Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες

Δημήτρης Λαβατσής: τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες

7

  ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!
….Ήταν το σύνθημα με το οποίο ξεκίνησε τον ιστορικό ανένδοτο αγώνα εναντίον της τότε εξουσίας της Δεξιάς ο Γ Παπανδρέου στις αρχές της δεκαετίας του 60.Πενήντα χρόνια μετά, το σύνθημα ξανάρχεται στο μυαλό όσων καταλαβαίνουν την τρομοκρατία των αγορών. Όλο το τηλεοπτικό μπλοκ και μεγάλη μερίδα του Τύπου έχουν αναλάβει την εθνική εργολαβία να μας πείσουν ότι:
* Όλοι ως Ελληνίδες και Έλληνες φταίμε για την κρίση γιατί όλοι και όλες καταναλώναμε περισσότερα από όσα παρήγαγε η χώρα. Ο τραπεζίτης και ο εργάτης, ο ωρομίσθιος και το στέλεχος της πολυεθνικής,ο φοροκλέφτης εργολάβος και οι εργάτες των συνεργείων του. Αυτός που έμεινε στο νοίκι όλη του τη ζωή κι αυτός που έχει σπίτι στην πόλη, εξοχικό και αλλάζει το πολυτελές αυτοκίνητο του κάθε πέντε χρόνια, ενώ δηλώνει στην εφορία εισόδημα όσο και ένας υπάλληλος του super market. Φταίμε όλοι και για την παραοικονομία, η οποία ως γνωστόν δεν φορολογείται και από την οποία επωφελούνται πάντοτε οι οργανωτές της παραγωγής, δηλαδή οι κάθε λογής επιχειρήσεις, αδυνατίζοντας και τα ασφαλιστικά ταμεία με την εισφοροδιαφυγή. Οι πιο μετριοπαθείς υπολογισμοί ανεβάζουν την παραοικονομία στο 25% του ΑΕΠ (ακαθάριστου εθνικού προϊόντος).Η φοροδιαφυγή των επιχειρήσεων είναι καθεστώς και η εισφοροδιαφυγή προς τα ασφαλιστικά ταμεία φτάνει το 40%! Οι κατά καιρούς διακανονισμοί με τις εφορίες ή τα Ασφαλιστικά Ταμεία που εξαγγέλλουν οι κυβερνήσεις είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για απαλλαγές κατά 80% από τα οφειλόμενα. Κατά τ άλλα φταίμε όλοι και μάλιστα το ίδιο!
* Όταν “χτυπήσεις” όλη αυτήν την επιχειρηματολογία των Πρετεντέρηδων και Χατζηνικολάων, πράγμα εύκολο εάν σε αφήσουν να πεις τα “αντεθνικά” σου επιχειρήματα οι δημοκράτες μας,
γίνονται πραγματιστές και σε πάνε στο επόμενο “επιχείρημα” λέγοντας σου απειλητικά:Θα τα βάλεις με τις αγορές;
Μοιάζουν με τους μπράβους της νύχτας που εκβιάζουν για προστασία δέρνοντας σε ή καίγοντας το αυτοκίνητο ή το σπίτι σου. Αφού τα αφεντικά- ντόπια και διεθνή- είναι «παντοδύναμα».Το δεύτερο επιχείρημα ας το προσέξουμε ιδιαίτερα:συμπυκνώνει όλη την εγγενή βία της εκμετάλλευσης, τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Εδώ τελειώνουν οι ευγένειες. Αν μιλήσεις για έναν άλλο κόσμο, πέραν του “καλύτερου δυνατού» που γι  αυτούς είναι ο τωρινός,θα χλευαστείς ως γραφικός ή αιθεροβάμων. Γρήγορα όμως, εάν προχωρήσεις σε συλλογική δράση, θα κερδίσεις το δικαιολογημένο ταξικό μίσος τους. Γιατί η κρίση αυτή, ίσως πιο μεγάλη και από την άλλη του 1929, δεν αφήνει περιθώρια συμβιβασμών. Η ανάγκη και το όραμα των εκμεταλλευτών είναι να επιλυθεί με ολοκληρωτική συντριβή του κόσμου της εργασίας και την μετατροπή του σε πολτώδη μάζα κλείνοντας την πορεία που ξεκίνησε το 1848, όταν η πρώτη ευρωπαϊκή εργατική επανάσταση περιέγραψε με το χέρι του Μαρξ το όραμα ενός άλλου κόσμου στο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ.
Τα δικά μας καθήκοντα ως εργαζομένων
Είναι σαφές ότι έχει αρχίσει  αδυσώπητος κοινωνικός πόλεμος. Θεσμοί και κατοχυρώσεις που κατακτήθηκαν με σκληρότατους αγώνες και έβαζαν όρια στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης της εργασίας, αφού επί δεκαετίες λοιδορήθηκαν ως αρχαϊσμοί ή συντεχνιακά προνόμια, μετατρέπονται σε κουρελόχαρτα. Οι  απολύσεις χωρίς αποζημίωση, ακόμα και από το ίδιο το κράτος! (π.χ. ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ), οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και η ειλικρινής προειδοποίηση «οι αγορές θέλουν αίμα»δεν αφήνουν περιθώρια για καμία  αμφιβολία ως προς το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής που ετοιμάζουν  η κεφαλαιοκρατική εξουσία και το πολιτικό προσωπικό της. Προκύπτει λοιπόν άμεσα το ερώτημα :εμείς τι κάνουμε; Αποδεχόμαστε την παντοδυναμία των κοινωνικών εχθρών μας;Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού μάς δείχνει το λάθος μιας τέτοιας αποδοχής. Θα ήμαστε  ακόμα στις σπηλιές αν δεν  υπήρχε η βάσιμη πίστη σε έναν  καλύτερο κόσμο. Εξάλλου, ένας προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να διαβάσει την ανησυχία των ανθρώπων της εξουσίας για ανεξέλεγκτες  κοινωνικές εκρήξεις. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι χαζοί .Απλώς φοβούνται τη δυνατότητά μας  για κοινωνική χειραφέτηση,  στην οποία εμείς οι εργαζόμενοι πολλές φορές δεν ελπίζουμε! Η απάντηση επομένως στο επιτακτικό ερώτημα είναι μία: να προβληματιστούμε ,να οργανωθούμε σε εργατικές συλλογικότητες και  στις πολιτικές δυνάμεις που αγωνίζονται για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση. Να  δίνουμε  συνεχείς, μικρές και μεγάλες, μάχες για την αξιοπρέπειά μας. Να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί. Να τους ακυρώσουμε στην συνείδηση όλων μας σαν εξουσία τυραννική και ανατρέψιμη. Να αισθανθούν την καυτή ανάσα της οργής μας. Να κάνουμε απεργίες, όχι απλά ηχηρές, αλλά ουσιαστικά απειλητικές. Έτσι  θα ανοίξουμε το δρόμο για μια άλλη μορφή κοινωνίας,  όπου θα μιλούν οι ανάγκες και η αλληλεγγύη και όχι το κέρδος και  ο ατομισμός. Ναι , η απάντηση  στην κρίση είναι μία:ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
                                                                                                                         08/03/2010
                        Δημήτρης Λαβατσής
               Μέλος του ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ Χίου