Αρχική Απόψεις Aρθρα Μαρία Βουχάρα- εκπαιδευτικός: Ελλάδα : η «σύγχρονη» χώρα του ποτέ- ποτέ

Μαρία Βουχάρα- εκπαιδευτικός: Ελλάδα : η «σύγχρονη» χώρα του ποτέ- ποτέ

8

Ελλάδα : η «σύγχρονη» χώρα του ποτέ- ποτέ

 

 

Πέρα από τις τελευταίες δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις, κάτω από την πίεση των οποίων έχει περάσει λίγο πολύ από το μυαλό των περισσότερων από εμάς η ιδέα της «εθελούσιας εξόδου», όχι από κανέναν δημόσιο οργανισμό με παχυλή αποζημίωση και ευνοϊκούς όρους περαιτέρω διαγωγής του βίου, αλλά από την ίδια την ελληνική κοινωνία με τη μορφή της μετανάστευσης σε κάποια άλλη, ευρωπαϊκή ίσως χώρα με στοιχειώδη ποιότητα ζωής και ανθρώπινη καθημερινότητα, υπάρχουν κι άλλα απρόβλεπτα καθημερινά εμπόδια στη ζωή μας, σε μια χώρα που το απρόβλεπτο και το άδικο μας τρομοκρατεί και μας καθηλώνει.

Θα σας περιγράψω εν συντομία το τελευταίο «απρόβλεπτο» που μου συνέβη. Έβγαλα στις 02/12 ένα εισιτήριο από το κεντρικό πρακτορείο της ΝΕΛ για να στείλω το αυτοκίνητό μου ασυνόδευτο στη Θεσσαλονίκη, όπου θα το παραλάμβανε μέλος της οικογένειάς μου που το χρειάζεται εκτάκτως για σοβαρούς λόγους. Επικοινώνησα δύο φορές πριν από την έκδοση του εισιτηρίου με το πρακτορείο για να πληροφορηθώ τις απαραίτητες λεπτομέρειες και για τη σχετική κράτηση. Τη δεύτερη φορά με ενημέρωσαν για την αλλαγή της προγραμματισμένης ώρας αναχώρησης του σχετικού δρομολογίου του «Θεόφιλου», λόγω της απεργίας που έκανε την προηγούμενη εβδομάδα η πανελλήνια ναυτική ομοσπονδία : από το μεσημέρι της Κυριακής, η αναχώρηση θα γινόταν στις 12.30 τα μεσάνυχτα. Δυσανασχέτησα λίγο γιατί σκέφτηκα πως θα με περίμενε ξενύχτι εκείνο το βράδυ, καθώς η ακριβής αναχώρηση πλοίων τύπου «Θεόφιλου» και όχι μόνο, απλά ανήκει στη στατιστική ζώνη του ποτέ- ποτέ , αλλά τελοσπάντων, όλα καλά μέχρι εδώ. Την πιθανότητα να μην μπει ποτέ το αυτοκίνητό μου στο καράβι ούτε καν τη διανοήθηκα (είναι αυτό που λένε ότι η πραγματικότητα –δη η ελληνική- τελικά ξεπερνά τη φαντασία). Το απόγευμα της Κυριακής τυχαία έμαθα ότι το καράβι είχε ήδη αποπλεύσει από το λιμάνι της Χίου το μεσημέρι, καθώς είχε αλλάξει εκ νέου η ώρα αναχώρησης. Εννοείται πως δεν είχε μπει κανείς από το πρακτορείο στον κόπο να με ενημερώσει (γιατί άραγε ζητάνε από τον πελάτη τηλέφωνο επικοινωνίας όταν σου εκδίδουν το εισιτήριο, αν όχι  για κάτι τέτοιες περιπτώσεις ;).  Μίλησα με το πρακτορείο, οι γνωστές δικαιολογίες και παραπομπές σε υφισταμένους και προϊσταμένους. Μίλησα με φίλη δικηγόρο, με αποθάρρυνε να προχωρήσω την υπόθεση. Πήγα στο λιμεναρχείο, έκανα καταγγελία μετά από τις υποδείξεις των λιμενικών, οι οποίοι μου είπαν μεταξύ άλλων ότι δεν θέλουν να με απογοητεύσουν αλλά σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν δίνεται συνήθως συνέχεια. Να σημειώσω ότι τελικά το αυτοκίνητό μου θα πρέπει να ταξιδέψει μετά από μία εβδομάδα, με σημαντική οικονομική –και όχι μόνο- επιβάρυνση για την οικογένειά μου. Το ντοστογιεφσκικό ‘έγκλημα και τιμωρία’, στη νεοελληνική του παραλλαγή ‘έγκλημα χωρίς τιμωρία’, καλά κρατεί.

