Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Τσούχλης: Για το νέο λιμάνι, μερικές απόρροιες και ακόμη μερικά ερωτήματα

Δημήτρης Τσούχλης: Για το νέο λιμάνι, μερικές απόρροιες και ακόμη μερικά ερωτήματα

15

 Αγαπητοί συμπολίτες, δεν σας κρύβω ότι συχνά σκέφτομαι ότι ζω σε ένα νησί το οποίο μοιάζει με χώρες όπως το Μαλλί ή την Ερυθραία στην διαχείριση των κοινών υποθέσεων και ιδιαίτερα στην άσκηση της λεγόμενης αναπτυξιακής πολιτικής. Λέγοντας «κοινές υποθέσεις» αναφέρομαι σε ότι έχει να κάνει με την άσκηση πολιτικής για το περιβάλλον την ποιότητα ζωής και βεβαίως τα έργα.
Θυμάμαι ότι τα τελευταία έξι χρόνια σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της διαχειριστικής αρχής του τρίτου κοινοτικού πλαισίου, δόθηκαν στην Χίο, συνολικά 320 εκ ευρώ ή για να γίνει καλύτερα αντιληπτό κάτι περισσότερο από 1 δις σε παλαιές δραχμές. Νομίζω συμφωνούμε ότι είναι πολλά τα λεφτά κατά κεφαλήν. Από αυτό ξεκινάνε μερικές ερωτήσεις ίσως οι πλέον απλές, οι πλέον αυτονόητες.
Πόσα από τα έργα που υλοποιήθηκαν βελτίωσαν την ποιότητα ζωή όλων μας;
Από αυτά, ποια ολοκληρώθηκαν ώστε να δικαιολογούν την σκοπιμότητα χρηματοδότησης τους  και είναι λειτουργικά;
Πόσο παραγωγικές ήταν αυτές οι επενδύσεις;
Σε αυτές τις τρεις απλές ερωτήσεις η δική μου διαπίστωση αλλά και πολλών άλλων συμπολιτών μας, είναι ότι τα λεφτά αυτά πήγαν στο μεγαλύτερο μέρος τους στο «βρόντο» ή πιο απλά έγιναν μίζες και τσιμέντο. 
Η ποιότητα ζωής ελάχιστα έως καθόλου βελτιώθηκε, αντίθετα βαίνει επιδεινούμενη. Το ζούμε άλλωστε όλοι αυτό. Η τοπική ιδιαιτερότητα των ημιτελών έργων από την μαρίνα μέχρι τα μεγάλης κλίμακας φράγματα, δεν δίνουν απλά κάποια τοπική πρωτοτυπία αλλά στην ουσία ακυρώνουν την όποια αιτιολόγηση σκοπιμότητας των έργων αυτών.
 Νομίζω ότι  στο κεκτημένο της μίζας και της φρενήρους ανάγκης για «απορροφητικότητα» –ως να είναι αυτοσκοπός-  προστίθεται η αχρήστευση της επένδυσης πολλών εκατομμυρίων τα οποία επενδύονται σε τσιμέντο και χώμα καταναλώνοντας αναντικατάστατους πόρους και χάνοντας ευκαιρίες μοναδικές όπως αυτές που πέρασαν την δεκαετία του ενενήντα και  του 2000. Λείπει το όραμα, η ικανότητα αντίληψης του περίγυρου από τους τοπικούς άρχοντες που μοιάζουν «κολλημένοι» σε μια νοοτροπία εν τέλει βλαπτική για τα συμφέροντα των πολλών και του τόπου.
Οι τοπικοί άρχοντες, τροχονόμοι συμφερόντων μικρών και μεγάλων, μοιράζουν έργα, πιέζουν υπαλλήλους και κάνουν τα στραβά μάτια. Ευδαίμονες, αυτάρεσκοι και αλαζόνες ότι όλα σωστά γίνονται και η Χίος πάει μπροστά. Ας μου επιτραπεί να μην συμφωνήσω.
Αναρωτιέμαι και αγανακτώ όταν διαβάζω  για το νέο λιμάνι. θα συζητήσουμε συλλογικά για ένα έργο μεγάλης κλίμακας το οποίο στερείται λογικής, το οποίο θα μείνει στην μέση, για το οποίο θα πρέπει να δοθούν άνω  των 80 εκ ευρώ και θα καταναλώσει φυσικούς πόρους δηλαδή την παραλία στο κοντάρι. Στον δρόμο του παραλόγου και της σκοπιμότητας που φαίνεται να  ακολουθεί ο Νομάρχης δεν μπορεί και δεν πρέπει να σύρει τον τόπο. «Η πόλη μου η πόλη σου η «Πόλυ» του» θα λέγε ο ποιητής.