Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάνος Μωραϊτης: Κρίση; πρέπει κάποτε να προσγειωθούμε

Μάνος Μωραϊτης: Κρίση; πρέπει κάποτε να προσγειωθούμε

5

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΟΥΜΕ

 

                                               Του Μάνου Μωραϊτη/ Νέα Υόρκη

 

Όλα τα ντόπια έντυπα που διαβάζω  προμηνύουν την καταστροφή, την πείνα, το τέλος του κόσμου.

Επί τέλους διάβασα και ένα κύριο Άρθρο της Εστίας στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης.

Η Εστία όπως και να το κάνουμε ήταν πάντα η σοβαρή εφημερίδα της γενέτειρας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ με την επικεφαλίδα ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ αναλύει το πως η Τρόικα όσο άσχημη και βδελυρή κι αν ακούγεται μας δίνει την ευκαιρία να συνέρθουμε. Μειώνοντας τις κρατικές δαπάνες και κάνοντας την χώρα μας ανταγωνιστική, Για χρόνια τώρα γράφω χωρίς καν να είμαι οικονομολόγος ότι πρέπει κάποτε να καταφέρουμε να κατασκευάσουμε ένα ποτήρι που θα το πουλούμε στην αγορά πιο φθηνά απ’ ότι ο γείτονας μας.

Δεν είναι δυνατόν πάρα πολλά προϊόντα στο μεγαλοκατάστημα της Νέας Υόρκης ΙΚΕΑ να είναι  τουρκικής προέλευσης. Μήπως άραγε το ΔΝΤ που πέρασε απ εκεί τους έβαλε σε τάξη; Δεν είναι οι τούρκοι πιο έξυπνοι από εμάς να κάνουν την χώρα τους την πιο αναπτυσσόμενη οικονομία μετά την Κίνα.

Ο πληθωρισμός θα πέσει όταν η αγοραστική ικανότητα του πολίτη πέσει. Αυτό ακούγεται άσχημα. Δηλαδή πρέπει να πεινάσουμε για να μην αγοράσουμε; Κάθε άλλο, αλλά η φθήνια είναι το απαραίτητο στοιχείο για την οικονομική ανάπτυξη. Εκείνο που βλέπει κανείς με το μνημόνιο είναι ότι θέλει να κάνει τον Έλληνα να μη σκίζει τα ρούχα του για μια δουλίτσα στο δημόσιο. Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που δεν επιμένει στο κόψιμο του 13ου και 14ου δώρου  στον ιδιωτικό τομέα.

 

Είναι καιρός να πάψουμε οι έλληνες να επιζητούμε το κρατικό μεροκάματο. Άλλωστε οι προοπτικές στον κρατικό τομέα δεν είναι και οι καλύτερες όταν η ιδιωτική πλευρά τις δίνει αυτές τις προοπτικές, όταν αυτή βέβαια είναι υγιής και παράγει.

Εδώ που μένω τα τελευταία 55 χρόνια οι δουλειές στο δημόσιο δεν είναι εκείνες που θέλει ο κάθε νέος που θέλει να κάνει καριέρα για μια καλύτερη ζωή.

Ξεύρω φίλο μου που σαν Δημόσιος Υπάλληλος ανώτερου βαθμού αμείβεται με περίπου 75,000 τον χρόνο ενώ ο υιός του σε ιδιωτική επιχείρηση σχετικά φρέσκος με 135,000 τον χρόνο, με προοπτικές για πιο ψηλά.

Βασική προϋπόθεση για την ιδιωτική δουλειά είναι βέβαια η πανεπιστημιακή μόρφωση που στην γενέτειρα τουλάχιστον κουτσαίνει που  όμως  με σκληρές αποφάσεις τείνει να αλλάξει προς το καλύτερο. Οι καλά σπουδασμένοι θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε ο ιδιωτικός τομέας να γίνει ανταγωνιστικός για καλές και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.

Μιλούμε για Μάστερ και Δοκτοράτα.