Αρχική Απόψεις Aρθρα Εθελοντική Ομάδα Δράσης το Κάστρο της Χίου- ένας χαμένος παράδεισος: Νυχτερινός ρεμβασμός

Εθελοντική Ομάδα Δράσης το Κάστρο της Χίου- ένας χαμένος παράδεισος: Νυχτερινός ρεμβασμός

7

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης, συντάχθηκε από το Γ. Γεωργούλη

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ 

Ένα Αυγουστιάτικο βράδυ είχαμε συμφωνήσει με τα παιδιά της ομάδας να συναντηθούμε στο δυτικό προμαχώνα του Κάστρου (Αντώνιο Ζένο), ο οποίος είναι ο αγαπημένος μου εξαιτίας του γεγονότος ότι από εκεί απολαμβάνει κανείς εξαιρετική θέα (βλέπεις τα μυλαράκια στο νοσοκομείο, τις Οινούσσες, τον Τσεσμέ και το Στενό της Χίου με τις ψαρόβαρκες να κάνουν πυροφάνι και το πλοίο της γραμμής να προσεγγίζει στοργικά τη Χίο και να την εγκαταλείπει). Συνειδητοποιώντας ότι έφτασα πρώτος στον τόπο συνάντησης μας, άφησα κάτω το φορητό ψυγειάκι που κρατούσα και ανέβηκα στο ψηλότερο σημείο του προμαχώνα. Ο έναστρος ουρανός, το μικρό κύμα να σκάει στο επιθαλάσσιο τείχος και τα φώτα στο λιμάνι από τα καράβια συνέδεσαν ένα τοπίο τόσο οικείο που με γαλήνευσε. Κλείνοντας τα μάτια ένοιωσα ένα απαλό κρύο αεράκι να διαπερνά το σώμα μου και μία ‘δύναμη’ να με σηκώνει ψηλά, σαν να πετάω. Άνοιξα τα μάτια, και είδα το κάστρο από ψηλά. Δεν ήταν, όμως, το Κάστρο όπως το γνωρίζουμε σήμερα, ήταν διαφορετικό και με δυσκολία αναγνώρισα στο βάθος τον Πύργο του Κουλά. Ταξίδεψα προς τα εκεί, ήταν φωταγωγημένος και στην οροφή του είχαν τοποθετηθεί ειδικά τηλεσκόπια και αρκετοί ντόπιοι αλλά και ξένοι, θαυμαστές του τόπου μας, παρατηρούσαν μέσα από αυτά την όψη του λιμανιού και της πόλης. Πλησιάζοντας, τους άκουσα να σχολιάζουν με ενθουσιασμό τα εκθέματα που είδαν μέσα στον Πύργο. Έλεγαν ότι κέρινα ομοιώματα που έφεραν στρατιωτικές ενδυμασίες από την εποχή των Γενουατών, των Βενετσιάνων, των Οθωμανών αλλά και των Ελλήνων κοσμούσαν το χώρο.

Ξαφνικά ένοιωσα και πάλι τη ‘δύναμη’ να με τραβάει ψηλά και να με κατευθύνει στην κεντρική πλατεία του Κάστρου που ήταν γεμάτη κόσμο. Από εκεί πέρασε το βλέμμα μου στα στενά φιδωτά δρομάκια και κατέληξε στο παλατάκι των Ιουστινιάνι. Κοίταξα από το παράθυρο και οι τοίχοι της αίθουσας ήταν γεμάτοι με γκραβούρες του Κάστρου από διαφορετικές εποχές, ενώ ξεναγοί εξηγούσαν στον κόσμο την ιστορία του σε διάφορες γλώσσες. Μάλιστα, μου φάνηκε ότι άκουσα έναν Ιταλό να εξιστορεί ότι και ο ίδιος είναι απόγονος των Ιουστινιάνι και ότι η αγάπη του για το Κάστρο και τη Χίο τον ώθησε να μάθει ελληνικά και να ζήσει στο νησί.
Αυτήν τη φορά η ‘δύναμη’ με τράβηξε ακόμη πιο ψηλά και είδα το Κάστρο στην ολότητά του να φαντάζει σαν ένας σαγηνευτικός πίνακας ενός εμπνευσμένου καλλιτέχνη. Στην τάφρο υπήρχαν προβολείς που φώτιζαν τα τείχη και τους προμαχώνες. Ειδικά διαμορφωμένα μονοπάτια μετέφεραν ανθρώπους από τείχος σε τείχος, από προμαχώνα σε προμαχώνα, συμπληρώνοντας μία μαγευτική βόλτα στο Κάστρο…
Ξαφνικά ένιωσα ένα χτύπημα στην πλάτη μου και γυρίζοντας αντίκρυσα το φίλο μου τον Νίκο. Όλη η μαγική εικόνα χάθηκε από μπροστά μου και εγώ ήμουν πάλι προσγειωμένος στο σήμερα. Γύρισα γύρω μου και είδα την εγκατάλειψη, τη σιωπή, τη σκοτεινιά. Ο Νίκος με ρώτησε τι έπαθα και ντράπηκα να του πω….Φεύγοντας αργότερα από τον Αντώνιο Ζένο μια ερώτηση διαπερνούσε συνέχεια το μυαλό μου: Ποιος πρέπει να ντρέπεται; Εγώ; Ή μήπως όσοι ανέλαβαν το τιμόνι του τόπου σε χρόνια ‘πολιτισμένα’, ‘ευρωπαϊκά’, χωρίς πολέμους και ανέχεια, και οι οποίοι προσπέρασαν κάθε ευκαιρία για την ανάδειξή του; Σίγουρα η ευθύνη βαραίνει τους ηθύνοντες του τόπου, αλλά και εμάς του απλούς πολίτες που δεν φροντίσαμε να δούμε λίγο πέραν από το προσωπικό μας συμφέρον και να τους υπενθυμίσουμε πόσα μπορούν να κάνουν για το καλό του νησιού, και στο τέλος της ημέρας για το καλό το δικό τους. Σκεπτόμενος αυτά αποφάσισα να συμμετέχω ενεργά στην πραγμάτωση του οράματός μου: Να δω το Κάστρο μας να λαμβάνει τη φροντίδα που του αξίζει, γιατί φέρω και εγώ μερίδιο ευθύνης: η δική μου η αδιαφορία, έφερε και την αδιαφορία των ηθυνόντων που επαναπαύθηκαν.