Αρχική Απόψεις Aρθρα Νέστορας Ξυλάς: “Οικονομολόγων” προτάσεις…

Νέστορας Ξυλάς: “Οικονομολόγων” προτάσεις…

25

 “Οικονομολόγων” προτάσεις…


Στις 26 Φλεβάρη στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ δημοσιεύθηκε το άρθρο του κ. Κ.Μ. με τίτλο “Αντιπετωπίζοντας την οικονομική κρίση”.
Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω και ειδικά όταν αντίκρισα την ιδιότητα του συγγραφέα νόμιζα πως επρόκειτο για  πλάκα. Όμως, ναι!
Έμαθα από ένα οικονομολόγο με Msc Marketing & Communication όπως είναι η πλήρης ιδιότητά του,  ότι για να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση πρέπει:
Ο λαός μας να αγοράζει Λογάδι Ηπείρου ή Μακεδονία αντί για Gooda αφού και τα δυο λιώνουν εξίσου καλά στην πίτσα, Lux ή Έψα αντί για Coca Cola ή Pepsi, ελληνικά κεφαλοτύρια αντί για σκληρό τυρί Δανίας, μακαρόνια Μελισσα αντί για Barilla μαζί με πολλές άλλες αντίστοιχου κάλους καταναλωτικές προτάσεις… Ο λόγος;;; Μα φυσικά γιατί “στηρίζοντας προϊόντα πολυεθνικών εταιριών απωδυναμώνετε τις ελληνικές παραγωγές, βοηθάτε την επιδείνωση της ανεργίας”, ενώ “ενισχύοντας ελληνικές παραγωγές σε τόσο δύσκολους καιρούς, βοηθάτε τη διατήρηση και αύξηση των θέσεων εργασίας!”, “έτσι θα στηρίξετε τις θέσεις εργασίας σας και θα δημιουργήσετε θέσεις εργασίας για συμπατριώτες σας!!!” όπως αναφέρει.

Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να κάνω μερικές παρατηρήσεις αφού αρκετός αποπροσανατολισμός υπάρχει στους εργαζόμενους από το κύριο καθήκον τους.


Πρώτα και κύρια στην εποχή του ιμπεριαλισμού, τα μονοπώλια παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην παραγωγή είτε πρόκειται οι εργαζόμενοι  να αγοράζουν ελληνικά είτε ξένα προϊόντα. Πριν απ’όλα, το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής. Λειτουργώντας με βάση τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της αστικής τάξης δεν στηρίζει πρώτα και κύρια εκείνο τη ντόπια παραγωγή εκεί που πρέπει, και δεν εννοώ  με επιδοτήσεις στους βιομήχανους. Βλέπουμε να μαραζώνουν για παράδειγμα μια σειρά τομείς στην αγροτική παραγωγή (καπνά, ζάχαρη κλπ) και την ίδια στιγμή να κάνουμε εισαγωγές σε προϊόντα που παλιότερα ήμασταν αυτάρκης. Ακόμα όμως κι αν οι εργαζόμενοι αγόραζαν από τον μανάβη της γειτονιάς (που συνθλίβεται κάτω από την κυριαρχία του μονοπωλίου) ή αν οι ίδιοι καλλιεργούσαν στον κήπο τους προϊόντα σε μεγάλο ποσοστό, πάλι θα υπήρχαν μονοπώλια και πολυεθνικές, που θα έπαιζαν κυρίαρχο ρόλο γιατί η δημιουργία του μονοπωλίου, της πολυεθνικής, η επέκτασή τους, είναι αντικειμενική λόγο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού που οδηγεί αναπόφευκτα στη συγκέντρωση και συγκέντρωποίηση κεφαλαίων. Το ίδιο “παιχνίδι” παίζουν οι ξένες πολυεθνικές, που σημειωτέον έχουν κεφάλαια σε όλο τον κόσμο και μπορεί από αυτές να κερδίζουν και Έλληνες καπιταλιστές(!), το ίδιο “παιχνίδι” παίζουν και οι Ελληνικές επιχειρήσεις οι οποίες επενδύουν στα Βαλκάνια και όπου μπορούν εκτός Ελλάδας για την αύξηση των κερδών τους. Η διεθνοποίηση του κεφαλαίου δημιουργεί από κοινού “δουλειές” για Έλληνες και ξένους καπιταλιστές.  Σήμερα, μια πολυεθνική μπορεί να παράγει στην Ελλάδα ή στην Κίνα ή οπουδήποτε είναι μικρό το κόστος παραγωγής, να αναλαμβάνει άλλη πολυεθνική το εμπόριο, και αλλού τελικά να πωλούνται τα εμπορεύματα.


