Αρχική Πολιτισμός Βιβλία ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ, τεύχος φθινοπωρινό

ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ, τεύχος φθινοπωρινό

63



Ένα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν κάνει και σε αυτό το φθινοπωρινό τεύχος του 2003 το περιοδικό “ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ”. Διαβάζοντας το άρθρο για το “Καφενείο της Κουρούναινας” θα θελήσετε ωποσδήποτε να σταματήσετε για καφέ εκεί στο Άγιο Σίδερο λίγο πριν τη στροφή για Πιτυός. (Αλήθεια αυτή η πλάκα προς τιμή της αγρότισσας μάνας που την εξαφάνισαν μετά την αποπεράτωση του δρόμου;).
Η βόλτα στο ¨Καινούριο δρόμο”, στην οδό Κουντουριώτη, με τα αρχοντικά του και γενικά τα κτίσματα φτιαγμένα σχεδόν όλα μετά το σεισμό 1881 (πιθανόν εκτός σημειώνει ο συγγραφέας του άρθρου Βασίλης Αγιαννίδης τμήματος της οικίας Πικούλη) θα σας οδηγήσει στα φαρμακεία της Χίου κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, την περίοδο εκείνη που δυστυχώς τα ναυάγια των ατμόπλοιων πια ήταν δυστυχώς συνηθισμένα.
Στο περιοδικό όπως πάντα θα βρείτε πολύ καλό φωτογραφικό υλικό που έχει καλύτερη απόδοση πάνω στο ιλουστρασιόν χαρτί, όσο και αν για τους φίλους των βιβλίων η αφή σε ένα λιγότερο λείο, ίσως και τραχύ) χαρτί κρύβει μια γοητεία.
Θα κλείσουμε με παραπομπή στο άρθρο- πρόλογο του εκδότη Γιάννη Μακριδάκη.
“Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας εμμονής της Δημοτικής Αρχής Χίου, η οποία έχει βάλει ως στόχο την κατασκευή περιφερειακού δρόμου στο Κάστρο για την ανακούφιση του συγκοινωνιακού προβλήματος του λιμανιού κατά τις ώρες άφιξης των πλοίων.
“Έτσι, το δύσμοιρο κάστρο της πόλης μας για άλλη μια φορά μετά από πολλά χρόνια φαίνεται να διατρέχει άμεσο κίνδυνο καταστροφής και αλλοίωσης της φυσιογνωμίας του.
“Μελετώντας την πρόσφατη ιστορία θα δούμε ότι οι κάτοικοι του νησιού, από τον καιρό που η Χίος προσαρτήθηκε στην ελληνική επικράτεια, δεν μπόρεσαν ποτέ να εκτιμήσουν την ομορφιά και τη σημαντικότητα αυτού του μνημείου…
“Παρόλα αυτά χάρη στις ενέργειες λίγων ανθρώπων της εποχής που είχαν ανοικτό μυαλό και συνείδηση της σημαντικότητας του μνημείου και χάρη στην αρχαιολογική υπηρεσία του ελληνικού κράτος που από τα π[ρώτα χρόνια, λόγω Κουρουνιώτη, ασχολήθηκε επισταμένα με τα αρχαιολογικά της Χίου, το Κάστρο μπόρεσε να σωθεί και να συνεχίσει την ιστορική του πορεία…
“Σήμερα άλλη μια αναχρονιστική δημοτική αρχή ξανακάνει τον κίνδυνο ορατό και λειτουργεί πεισματικά επιμένοντας σε ένα σχεδιασμό που είναι παράνομος, πιέζοντας πολιτικά της καταστάσεις για να το επιτύχει.
“σήμερα όμως ευτυχώς υπάρχουν περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι, υπάρχει πάλι στο Υπουργείο Πολιτισμού μια συμπατριώτισσά μας, η Λίνα Μενδώνη, που ελπίζουμε ότι δεν θα αφήσει να συντελεστεί αυτό το έγκλημα.
“Αλλά και με πολιτικά κριτήρια να αποφασίσει το ΚΑΣ, που είναι πολύ πιθανό, οι πνευματικοί άνθρωποι της Χίου ελπίζουμε ότι θα καταφύγουν σε ανώτερα αρμόδια όργανα και Δε θα αφήσουν το Κάστρο να καταστραφεί. Εξάλλου αν η τύχη τέτοιων σοβαρών υποθέσεων βασιζόταν στη φαιδρή τοπική αυτοδιοίκηση θα είχαμε ήδη χάσει από χρόνια την πολιτιστική μας ταυτότητα”.