Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Ανακοίνωση ΕΣΑΚ-ΔΕΕ

Ανακοίνωση ΕΣΑΚ-ΔΕΕ

22


ΤΩΡΑ με την ΕΣΑΚ-ΔΕΕ                         Αυτό που έχετε, απαρνηθείτε το
Για ένα σχολείο με τη ζωή για τη ζωή                    και πάρτε αυτό
Για το μαθητή, τον εκπαιδευτικό,                           που σας αρνιούνται.
τον άνθρωπο, το λαό                                                                               Μπ. Μπρεχτ



Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Διανύουμε ένα  μεταβατικό αλλά καθοριστικό στάδιο  αναδιαρθρώσεων στο χώρο της εκπαίδευσης, γεμάτο αναστολές και καθυστερήσεις από αντικειμενικές δυσκολίες και  τον έντονο ψηφοθηρικό χαρακτήρα της προεκλογικής περιόδου.   Η ζωή στο σχολείο έγινε αφόρητη, η σχολική αποτυχία και η μαθητική διαρροή μεγαλώνουν, η αδιαφορία των παιδιών για τη γνώση μεγιστοποιείται,  αποτέλεσμα των αντιδραστικών τομών της “μεταρρύθμισης” και όχι μόνο. Κυρίαρχα αίτια, η αποσπασματική θεώρηση της πραγματικότητας, η στείρα απομνημόνευση, η ποσοτική συσσώρευση ύλης και ο ταυτόχρονος κατακερματισμός της, η ενδυνάμωση του εξεταστικού πλέγματος και των ταξικών φραγμών  μέσα στο σχολείο, και έξω απ’ αυτό  τα σύνδρομα και αντιπρότυπα  της προβολής, του εύκολου και αθέμιτου χρήματος, του αντιπνευματικού – “καταναλωτικού” ανθρώπου της κοινωνίας της αγοράς. 
Η αναδιάρθρωση  προχωρά με νέα σκληρά μέτρα και ορόσημο ολοκλήρωσης το 2010 σύμφωνα με τις εντολές της Ε.Ε.  Το “ολοήμερο” σχολείο – κλουβί και πάρκιγκ λειτουργεί προς το παρόν όπως-όπως, με απροθυμία χρηματοδότησής του από κρατικούς πόρους (τέλος κοινοτικών κονδυλίων), ενώ στην παγίωση και ενίσχυσή του συμβάλλει η νεοεισαγόμενη ευέλικτη ζώνη μαθημάτων και τα “ενιαία” προγράμματα “διαθεματικότητας” στο Δημοτικό και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο. Το διπλό δίκτυο και ανισότιμο παράλληλα, λειτουργεί με χιλιάδες προβλήματα που ανακυκλώνονται στα Ενιαία Λύκεια και στα ΤΕΕ. Ο εκπαιδευτικός, εξαθλιωμένος οικονομικά, βιώνει τη μορφωτική και παιδαγωγική απονεύρωση του ίδιου αλλά και της λειτουργίας του σχολείου.
 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι 
Τόσο η πράσινη ηγεσία της ΔΟΕ που διαδέχτηκε στις καρέκλες τη γαλάζια, όσο και η συμμαχία των έξι  στην ΟΛΜΕ αποτελούμενη από τις ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ,, μαζί με την κυβερνητική ΠΑΣΚ, αφού για χρόνια είχαν “ξεχάσει” τη λιτότητα, επιμένουν να μην λένε κουβέντα για τη διαιώνισή της και την προκλητική κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου που την επιβάλλει. Οι ηγεσίες αυτές δε θέλουν ούτε μπορούν να διεκδικήσουν αυξήσεις που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας, δεν απορρίπτουν την αξιολόγηση και καλλιεργούν την αυταπάτη ότι δε θα συνδεθεί  με το μισθό. Περιορίζουν τον όποιο “αγώνα” σε συντεχνιακά πλαίσια, αφού, στο όνομα της “ιδιαιτερότητας”, αρνούνται την κοινή δράση και καλλιεργούν την εχθρότητα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, θύματα της ίδιας ενιαίας αντιλαϊκής πολιτικής. Έχουν ανακαλύψει τον “ταξικό εχθρό” των εκπαιδευτικών στο πρόσωπο των κλητήρων και των θυρωρών των Υπουργείων. Έτσι, συγκαλύπτουν την προώθηση της αναδιάρθρωσης και την ουσία της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που δομεί σιγά – σιγά  το σχολείο της αγοράς και την “παιδεία” της ακριβοπληρωμένης αμάθειας.
Είναι φανερό ότι, με  τους αποσπασματικούς αγώνες που εξαγγέλλουν, διογκώνουν τα αδιέξοδα, παίζοντας με την αγανάκτηση του κλάδου και αποδυναμώνουν την όποια διάθεση  για σύγκρουση με το σύνολο της κυρίαρχης πολιτικής. Με τη συνειδητή αυτή  τακτική τους οδηγούν τον κλάδο σε ήττα και την παιδεία στα χέρια των αργυραμοιβών.
Η αποφασιστική απάντηση στις πλειοψηφίες αυτές, σε όλες τις βαθμίδες των οργάνων και στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής, μπορεί να δοθεί κατ’ αρχήν από  την αναμόρφωση του διεκδικητικού πλαισίου με  αιτήματα  που θα συσπειρώνουν ευρύτερες δυνάμεις και θα αναδεικνύουν το εκπαιδευτικό πρόβλημα σε όλο το βάθος και την έκτασή του. Οι εκπαιδευτικές μας προτάσεις και οι  οικονομικές μας διεκδικήσεις πρέπει να υιοθετηθούν όχι μόνον από τους εκπαιδευτικούς αλλά και  από όλους  τους εργαζόμενους , που στενάζουν  κάτω από το βάρος της ίδιας αντιλαϊκής επέλασης και αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους.
Για όλα αυτά, χρειάζονται άμεσα αγώνες με συνέχεια, κλιμάκωση, προοπτική, μέσα από ένα  ταξικό μέτωπο εργαζομένων, το οποίο αποτελεί  τη μόνη εγγύηση για δράση,  αντεπίθεση και νικηφόρα έκβαση του κινήματος.


