Αρχική Νέα Τοπικά ΕΚΧ: για το θέμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας

ΕΚΧ: για το θέμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας

7
1. Ο Ν. 1876/1990 για τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν αποτέλεσμα της «κοινωνικής συμφωνίας» που επιτεύχθηκε το 1990, με ομοφωνία όλων των κομμάτων της Βουλής και με την προηγούμενη (μετά από τη διενέργεια κοινωνικού διαλόγου) συμφωνία της Γ.Σ.Ε.Ε. και των εργοδοτικών οργανώσεων. Ο νόμος αυτός στο σύνολό του εξασφάλισε και προώθησε ένα ολοκληρωμένο σύστημα ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων και συλλογικών συμβάσεων με βάση την εξισορρόπηση των αντιτιθέμενων συμφερόντων των μερών.
2. Οι  νομοθετικές ρυθμίσεις που μονομερώς έχουν τεθεί σε ισχύ μετά την θέση σε ισχύ του διεθνούς μηχανισμού δανεισμού της χώρας μας (Ν. 3845/2010, Ν. 3863/2010), αλλά και οι διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας για τη λήψη περαιτέρω μέτρων τόσο μέσω των αρχικών «Μνημονίων», όσο και των επικαιροποιημένων, δαιμονοποιούν εντελώς άστοχα και αστήριχτα τα κατώτατα όρια προστασίας της εργασίας για τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και στοχεύουν στην πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, αγνοώντας προκλητικά τις πραγματικές αιτίες των στρεβλώσεων.
Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα που προαναγγέλλονται με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο της 6ης-8-2010 για την αγορά εργασίας.
Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνονται: η κατίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών ΣΣΕ, όταν είναι δυσμενέστερες, η κατάργηση της επέκτασης της εφαρμογής των ΣΣΕ, η αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων μέσω αλλαγών στο σύστημα διαιτησίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο Τραπεζικός Κλάδος, με την επίλυση των προβλημάτων για τη σύναψη κλαδικής ΣΣΕ εξαιτίας της κακόπιστης άρνησης της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών να διαπραγματευθεί με την ΟΤΟΕ (άρθρο 31 Ν. 3846/2010). Επίσης χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο κλάδος παροχής υπηρεσιών στον τομέα καθαριότητας και φύλαξης σχετικά με την εφαρμογή των κατωτάτων ορίων προστασίας των οικείων ΣΣΕ στις συμβάσεις εργολαβίας εταιριών παροχής αυτών των υπηρεσιών (άρθρο 68 Ν. 3863/2010).
Δεν πρέπει δε να παραγνωρισθεί, ανάμεσα στους άλλους, και ο κλάδος του επισιτισμού-τουρισμού, στον οποίο εφόσον απογυμνωθεί από τα κατώτατα όρια προστασίας, τα οποία παρέχουν σε εθνικό επίπεδο οι κλαδικές συμβάσεις, θα επικρατήσουν συνθήκες εργασιακής ζούγκλας. Τα μέτρα αυτά σε συνδυασμό και με τις  υπόλοιπες ρυθμίσεις που έχουν  ή πρόκειται να υλοποιηθούν (μείωση της αποζημίωσης απόλυσης μέσω της μείωσης του χρόνου προειδοποίησης, αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων, προωθούμενη μείωση υπερωριακών αμοιβών, ενισχυμένη ευελιξία στη διαχείριση των ωρών εργασίας, γενίκευση της χρήσης συμβάσεων προσωρινής και μερικής απασχόλησης) συνθέτουν ένα τοπίο συνολικής απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, ενώ η έλλειψη αναγκαιότητας και προσφορότητας των μέτρων, πέραν της προφανούς αντισυνταγματικότητάς τους,  τα καθιστά ακόμη πιο άδικα κοινωνικά. Γι’ αυτό ενώνουμε τις δυνάμεις μας, με τους εργαζόμενους ΟΛΗΣ της Ευρώπης για να αντιπαλέψουμε τις Νεοφιλελεύθερες, Αντικοινωνικές, Αντεργατικές πολιτικές, που στο βωμό του κέρδους και των ελλειμμάτων ισοπεδώνουν τα κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα και  ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ να αποκρούσουμε αυτές τις πολιτικές.
Τους φόρους και τα βάρη τα πληρώνουν οι εργαζόμενοι ενώ οι εργοδότες φοροδιαφεύγουν  και πλουτίζουν.
Την κρίση και τα χρέη να τα πληρώσουν οι Βιομήχανοι και οι Τραπεζίτες που τα δημιούργησαν και όχι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