Δεύτερο πολύ σημαντικό ζήτημα. Η οικονομική κρίση δεν εκδηλώνεται στη σφαίρα της κατανάλωση ειδών κατανάλωσης, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, αλλά στη σφαίρα της παραγωγής. Πρόκειται για κρίση υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου λόγω της άναρχης καπιταλιστικής οικονομίας, που αναπτύσσεται με απόλυτο κίνητρο το κέρδος. Έτσι, διάφοροι κλάδοι ωθούνται στην υπερπαραγωγή  αφού το κυνήγι του κέρδους (αυτό είναι ο απόλυτος νόμος στον καπιταλισμό και όχι οι ανθρώπινες ανάγκες) δημιουργεί τεράστια κίνηση κεφαλαίου σε αυτούς. Το αποτέλεσμα είναι λόγω υπερπαραγωγής, να μένουν αδιάθετα εμπορεύματα (πρώτα και κύρια από την παραγωγή μέσων παραγωγής). Ανεξάρτητα από το αν η κρίση μπορεί αρχικά να εκδηλώνεται στον τραπεζικό τομέα ή σε άλλους τομείς και δευτερευόντως σε καταναλωτικά προϊόντα έχει τη βάση της στη σφαίρα της βιομηχανικής παραγωγής, εκεί που παράγεται αξία και υπεραξία. Αυτά τα παραδέχονται και συνεπείς αστοί οικονομολόγοι. Επομένως δεν πρόκειται για πρόβλημα υποκατανάλωσης ή στρεβλής κατανάλωσης άρα και πρόβλημα των “καταναλωτών” αλλά για πρόβλημα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι λοιπόν ψευτοδίλημμα να μπαίνει στους εργαζόμενους ποια προϊόντα να καταναλώσουν για να διορθώσουν τις συνέπειες της κρίσης. Δεν είναι εκεί το θέμα…


Στο ξεκίνημα του άρθρου σας λέτε πως “Δε θα προχωρήσω σε αναλύσεις αιτιών” (σσ της κρίσης), όμως από τις προτάσεις σας φαίνεται πως το ζήτημα αυτό δεν σας είναι καθόλου ξεκάθαρο.


Εκτός των άλλων μια οικονομία δεν έχει μονάχα είδη κατανάλωσης αλλά πλήρη δραστηριότητα σε  μια σειρά τομείς όπως ο τραπεζικός (εκεί άραγε λέτε να προτιμάμε το “ελληνικό” χαρτοφυλάκιο;;;), το εμπόριο κλπ.
Τέλος, θα έπρεπε να μείνει ασχολίαστο με βάση την ανάλυσή σας το πως ακριβώς βοηθιέται το πρόβλημα της ανεργίας με την αγορά ελληνικών προϊόντων. Μήπως η ανεργία είναι και αυτή θέμα του “τι καταναλώνουμε”;;; Έλεος!
Αν ήταν έτσι, δεν θα είχαμε 15% ανεργία σήμερα, αφού και τώρα που μιλάμε τα κέρδη πολλών μονοπωλιακών ομίλων ή απλώς κάποιων κολοσσών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο αν αναλογιστεί κανείς πως τα λεφτά που «βούτηξε» πριν και μετά την κρίση η χρηματιστική ολιγαρχία στην Ελλάδα (δηλαδή, η σύμφυση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που συνθέτουν το χρηματιστικό κεφάλαιο), σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, ανέρχονται στα 346 δισ. ευρώ (!) από το 2000 και στα 304 δισ. ευρώ από το 2004!
Για να μην αναφέρουμε πόσες επιχειρήσεις έχουν κλείσει, ελληνικές και ξένες, που βρίσκονται στη χώρα, για να μεταφέρουν έξω από τα ελληνικά σύνορα τα κεφάλαιά τους αφήνοντας εκατοντάδες εργαζόμενους στο δρόμο (βλ. Σίσσερ Πάλκο – εργοστάσιο στην Αθήνα της ελβετογερμανικής Palco- που πέταξε στο δρόμο 500 εργαζόμενους, κυρίως γυναίκες, όχι γιατί δεν κέρδιζε, αλλά γιατί μπορούσε να κερδίσει περισσότερα!)


