Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιώργος Παπαδόπουλος: “Καλλικράτης”- ένας Δήμος για να γλυτώσουμε

Γιώργος Παπαδόπουλος: “Καλλικράτης”- ένας Δήμος για να γλυτώσουμε

11

 
Με  αφορμή  τη  δημόσια  διαβούλευση  για  τον  ΄΄Καλλικράτη΄΄
ΕΝΑΣ  ΔΗΜΟΣ  ΟΛΗ  Η  ΧΙΟΣ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ  ΑΠΟ  ΤΑ ΄΄ΜΑΓΑΖΑΚΙΑ΄΄
Του  Γιώργου  Φ.  Παπαδόπουλου – Δημοτικού  Συμβούλου  Χίου


 Εδώ  και  αρκετό  καιρό,  στο  άκουσμα  της  εφαρμογής  του  ΄΄Καλλικράτη΄΄  και  στο  σκεπτικό  εάν  το  νησί  της  Χίου  θα  πρέπει  να  γίνει  ένας  νέος  Δήμος  ή  τρεις  (βόρειος,  κεντρικός  και  νότιος)  είχα  εκτιμήσει – λανθασμένα  όπως  διαπιστώνω  σήμερα – ότι  προτιμότερο  θα  ήταν  να  γίνουν  τρεις  με  το  σκεπτικό  ότι  η  κοινωνία  μας  δεν  είναι  ακόμη  έτοιμη  να  αποδεχθεί  μια  τέτοια  ριζική  αλλαγή  στο  χώρο  της  Τοπικής  Αυτοδιοίκησης  αλλά  να  επέλθει  με  σταθερά  και  συστηματικά  βήματα.
 Με  το  σκεπτικό  αυτό  ψήφισα  στο  Δημοτικό  Συμβούλιο  μια  τέτοια  πρόταση.
 Μελετώντας,  όμως,  επισταμένως  το  ζήτημα  αυτό  (μιας  και  ποτέ  κανένας  στο  Δήμο  Χίου  δεν  το  έθεσε  σοβαρά  να  συζητηθεί – πάντοτε  το  έφερναν  εκτός  ημερησίας  διάταξης,  δίχως  εισήγηση  και  δίχως  προηγούμενη  διαβούλευση)  διαπίστωσα  ότι  τα  οφέλη  του  ενός  Δήμου  είναι  ασυγκρίτως  περισσότερα.
 Θεωρώ,  λοιπόν,  ότι  κάτι  που  ούτως  ή  αλλιώς  θα  γίνει  έπειτα  από  μια  δεκαετία,  χρησιμότερο  για  το  κοινωνικό  και  δημόσιο  όφελος  θα  είναι  να  γίνει  τώρα.  Και  ειδικότερα:
 1)Εάν  γίνουν  τρεις  Δήμοι  θα  έχουμε  έναν  ισχυρό  με  περίπου  30.000  κατοίκους  πληθυσμό  ο  καθένας  (Χίος,  Αγ.  Μηνάς,  Καμπόχωρα)  και  άλλους  δύο  ανίσχυρους  των  10.000  κατοίκων  περίπου  (Ιωνία,  Μαστιχοχώρια  και  Ομηρούπολη,  Καρδάμυλα,  Αμανή  αντίστοιχα)  οι  οποίοι  θα  ζητούν  τη  συνδρομή  του  κεντρικού  σε  οικονομικά  και  τεχνικά  θέματα  με  αποτέλεσμα  να  υπολειτουργούν  και  οι  τρεις. 
