Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ «ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ»

Δημήτρης Λαβατσής: ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ «ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ»

25

  Να τους επιστρέψουμε τον εκβιασμό. Να μην πληρώσουμε.

 

 

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα http://www.alterthess.gr το δημοσίευμα της 20/09 «Αν παρακολουθήσει κανείς τις βδομαδιάτικες συναντήσεις τρόικας –Βενιζέλου και τα πάντα «έκτακτα» μέτρα που ακολουθούν, σε συνδυασμό με την ρητορική του αβέβαιου της καταβολής της έκτης δόσης και της απειλής χρεοκοπίας δεν είναι δύσκολο να καταλάβει τι ακριβώς παίζεται σε επικοινωνιακό επίπεδο.

Το δόγμα του σοκ ως τακτική «μουδιάσματος» της κοινωνίας απέναντι στην επίθεση που δέχεται χρησιμοποιείται κατά κόρον τα δύο τελευταία χρόνια από τους κυβερνώντες, αλλά σπανίως βρίσκουμε δηλώσεις που και οι ίδιοι να το αναγνωρίζουν…

Συνήθως δηλαδή ακούμε τον κ. Βενιζέλο να μιλάει για “αναγκαία” και “δίκαια” μέτρα προκειμένου να μην χρεωκοπήσουμε και η χώρα γίνει «αποδοπομπαίος τράγος» της κρίσης της οποίας δεν αποτελεί κομμάτι. Ενίοτε ακόμη μιλάει για «κενά» τα οποία πρέπει να καλυφθούν με διορθωτικά μέτρα τα οποία όπως φαίνεται όμως δεν τελειώνουν ποτέ…

Χθες όμως ενώ παιζόταν για ακόμη μία φορά το «θρίλερ» της τηλεδιάσκεψης του υπουργού Οικονομικών με τους επικεφαλής της Τρόικα (το περιεχόμενο της οποίας δεν ανακοινώνεται μάλλον για να μας κρατήσουν σε αγωνία …) λίγα δευτερόλεπτα στο κεντρικό δελτίο του Μέγκα από το συνέδριο του Economist αρκούσαν για να καταλάβει και ο πιο αφελής το πώς μας αντιμετωπίζουν.

Στο συνέδριο του Economist λοιπόν ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος ρώτησε τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Ελλάδα κ. Τραα αν θα επαναλαμβάνεται το δράμα πριν από τη λήψη κάθε δόσης. Ο Τραα απαντώντας ευθέως και χωρίς καμία προσπάθεια αυτολογοκρισίας είπε ότι «το δράμα της κάθε δόσης υπάρχει για να τους έχουμε σε εγρήγορση. Αν δεν υπήρχε θα γίνονται ακόμη πιο αργά τα πράγματα» καταλήγοντας ότι «όχι κάθε τρεις μήνες, αλλά κάθε μήνα θα έπρεπε να υπάρχει αυτό το δράμα»

Το ζήτημα όμως δεν είναι ως πότε θα κρατήσει αυτή η παράσταση (drama) αλλά πως θα τελειώσει και από ποιον.»

Από τις 20/ 9 βγήκαν κι άλλα δράματα: περικοπές φοροαπαλλαγών ,απολύσεις που ο Καψής του ΜΕΓΑ μας είπε ότι σχολιάζονται αδικαιολόγητα πολύ ώρα, γιατί αφορούν το δημόσιο ,ενώ στον ιδιωτικό τομέα έχουν συνηθίσει να μην διαμαρτύρεται κανείς! Κακώς λοιπόν ασχολούνται τα ΜΜΕ με ένα θέμα που πρέπει να συνηθίσουν όλοι…

 

 

 

Το θέμα μας βέβαια δεν είναι όλοι αυτοί οι Τράα,οι Δασκαλόπουλοι και οι Καψήδες που θεωρούν ότι αυτοί πρέπει να ζήσουν και απαιτούν να θυσιαζόμαστε και αποφασίζουν μάλιστα γι αυτό ως υπεύθυνοι και πατριώτες;

Το θέμα μας είναι ο μεγάλος εκβιασμός: «Αν δεν πληρώσετε θα έρθουν κι άλλα μέτρα»

Αν σκεφτούμε λίγο ψύχραιμα θα καταλάβουμε ότι ισχύει το αντίθετο: όταν υποκύπτεις σε έναν εκβιασμό ακολουθεί ο επόμενος. Αυτή η απλή αλήθεια συσκοτίζεται με την απειλή της εσωτερικής στάσης πληρωμών: «αν δεν υποκύψετε δεν θα μπορούν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις» μας λένε. Το ζήτημα είναι λοιπόν να αντέξουμε: οι εκβιαστές δηλαδή η κυβέρνηση και οι δανειστές έχουν επιλέξει την ελληνική κοινωνία σαν πειραματόζωο. Ακολουθώντας την κλασσική άποψη που λέει «όταν δεν μπορείς να πάρεις όσα επιθυμείς, άρπαξε όσα μπορείς» επειδή γνωρίζουν, ότι με τα μέτρα που παίρνουν, η ελληνική οικονομία ποτέ δεν θα μπορέσει να τους πληρώσει όσα χρέη «μας έχτισαν», θα προχωρήσουν σε ένα κούρεμα του χρέους με αντάλλαγμα μια κοινωνία πλήρως υποταγμένων εργαζομένων και ανέργων, χωρίς θεσμικές κατοχυρώσεις, με μισθούς βαλκανικούς, χωρίς κοινωνικό κράτος: Ονειρεύονται μια κοινωνία με ανεπτυγμένη παραγωγή και τριτοκοσμικές συνθήκες ζωής για τους εργαζόμενους- παραγωγούς. Παράλογο; ναι. Απάνθρωπο φυσικά. Προσιδιάζον στην «φύση της σκέψης τους» οπωσδήποτε! Το ζήτημά μας λοιπόν είναι να αντισταθούμε στους εκβιασμούς και να αντέξουμε μια ώρα περισσότερο από αυτούς. Γιατί μια στάση πληρωμών, έστω και η εσωτερική με την οποία μας απειλούν, εάν περάσει ένα μικρό χρονικό όριο θα καταστεί ανεξέλεγκτη με συνέπειες καταλυτικές για την οικονομία όλων των χωρών της ευρωζώνης. Και φυσικά για τα κέρδη τους και το μέλλον του συστήματός τους.

Και αυτό δεν το αντέχουν. Αλλά κι αν ακόμη, για να μην παραιτηθούν από μερίδιο των κερδών τους, προχωρήσουν στην ακραία εκδοχή της διάλυσης της Ευρωζώνης το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο θα αλλάξει στο καλύτερο: Οι εργαζόμενοι, έχοντας εξουδετερώσει τους εκβιαστές, με τη γνώση αυτής της χειραφέτησης και των δυνατοτήτων μας να ζήσουμε χωρίς αφεντικά και μάνατζερ, θα χτίσουμε μια οικονομία και κοινωνία βασισμένη στις ανάγκες μας, τις ανάγκες των εργαζομένων-παραγωγών και όχι των τοκογλύφων και του κέρδους

Δημήτρης Λαβατσής