Επομένως, για την οικονομική κρίση ευθύνεται το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα (ΕΕ-Βιομήχανοι). Είναι ενδεικτικά τα λόγια του τότε (κατά τα άλλα Έλληνα) προέδρου του ΣΕΒ, που είχε δηλώσει για την περίπτωση του κλεισίματος της Πάλκο: «Νομίζω ότι πρέπει να συνηθίσουμε και να μπούμε στη λογική ότι οι επιχειρήσεις κάποτε γεννιούνται, αναπτύσσονται, φτάνουν σε ένα “πικ” αποτελεσματικότητας και κάποτε πεθαίνουν. Έχουμε δυσκολία να αποδεχτούμε ότι μια επιχειρηματική δράση μπορεί να πεθάνει, αλλά αυτό συμβαίνει», «το σωστό μοντέλο ανάπτυξης» είναι οι ελληνικές επιχειρήσεις αυτού του είδους (φασόν) να μεταφέρονται σε χώρες όπου το εργατικό κόστος είναι πάρα πολύ χαμηλότερο, να κρατάνε τον έλεγχο και το management στην Ελλάδα, ενώ ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ Ι. Παναγόπουλος, ταυτίστηκε απόλυτα με τον εκπρόσωπο του ΣΕΒ σημειώνοντας ότι «αν το αντιμετωπίσουμε από θεωρητική άποψη, είναι περίπου όπως τα λέει ο κ. Κυριακόπουλος»! Σήμερα επίσης φαίνεται η στάση αυτών των δυνάμεων (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ), που παζαρεύουν πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι.


Αυτό λοιπόν που είναι αναγκαίο είναι ένα ισχυρό ταξικό κίνημα αντεπίθεσης, που θα έχει ως στόχο ένα αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, παρά τα λάθη, τις παραλείψεις και τις στρεβλώσεις, που δημιούργησαν οι αγοραίες πολιτικές που πάρθηκαν από ένα σημείο και μετά, είναι το σύστημα της κοινωνικής προόδου, των μεγάλων κατακτήσεων σε υγεία, παιδεία, ασφάλιση, πολιτισμό, αθλητισμό, ειρήνη, απαλλαγμένο από κρίσεις. Είναι ο μόνος αναγκαίος και ρεαλιστικός δρόμος για τους εργαζόμενους σήμερα. Όσες θυσίες κι αν απαιτεί, είναι σίγουρα πολύ λιγότερες από τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής σήμερα και πολύ περισσότερο από ό,τι τους περιμένει. Μόνο μέσα από την πάλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και την εγκαθίδρυση της εξουσίας των εργαζομένων, των ανθρώπων του μόχθου, των εργατών, που θα βάλουν το δικό τους κεντρικό σχέδιο ανάπτυξης προς όφελος των αναγκών τους με εργατικό – λαϊκό έλεγχο, θα ξεμπερδέψουμε μια και καλή από τις καπιταλιστικές κρίσεις και πολέμους και όχι με το να αγοράζουμε σοκολάτες ΙΟΝ αντί για NESTLE μπας και γλυκαθούμε λιγάκι που και που…


Ξυλάς Νέστορας
Εκπαιδευτικός Πληροφορικής