 2)Σήμερα  το  ελληνικό  κράτος  για  τους  8  Δήμους  του  νησιού  πληρώνει  περί  τους  50  αιρετούς  (Δημάρχους,  Αντιδημάρχους,  Προέδρους  Δημοτικών  Συμβουλίων,  Προέδρους  Επιχειρήσεων,  Οργανισμών,  κλπ)  οι  περισσότεροι  των  οποίων  αφιερώνουν  ελάχιστες  έως  μηδενικές  εργατοώρες  για  την  ενασχόλησή  τους  αυτή.  Με  τον  ένα – ενιαίο  Δήμο  θα  παύσει  αυτό  το  αίσχος,  η  οικονομική  αυτή  κατρακύλα  που  έχει  βάλει  τη  ΄΄θηλειά΄΄  σε  υποψηφίους  Δημάρχους  να  τάζουν  έμμισθες  θέσεις  προκειμένου  να  προσαρτήσουν  στα  ψηφοδέλτιά  τους  κάθε  ΄΄καρυδιάς  καρύδι΄΄  για  να  εκλεγούν…(!). Ο  επαγγελματισμός  της  ενασχόλησης  με  τα  κοινά  οφείλει  να  εκλείψει.  Σε  μια  εποχή  έντονης  οικονομικής  κρίσης,  οπότε  και  καλούνται  οι  εργαζόμενοι  και  μισθωτοί  να  ΄΄πληρώσουν  τη  νύφη΄΄  των  λαθών  των  πολιτικών,  αποτελεί  πρόκληση  κάποιος  Αντιδήμαρχος  (π.χ.  Δήμου  Χίου)  να  αμείβεται  με  αντιμισθία  ισόποση  με  την  μηνιαία  μισθοδοσία  δύο  έκτακτων  εργατών  καθαριότητας (!).
 3)Με  την  ύπαρξη  ενός  Δήμου  στο  νησί  θα  υπάρχει  ισότιμη  αντιμετώπιση  όλων  των  πολιτών  και  σε  όλα  τα  ζητήματα,  όπως  για  παράδειγμα  κάποιος  πολίτης,  σε  Δήμους  όμορους  του  κεντρικού,  ενώ  κάνει  χρήση  της  αποχέτευσης  του  βιολογικού  σταθμού  της  πόλης  πληρώνει  σήμερα  λιγότερα  για  τη  χρήση  αυτή  σε  σχέση  με  τον  κάτοικο  της  πόλης.  Ή  σε  άλλη  περίπτωση  εμπλέκονται  οι  Αρχές  μεταξύ  των  (π.χ.  για  πολεοδομικά  ζητήματα  ή  ζητήματα  αδειοδότησης  καταστημάτων  ή  καθαριότητας,  αιγιαλού  και  παραλίας,  κ.α.). Γιατί  να  γίνονται  διακρίσεις  εις  βάρος  των  πολιτών  ?  Με  τον  ένα  Δήμο  θα  υπάρχει  ισότιμη  αντιμετώπιση,  όπως  θα  υπάρχει  κοινή  γραμμή  για  την  ενίσχυση  της  υπαίθρου,  την  τιμολογιακή  πολιτική  των  κατοίκων  των  τοπικών  διαμερισμάτων  και  οικισμών  του  Δήμου,  αλλά  και  την  εξάλειψη  προσωπικών  ρουσφετιών,  αφού  όλοι  (Δήμαρχος,  Σύμβουλοι,  ιθύνοντες)  θα  υπόκεινται  στον  έλεγχο  όλων.  Πέραν  δε  αυτών  θα  εκλείψουν  ζητήματα  τοπικισμού  και  εσωστρέφειας  που  παρουσιάζονται  σε  τοπικά – κλειστά  περιβάλλοντα,  κυρίως  των  οικισμών  και  κωμοπόλεων.  Τέλος,  οι  όποιες  ΄΄ορέξεις΄΄  των  αιρετών  για  πρωτοκαθεδρίες  και  υποψηφιότητες  θα  περιοριστούν  στο  ελάχιστο  δυνατόν  και  οι  όποιες  ΄΄συμμαχίες΄΄  θα  γίνονται  με  σωστότερα  κριτήρια  επιλογής,  αφού  το  ποσοστό  του  κρίνοντος  λαού  θα  είναι – αρκούντως – μεγάλο  και  συνεπώς  πιο  αντιπροσωπευτικό  της  κρίσης  του.-