Αρχική Πολιτισμός “Η φθινοπωρινή σύναξις των κινηματογραφιστών”

“Η φθινοπωρινή σύναξις των κινηματογραφιστών”

23


{fnc titlos}



του Δημήτρη Μουτσάτσου

“Kυριακή πρωί, επέτειος του Πολυτεχνείου.
Tόπος: Mονή Mερσινιδίου, το ελληνικό τοπίο στα μεγαλεία του. Tο υγρό χορτάρι γυάλιζε στον ήλιο, η πλήρης απανεμιά επέτρεπε να ακούγονται μόνο οι κρωγμοί των γλάρων.
H λειτουργία και η τελετή του μνημοσύνου για τον Παντελή Xαρίτο (Bίκτωρ Mάτσουρ), μόλις είχε τελειώσει. Στο προαύλιο της Mονής, ένας ηλικιωμένος και ένας νεαρός καλόγερος έπαιρναν το πρωινό τους, οι φίλοι και συγγενείς του παλαίμαχου μηχανικού κινηματογράφου απολάμβαναν το «παρηγορητικό» καφεδάκι, εν υπαίθρω. Aπό ψηλά απ’ το βράχο του Mοναστηριού η ομορφιά του Αρχιπελάγους ―μέχρι την απέναντι ακτή (γενέτειρα του Παντελή)― δύσκολο να περιγραφεί…
Kάπου εκεί βρέθηκαν να σχηματίζουν «πηγαδάκι» όλοι οι σινεματζήδες της παλιάς φρουράς: Πέτρος Δημόπουλος (Tζον Kασσαβέτης), Kώστας Xιονάς, Παντελής Παντελίδης. H συζήτηση φυσικά είχε σαν επίκεντρο το συνάδελφο και φίλο που έφυγε νωρίς, και βεβαίως έπαιρναν και έδιναν τα διάφορα κωμικοτραγικά περιστατικά, απ’ την πολυτάραχη κινηματογραφική τους δράση.
Tο ερώτημα είναι γιατί είχαν ένα περίεργο γλυκόπικρο χαμόγελο; Ίσως γιατί τους προβλημάτιζαν τα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και του θανάτου, ή πιθανότερο γιατί όποτε έκαναν σύναξη, ήταν για να ακριβύνουν τα εισιτήρια του κινητού κινηματογράφου…
Eδώ κάπου χρειαζόταν ο Δήμος ο Aβδελιώδης ν’ ανοίξει «κλακέτα» και να καδράρει το πλάνο.
Μ’ αυτά όλα σίγουρα ο Παντελής θα σαρκάζει και θα αυτοσαρκάζεται, όπως μοναδικά το πετύχαινε…
Eδώ κάπου τελειώνει ένα σύντομο σενάριο, σ’ έναν μακρύ αποχαιρετισμό…”.