Αυτό μάλλον ήταν και το τέλος μιας μικρής, θα ‘πρεπε ίσως τελικά να πω αναμενόμενης για την νεοελληνική μας υπόσταση και όχι τόσο απρόβλεπτης, καθημερινής οδύσσειας, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της οποίας αναπαράγονται και επαναλαμβάνονται σε πληθώρα περιστατικών κάθε μέρα, με το γνωστό νεοελληνικό αντίπαλο ζεύγος πάλης : ο πολίτης και το χάος. Ο πολίτης και οι δημόσιες υπηρεσίες, ο πολίτης και οι αιωνίως πάσχουσες δομές δημόσιας υγείας, ο πολίτης και οι εταιρίες παροχής κάθε είδους υπηρεσιών. Ποιος επιτέλους θα πάρει το μέρος αυτού του έρμου (ή καλύτερα του έρμαιου-) νεοέλληνα πολίτη που στερείται βασικών ατομικών και κοινωνικών πολλές φορές δικαιωμάτων ; Υπάρχει κάποιος θεσμοθετημένος φορέας που να τον προστατεύει αποτελεσματικά από τις αυθαιρεσίες και τα κακώς κείμενα ή τους «κακώς κείμενους» υπαλλήλους, υπαλληλίσκους ή πάσας φύσεως αρμόδιους και αναρμόδιους; Γιατί πρέπει κάθε φορά, όταν ο πολίτης υφίσταται μια αδικία, απλά να την καταπίνει και να συνεχίζει να είναι απλά ο αδύναμος κρίκος σε ένα «βιωματικό παιχνίδι» για γερά νεύρα ;

Κάθε φορά που συζητάω με φίλους, γνωστούς και συναδέλφους παρόμοια θέματα, καταλήγουμε σε αδιέξοδο. Κι αυτό μάλλον γιατί η ζωή στη χώρα μας είναι αδιέξοδη. Αν με ρωτούσαν να πω ΕΝΑ πράγμα που λειτουργεί καλά και σωστά στην Ελλάδα, ειλικρινά δεν θα ήξερα τι να απαντήσω (υπάρχει αλήθεια κάτι τέτοιο ; Αν ναι, ας μου το πει κάποιος σας παρακαλώ, θα με γλιτώσει από μεγάλη απορία). Μέσα λοιπόν σ’ αυτή τη χώρα του τίποτα και του ποτέ- ποτέ, θα χρειαζόταν κάτι παραπάνω από τη μαγική δύναμη του ήρωα των παιδικών μας χρόνων Πήτερ Παν για να μας «σηκώσει» ψηλά στον αέρα, πάνω από τον βούρκο, την αναλγησία, τη διαφθορά και την γενικευμένη ατιμωρησία και να μας κάνει να ονειρευτούμε και να βλέπουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Αν ο Πήτερ Παν ανήκει στην όμορφη χώρα του παραμυθιού και του ονείρου, τότε το να μπορέσουμε εμείς και τα παιδιά μας να ζήσουμε κάποτε με ανθρώπινο πρόσωπο και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στη «σύγχρονη» νεοελληνική κοινωνία, ανήκει μάλλον στη σφαίρα της μεταφυσικής.

 

                       Βουχάρα Μαρία

                       Εκπαιδευτικός