Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Η κοροϊδία για τα Ολοήμερα

Η κοροϊδία για τα Ολοήμερα

21

Ολοήμερη απάτη από ΠΑΣΟΚ – ΝΔ
Σε έναν “μαραθώνιο απάτης” έχουν επιδοθεί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ προκειμένου να μας πείσουν ότι το σχολείο του μέλλοντος είναι το “ολοήμερο”. Το ΠΑΣΟΚ θριαμβολογεί για τα επιτεύγματά του, ενώ η ΝΔ υπόσχεται ένα καλύτερο “ολοήμερο” όταν γίνει κυβέρνηση.
Και οι δύο λένε τη μισή αλήθεια: Ότι το “ολοήμερο” είναι το κοινό τους όραμα για το σχολείο του αύριο, ίδιο ακριβώς με  το όραμα της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου.
Ποια είναι η άλλη μισή;
* Ότι το “ολοήμερο” δεν είναι σχολείο. Αν ήταν σχολείο θα ήταν υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές και όχι μόνο για όποιον θέλει.
* Ότι το “ολοήμερο” δεν έχει πρόγραμμα. Πρώτα αποφασίζουν μέχρι τι ώρα θα λειτουργεί και μετά ψάχνουν να βρουν με τι θα το γεμίσουν.
*  Ότι στο “ολοήμερο” δεν γίνεται κανενός είδους ενισχυτική διδασκαλία. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αφού σε έναν εκπαιδευτικό αντιστοιχούν από 30 – 59 μαθητές. Τα παιδιά  γυρίζοντας στο σπίτι έχουν να προετοιμαστούν για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας.
* Ότι στο “ολοήμερο” δεν εισάγεται σχεδόν κανένα νέο αντικείμενο, αφού  τα αντικείμενα που συμπληρώνουν το “πρόγραμμά” του διδάσκονται και στο κανονικό πρόγραμμα.
* Ότι το “ολοήμερο” δεν έχει χώρους που να ανταποκρίνονται στοιχειωδώς στις ανάγκες του. Γι’ αυτό χωρίζουν αίθουσες στη μέση για να στοιβάξουν τους μαθητές.
* Ότι από το “ολοήμερο” είναι εξορισμένη η παιδαγωγική. Οι μικροί μαθητές είναι αναγκασμένοι να κάθονται από το πρωί μέχρι το απόγευμα σε ένα άβολο κάθισμα, εκεί να “μελετούν”, εκεί να τρώνε, εκεί να “ξεκουράζονται” (ούτε τα παπούτσια τους δεν μπορούν να βγάλουν), εκεί να κοιμούνται. Μήπως είναι τυχαίο ότι τα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων δεν θέλουν να μένουν στο “ολοήμερο”; Έτσι όμως δεν βαριούνται μόνο το “ολοήμερο” πρόγραμμα, αλλά και το σχολείο και, το πιο τραγικό, τη γνώση.
* Ότι το “ολοήμερο” δεν καλύπτει καμία πραγματική ανάγκη των μαθητών. Μόλις σχολάσουν, στις 4 το απόγευμα, ξεκινούν το τρέξιμο στο φροντιστήριο της ξένης γλώσσας, στη σχολή χορού, στο γήπεδο ή το γυμναστήριο, στο ωδείο κλπ.
* Ότι το “ολοήμερο πρόγραμμα” δεν δημιουργείται στη βάση των ενδιαφερόντων των μαθητών, αλλά στη βάση των ειδικοτήτων που έχουν οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί που θα προσληφθούν. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει κανένα κεντρικό επιστημονικά τεκμηριωμένο πρόγραμμα, αλλά κάνει το κάθε σχολείο ό,τι του τύχει.
* Ότι στο ολοήμερο εργάζονται σχεδόν αποκλειστικά ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, με αποζημίωση πείνας, χωρίς δικαιώματα, απασχολήσιμοι που τρέχουν από το ένα σχολείο στο άλλο για να  προφτάσουν.
* Ότι τα έξοδα λειτουργίας του, που σήμερα καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και την ΕΕ για να καθιερωθεί, αύριο θα μεταφερθούν στις πλάτες των γονέων.
Αυτά όλα τα γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς των οποίων τα παιδιά μένουν στο “ολοήμερο” από ανάγκη, προς δόξαν των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και της ακόμη βαθύτερης εκμετάλλευσής τους. Χώρος στάθμευσης των παιδιών είναι, που δεν έχουν πού να τα αφήσουν, γι’ αυτό και σε πρόσφατη έρευνα και στο ερώτημα αν θα άφηναν τα παιδιά τους στο “ολοήμερο” αν μπορούσαν να τα έχουν στο σπίτι, το 95% απάντησαν πως δεν θα τα άφηναν.
Το “ολοήμερο” πατώντας σε πραγματικές ανάγκες φύλαξης των μαθητών, αποτέλεσμα της ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, αποτελεί ταυτόχρονα το όχημα για την διχοτόμηση του προγράμματος, τη διαμόρφωσή του στη βάση της σχολικής μονάδας, την είσοδο των επιχειρήσεων – “χορηγών” στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, την κατηγοριοποίηση των σχολείων, την ακόμη μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, την άρση της μονιμότητας των εκπαιδευτικών, την καθιέρωση εργασιακών σχέσεων “γαλέρας”, την πρόσληψη σε επίπεδο σχολικής μονάδας και την αντίστοιχη διαμόρφωση της αποζημίωσης, την καθιέρωση με δυο λόγια του σχολείου της αγοράς.
Αυτό το σχολείο είναι το “σχολείο του μέλλοντος” για το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το Συνασπισμό, που το στηρίζουν με κάθε τρόπο και επιχειρούν με όλα τα μέσα να το επιβάλλουν. Το δημόσιο και δωρεάν ενιαίο 12χρονο βασικό υποχρεωτικό σχολείο ολοκληρωμένης διαπαιδαγωγητικής εργασίας για όλα τα παιδιά είναι το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και απαιτήσεων. Γιατί η λαϊκή οικογένεια, όπως και οι εκπαιδευτικοί, έχει δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα, απαιτεί ολόπλευρη μόρφωση για τα παιδιά της και ουσιαστική κάλυψη του συνόλου των αναγκών τους, χωρίς να απαιτείται ένα δεύτερο σχολείο επί πληρωμή.
Σε αυτό τον αγώνα, που απαιτεί ταυτόχρονα ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας, έχουμε υποχρέωση να συμβάλλουμε όλοι, με ψήφο και με δράση.
Κώστας Λαζάρου
Δάσκαλος