Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Καλαμωτή: το σχολείο έφερε πιο κοντά αλλοδαπούς και ντόπιους

Καλαμωτή: το σχολείο έφερε πιο κοντά αλλοδαπούς και ντόπιους

89



Μια διαφορετική μαθητική κοινότητα για τα δεδομένα του νησιού αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια στο χωριό Καλαμωτή της Χίου. Στο Δημοτικό Σχολείο οι αλλοδαποί μαθητές είναι φέτος κατά ένας περισσότερος από τους ντόπιους. Αυτή την ιδιαιτερότητα όμως δάσκαλοι, μαθητές και γονείς την έχουν ξεπεράσει. Το σχολείο λειτουργεί σα σύνολο με θετικά αποτελέσματα και το μόνο διαφορετικό που μπορεί να ξεχωρίσει κανείς μέσα στην τάξη είναι τα… πιο ξανθά κεφαλάκια των παιδιών που κατάγονται από την Αλβανία.
Με 30 μαθητές εγγεγραμμένους στη δύναμή του ξεκινά φέτος το δημοτικό της Καλαμωτής. Τα 15 από τα παιδιά είναι από την Αλβανία, ένα από την Ουκρανία και 14 ντόπια με αποτέλεσμα οι αλλοδαποί να είναι η πλειοψηφία. Οικονομικοί μετανάστες οι δικοί τους μένουν πια αρκετά χρόνια στην καλαμωτή.
Στο νηπιαγωγείο η αναλογία είναι υπέρ των ντόπιων, 8 έναντι τεσσάρων από την Αλβανία.
“Τα παιδιά έχουν αγαπηθεί και δεθεί το ένα με το άλλο, δεν κοιτάζουν από που είναι. Πολύ καλός φίλος του γιου μου είναι το παιδί από την Ουκρανία”, μας λέει ο ιερέας της Καλαμωτής, ο πάτερ Απόστολος Γαλάτουλας.
“Οι πρώτοι αλλοδαποί μαθητές μας φέτος συνεχίζουν στο Γυμνάσιο. Πάμε στην 7η χρονιά που έχουμε κυρίως αλβανάκια στο σχολείο”, σημειώνει ευχαριστημένος ο Διευθυντής του Σχολείου Βαγγέλης Φραγκούλης.
Τονίζει ότι τα παιδιά είναι πειθαρχημένα και υπάκουα, ενώ το επίπεδό τους στη γλώσσα και στα μαθηματικά είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Διαφορετικότητα δεν νιώθουν και τα ίδια τα παιδιά μεταξύ τους, σημειώνει ο κ. Φραγκούλης και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο. Οι σχέσεις είναι πολύ καλές. “Τα παιδιά ξεκινούν μαζί από το σχολείο, το απόγευμα παίζουν στην παιδική χαρά, στην πλατεία στους δρόμους του χωριού. Τα παιδιά μας δεν τα βλέπουν σαν αλλοδαπούς”.
Το χωριό Καλαμωτή της Χίου αποτελεί πράγματι παράδειγμα προς μίμηση. Οι αρκετές οικογένειες μεταναστών, αλβανοί κυρίως, έχουν ενσωματωθεί στην τοπική κοινωνία, εργάζονται στα χωράφια, δίνουν ζωή στις αγροτικές καλλιέργειες.
Παράπονο δεν έχουν ούτε οι γονείς. Η Νατάσσα Μάμα βρίσκεται 6 χρόνια στην Ελλάδα. Έχει δύο παιδιά στο σχολείο, ο μεγάλος πάει στην Τετάρτη και ο μικρός ξεκινά φέτος στο νηπιαγωγείο.
“Ο Κώστας πάει πολύ καλά, παρ’ όλο που είναι δύσκολο για εμάς να τον βοηθήσουμε. Αντίθετα μας διορθώνει αυτός, όταν για παράδειγμα με ακούει να μιλώ λάθος στο τηλέφωνο”, μας λέει. Τη ρωτάμε αν η προσαρμογή ήταν δύσκολη. “Την πρώτη χρονιά, τώρα πάμε πολύ καλά”, θα μας πει.
Στενοχωριέστε όταν ακούτε ειδήσεις άσχημες για κάποιον συμπατριώτη σας; τη ρωτάμε. Κουνάει καταφατικά το κεφάλι της. “Παντού υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Δεν είναι καλό όμως να ακούς άσχημα πράγματα για την πατρίδα σου, την αγαπάμε”, μας λέει.
Ο γιος της Κώστας ακούει τη μητέρα του χαμογελώντας. Λίγο αργότερα τον βρίσκουμε στην τάξη να παίρνει τα βιβλία από τη δασκάλα του. Χαμογελά ευχαριστημένος. Του αρέσουν τα μαθηματικά, η γλώσσα, “και η ιστορία” πετάγεται από δίπλα ένας ομοεθνής του!
Η πρώτη ζύμωση. γίνεται στο νηπιαγωγείο, σημειώνει η νηπιαγωγός Αναστασία Σπύρου. Υπήρχαν και χρονιές που τα 2/3 της τάξης ήταν αλλοδαποί. “Στα πρώτα κύματα μεταναστών, τα παιδιά είχαν γεννηθεί στην Αλβανία οπότε το γνωστικό τους κεφάλαιο ήταν μηδενικό. Είχαμε προβλήματα σε μεγάλο βαθμό, και φθάναμε στη μέση της χρονιάς για να μπούμε σε άλλους δρόμους. Τα παιδιά ήταν πολύ συνεσταλμένα, πολύ φοβισμένα, όσο όμως περνούσαν τα χρόνια και κάνοντας φίλους εδώ έχουν αποβάλλει φόβους και όλα αυτά τα βιώματα που κουβαλούσαν από την πατρίδα τους. Κοινωνικοποιούνται πάρα πολύ εύκολα, είναι πολύ έξυπνα παιδιά”, σημειώνει η κα Σπύρου
Αυτό που προσέχουν πλέον είναι να βλέπουν τα κοινά σημεία που θα βοηθήσουν στη λειτουργία της ομάδας. Παράλληλα είναι ανοιχτοί στο διαφορετικό, αφού το κάθε παιδί κουβαλά το δικό του πολιτισμικό κεφάλαιο.