Αρχική Απόψεις Aρθρα Παναγιώτης Ξενάκης: Πως οι Έλληνες παρουσιάζουμε τους τούρκους;

Παναγιώτης Ξενάκης: Πως οι Έλληνες παρουσιάζουμε τους τούρκους;

8

 Πως οι Έλληνες παρουσιάζουμε τους τούρκους;;
του Π. Ξενάκη


     Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως παρουσιάζονται οι τούρκοι από εμάς, τους ίδιους τους Έλληνες; Και για να ακριβολογήσω, πως παρουσιάζουμε και τι θέση παίρνουμε απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα και όχι απέναντι στον τούρκικο λαό, του οποίου ένα μεγάλο κομμάτι ενδεχομένως να μην έχει πρόβλημα μαζί μας, μιας που υπάρχουν ιστορικές αναφορές ομόνοιας και σύμπνοιας μεταξύ ανθρώπων που Έζησαν μαζί, όπως και Τούρκων που τις δύσκολες στιγμές έσωσαν Έλληνες από τα ξίφη των συμπατριωτών τους…
     Δυστυχώς όμως αυτό το κομμάτι του τουρκικού λαού δεν είναι αρκετά ισχυρό για να αναχαιτίσει την επιθετικότητα του κράτους τους, η οποία έχει σαφέστατα βαθιές ρίζες από τις οποίες αντλεί δύναμη. Το θέμα όμως που πραγματεύεται αυτό το άρθρο δεν αφορά τους τούρκους αλλά εμάς τους Έλληνες, πως εμείς αντιμετωπίζουμε αυτό το γεγονός.
     Υπάρχουν δύο απόψεις επ’ αυτού. Η πρώτη, η προοδευτική άποψη, η οποία διακατέχεται από φιλειρηνικά αισθήματα και μας προτρέπει να ξεχάσουμε τις πληγές του παρελθόντος και να κοιτάξουμε το μέλλον και πως μέσα από αγαθές σχέσεις θα προοδεύσουμε…
     Νομίζω πως αυτή θα ήταν η μοναδική άποψη, την οποία θα την ασπάζονταν οι περισσότεροι από εμάς, μιας που δεν αναμοχλεύει το μίσος και τους αφήνει όλους ειρηνικά στην ησυχία τους. Πέρα όμως από την ιστορία μας, που σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται να τη γνωρίζουμε, εδώ υπάρχει και μία αληθινή απειλή το λεγόμενο casus belli το οποίο είναι ενεργό από την τουρκία και σημαίνει επακριβώς “αφορμή πολέμου”. 
     Κάπου εδώ λοιπόν ξεφυτρώνει η δεύτερη άποψη, η συντηρητική -και πραγματιστική κατά τη γνώμη μου-, η οποία λέει ναι μεν και πρωτίστως φιλειρηνικά αισθήματα αλλά φυλαγόμαστε κιόλας και βλέπουμε λίγο περισσότερο και την ιστορία μας για να μαθαίνουμε από το παρελθόν.
     Γιατί καλά μου τα λες για την ειρήνη αλλά εγώ έχω απέναντι μου έναν τσαμπουκά να με απειλεί και ή θα ισχύσει η ειρήνη και για τους δυο μας ή αλλιώς θα είμαι κι εγώ κατάλληλα προετοιμασμένος, διότι πολύ απλά όταν κρατάς λουλουδάκια μπροστά στα κανόνια την τρως και πας για λούλουδα μυρωμένα…
     Θέλω να πω πως όταν υπάρχει casus belli, καλή είναι η προοδευτική άποψη -και πρέπει να υπάρχει- για να αμβλύνει τις καταστάσεις και να εξημερώνει τα πνεύματα αλλά μέχρι εκεί. Ειδάλλως ισχύουν δύο πράγματα: Ή είσαι αφελής, φαντασιόπληκτος και αιθεροβάμων ή είσαι σκόπιμα υποκινούμενος, έχεις σκοτεινά συμφέροντα και είσαι επικίνδυνος γιατί προσπαθείς να με πείσεις με τελικό στόχο τον εφησυχασμό μου. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα δε θα είναι καλό εάν επαναπαυτώ.
Και επιτρέψτε μου να μην δεχθώ τον χαρακτηρισμό “καχύποπτος” ή ότι “έχω συνωμοσιοφοβία” και διάφορους άλλους παρόμοιους, μιας που ως δημοσιογράφος έχει τύχει να δω δημάρχους από απέναντι να κλείνονται σε μοναχικά γραφεία με διευθυντές εφημερίδων. Βέβαια, μπορεί να ήθελαν να τους μάθουν πως φτιάχνεται το σαλέπι και το ιμάμ μπαϊλντί ή αν έχει γωνιές ο μπακλαβάς…
     Τι γίνεται όμως όταν η προοδευτική άποψη προσπαθεί να επιβληθεί αγνοώντας και μη δίνοντας απαντήσεις στους διάφορους κινδύνους; Και τι γίνεται όταν έχει το σθένος να μας κατηγορήσει για διάφορα και μάλιστα με βαρείς χαρακτηρισμούς; Μπορούμε να την ασπαστούμε ανεπιφύλακτα; Πόσο τυχαίο είναι ότι αυτή την άποψη την έχουν και την καλλιεργούν αρκετά συχνά άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, σε υπουργεία, πανεπιστήμια και ΜΜΕ; Όλοι αυτοί δε φοβούνται τίποτα, δε βλέπουν διάφορα γεγονότα, δεν έχουν κανένα λόγο, δε βγήκαν από τράχηλο Ελληνίδας, ήρθαν απ’ αλλού;!..
Κι αν δεν έχουν κανένα λόγο για να φοβηθούν τότε ποιο λόγο έχουν για να κατηγορούν όσους έχουν, απλά και ειρηνικά, αντίθετη άποψη; Κι αν έχουν όντως συμφέρον έχουν σαφέστατο δικαίωμα να μη μιλούν, έχουν όμως δικαίωμα να προσπαθούν πεισματικά να μας αλλάξουν άποψη βγάζοντας μας τρελούς, κομπλεξικούς και γελοίους;!..
     Υπάρχει επίσης μία τάση να βαφτίζεται κάποιος που εκφράζει μία συντηρητική άποψη εθνικιστής, ακροδεξιός, πολεμοχαρής, φασίστας και διάφορα άλλα τέτοια. Θα συμφωνούσα αν μιλάγαμε για Ιταλούς, Γερμανούς, Βούλγαρους, Φράγκους και Ενετούς, Μπαρμπαρίνους και αρχαίους Πέρσες, δηλαδή για έθνη και κράτη που δεν έχουν ένα ενεργό casus belli εναντίον μας και δεν αποτελούν μία ενεργή απειλή η οποία όταν υφίσταται διαφοροποιεί τα πράγματα.
Και σε αυτή την περίπτωση όμως, καλό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας απαγορεύσει να τη θυμόμαστε, να την υπερασπιζόμαστε και να την κρεμάζουμε όπου γουστάρουμε. Όπως και εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα να κατηγορούμε κάποιον που έχει αντίθετη άποψη, είτε προοδευτική είτε συντηρητική, χωρίς αποδείξεις. Άντε βρες τις…
    

Παναγιώτης Ξενάκης- “Εκδόσεις Βίγλα”