομα της πατρίδας.
-Να μειωθούν οι μισθοί (γιατί μείωση, και ονομαστική μάλιστα, είναι η περικοπή του δώρου Χριστουγέννων-14ος μισθός)
-Να  μειωθούν οι συντάξεις και να αυξηθούν τα όρια ηλικίας, γιατί ζούμε πολύ και έχουμε  (κάποιοι) μεγάλες  αποδοχές! Μπορεί και 2000 ευρώ το μήνα-66 ευρώ την ημέρα!
Να δεχτούμε την πολτοποίηση   σε ό,τι έχει απομείνει από ωράρια, διασφαλίσεις από αυθαιρεσίες του εργοδότη. Να απελευθερωθούν οι  απολύσεις  και άλλα τέτοια ωραία.
Την ίδια στιγμή που όλοι νοιώθουμε  το κρύο χέρι του φόβου και ότι μέσα στην ρευστότητα που ζούμε το μόνο σίγουρο είναι η βαναυσότητα των μέτρων που θέλουν να προωθήσουν  οι πολιτικοί γκάγκστερ της  εξουσίας, πολλοί από μας αναπαράγουμε τις ανοησίες με τις οποίες μας βομβαρδίζουν:
-Ότι για όλα φταίει ο διπλανός μας που μπορεί να  έχει το προνόμιο μιας δουλειάς μόνιμης και να μην τρέμει  μπροστά στον εργοδότη ή  ο δημόσιος υπάλληλος γιατί είναι δημόσιος και πρέπει να τον βρίζουμε και εμείς. Με αυτό δεν διατείνομαι ότι δεν υπάρχουν εργαζόμενοι και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα που δεν σέβονται την εργασία τους. Απλά ας σκεφτούμε ότι κάνουν αυτό που προπαγανδίζει η κυρίαρχη κουλτούρα με όλα τα μέσα: ότι είναι μαγκιά να ζεις, και  αν μπορείς και να πλουτίζεις,  σε βάρος του διπλανού σου, αρπάζοντας : άμα είσαι επιχειρηματίας θεωρείσαι πετυχημένος. Αυτό «προσπαθεί» λοιπόν και  ένα τμήμα των μισθωτών εργαζομένων: να μοιάσει στους πετυχημένους του συστήματος. Αλλά αυτή δεν είναι βεβαίως  η αιτία της κρίσης
Κάποιοι άλλοι -για να γυρίσουμε στο θέμα μας- θεωρούν ότι φταίνε οι συνταξιούχοι και μάλιστα όσοι πρόλαβαν να φύγουν με 30-35 χρόνια δουλειάς σχετικά νέοι. Αυτοί θα επιβαρύνουν την «πατρίδα» γιατί θα ζήσουν ίσως και πιο πολύ!
Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι φταίνε οι ανίκανοι πολιτικοί , οι συνδικαλιστές, οι διεφθαρμένοι, οι νέοι που είναι τεμπέληδες γιατί δεν δουλεύουν όσο- όσο, οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι μετανάστες, οι μαύροι, οι κίτρινοι κλπ κλπ.
Έτσι, χωρίς σκέψη, παρκάρουν τους εαυτούς τους μετά από την άχαρη και κουραστική μέρα στο καναπεδάκι της τηλεόρασης και, φοβούμενοι να εκτεθούν με ενοχλητικά πράματα που θέλουν κόπο και μεράκι, ξεμπερδεύουν βρίζοντας όλους τους διπλανούς τους ή ασχολούμενοι με ακίνδυνα θέματα, όπως ποδόσφαιρο, μεταγραφές, διαζύγια τηλεαστέρων και άλλα τέτοια.
Όλα τα πυροβολούν  περιμένοντας κάποιο σωτήρα που θα βάλει τάξη σε όλους εμάς τους ανάξιους. (Από την εποχή της δικτατορίας περάσανε πολλά χρόνια και τα βιώματα δυστυχώς δεν μεταβιβάζονται).
Όλα λοιπόν φταίνε  εκτός από την εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων!
Όλοι  είναι υπεύθυνοι εκτός από το «άγιο κέρδος»!
Και όλοι χρωστάμε στην πατρίδα: δηλαδή στους τραπεζίτες, στις επιχειρήσεις, στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους που στήνουνε την μηχανή  της τρομοκρατίας των αγορών χρήματος.
Όλοι να πληρώσουμε λοιπόν!!! Για   τους εκμεταλλευτές που τους λένε πατρίδα!
Όλοι να πληρώσουμε τους απατεώνες!!!
 
ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΕΣ
Εδώ ας μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά: Εργάσθηκα  33 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και, όταν  μέτρησα τα ένσημά μου για να υπαχθώ  σε μια προσυνταξιοδοτική ρύθμιση, μέτρησα 363 ένσημα κομμένα -μέρες απεργίας. Δεν τα βαρυγκώμησα ποτέ. Ήταν  με αυτές τις απεργίες που κατακτήσαμε την δυνατότητα να φεύγουμε από την δουλειά με σύνταξη πριν μας πέσουν όλα τα δόντια. Κι ακόμα βελτιώναμε το μισθό  μας, επιβάλλαμε  σεβασμό στο ωράριο μας και την πληρωμή των υπερωριών.
Με αυτές τις απεργίες φτιάξαμε  καλύτερη περίθαλψη, κανονισμό λειτουργίας που εμπόδιζε αυθαίρετες απολύσεις  και εκδικητικές μεταθέσεις. Ήταν  με αυτές τις απεργίες που υπερασπιζόμαστε συλλογικά την αξιοπρέπεια μας που δοκιμάζεται όσο υπάρχει  ο νόμος του κέρδους, η σύγχρονη εκμετάλλευση των ανθρώπων που λέγεται καπιταλισμός. Ήταν με τις απεργίες που νιώθαμε ότι σηκώναμε κεφάλι. Ήταν  οι πιο ελεύθερες μέρες της ζωής μας. Γιατί ήταν μέρες περηφάνιας. Έτσι  χτίσαμε ένα σύνθημα απλό, όσο και αληθινό: τίποτα δεν χαρίζεται, τα πάντα κατακτώνται. 
Τώρα, γιατί αναφέρομαι σε αυτά τα βιώματα μου;
Γιατί η απάτη, η εκμετάλλευση,η ταπείνωση, η ανασφάλεια, ο αυταρχισμός χτυπούν την πόρτα όλων μας, και τη δικιά μου. Και  είναι λάθος να νομίζει κανείς ότι εξαιρείται επειδή  είναι αυτή τη στιγμή μόνιμος ή έχει κάποιο  εισοδηματάκι.. Το πολύ -πολύ  να κουτσοπορέψει τη ζωούλα του. Αλλά θα πρόκειται για ζωή ταπεινωμένη….
Είναι λοιπόν θέμα  αξιοπρέπειας, και θέμα ανθρωπιάς να σκεφτόμαστε κριτικά, να συμμετέχουμε,  να απεργούμε και  να αγωνιζόμαστε με όλες τις δυσκολίες και τις δυσπιστίες. Γιατί η μεγαλύτερη αρετή των ανθρώπων είναι η Αλληλεγγύη απέναντι στην ασχήμια και την αδικία.. Αυτή μαζί με την κριτική σκέψη δίνουν νόημα στην περιπέτεια της ύπαρξής μας.
Και είναι απαραίτητοι σκληροί αγώνες για να δώσουμε την πρέπουσα απάντηση στην κρίση.
Για να έχουμε μέρες περηφάνιας και γνώσης,  για να κερδίσουμε στον κοινωνικό πόλεμο που ήδη έχει ξεκινήσει .
Για μια κοινωνία δίκαιη,  χωρίς απάτη και εκμετάλλευση.
Γιατί όλα είναι δυνατά, και τα καλύτερα και τα χειρότερα.
Όλα  εξαρτώνται από την αποφασιστικότητα και την ισχύ των αγώνων που θα δώσουμε
 
                                                                                                                        21/02/2010
               Δημήτρης Λαβατσής

          Μέλος ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ Χίου