Άμεσα εκπαιδευτικά ζητήματα


1. Η μάχη πρέπει να δοθεί άμεσα για να απορριφθεί στη συνείδηση του εκπαιδευτικού και της κοινωνίας η κυβερνητική προπαγάνδα, για την ακύρωση στην πράξη της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού και των σχολικών μονάδων.  Ήδη, οι αναστατώσεις στο χώρο της εκπαίδευσης έχουν οδηγήσει στην  αρχική πολυδιαβάθμιση των σχολείων. Επομένως, η αξιολόγηση έρχεται σε πρώτη φάση  να χειραγωγήσει ιδεολογικά τον εκπαιδευτικό, να τον υπαλληλοποιήσει απόλυτα και να ανατρέψει τις εργασιακές του σχέσεις.  Όμως, κατ’  ουσίαν αποτελεί μοχλό επιτάχυνσης της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης, που θα επέλθει μέσα από τρία υπάλληλα – παράλληλα και σχεδόν ταυτόχρονα βήματα: α) διαφοροποίηση β) ανταγωνισμός – κατηγοριοποίηση μονάδων και εκπαιδευτικών  γ) ιδιωτικοποίηση και διείσδυση χορηγών, ιδιωτών και επιχειρήσεων.  Είναι φανερό, ότι ο οποιοσδήποτε χορηγός δεν είναι ο φιλάνθρωπος, που θα επενδύσει χρήμα για το καλό της ψυχής του.  Σίγουρα, με τη χορηγία επιδιώκει να κερδοσκοπήσει και να παρέμβει στη σχολική ζωή και πράξη προς όφελός του.  Αυτή η εκτίμησή μας απαντάει σε εκείνους που πιστεύουν πως δεν είναι κάτι κακό η χορηγία και τη θεωρούν ανιδιοτελή.  Οι επιχειρήσεις εξ άλλου, όπως η εμπειρία δείχνει, με μικρό κόστος διαφήμισης στο σχολικό και  γειτονικό χώρο και απασχόληση στελεχών τους στο σχολείο, αποκομίζουν  μεγάλο οικονομικό και πολιτικό κέρδος, αφού η παρουσία τους θα  ρυθμίζει αύριο  τα προγράμματα, τη λειτουργία του σχολείου, τη συνείδηση των μαθητών, αλλά πρωταρχικά θα παγιώνει την ιδιωτική οικονομική λειτουργία των σχολείων, που θα θυμίζουν καπιταλιστική επιχείρηση. 
2. Ιδιαίτερη προσοχή αποδίδουμε στην αντίθεσή μας με τα νεοεισαγόμενα “διαθεματικά” “ενιαία” προγράμματα και την εφαρμογή της ευέλικτης ζώνης στην υποχρεωτική εκπαίδευση,  που έρχονται να αντικαταστήσουν  τον απαράδεκτο παραδοσιακό τύπο του αστικού σχολείου, με ένα μοντέλο ακόμα χειρότερο.  Φτηνές μαθήσεις και εμπορευματοποιημένες πληροφορίες έχουν κατά κυνική ομολογία των αστών παιδαγωγών κύριο στόχο, τη δημιουργία ενός ανθρώπου με προσωπικότητα ελαστική και ευέλικτη στις ανάγκες των καιρών, δηλαδή του κεφαλαίου.  Γι’ αυτούς ισχύει ξεκάθαρα το τρίπτυχο: ευέλικτες μαθήσεις – ελαστικές εργασιακές σχέσεις – ευέλικτες και ελαστικές συνειδήσεις κι όλα αυτά, μέσα από την παιδεία – εμπόρευμα, των ταξικών φραγμών και της  ακριβοπληρωμένης αμάθειας. 
Για όλους αυτούς τους λόγους, μόνον εμείς επιμένουμε και αγωνιζόμαστε για ένα σχολείο με τη ζωή για τη ζωή.  Αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο, από το Ενιαίο, δωδεκάχρονο, βασικό, υποχρεωτικό σχολείο για όλους. Ένα  σχολείο που με άλλες, κοινωνικές αξίες θα διαμορφώνει ελεύθερες προσωπικότητες, με ολόπλευρη μόρφωση και ενιαία – γενική αντίληψη του κόσμου και της ύπαρξής τους, σε αντίθεση με το  σχολείο της αγοράς, που θα προσφέρει άπειρα κομμάτια ενός παζλ στο μαθητή, ο οποίος  δε θα μπορεί να συνθέσει την εικόνα του κόσμου και του εαυτού του μέσα σε αυτόν.


Οικονομικά, εργασιακά, νέο μισθολόγιο.


Ψ Ενώ οι απώλειες στο εισόδημά μας έχουν οδηγήσει στα όρια της εξαθλίωσης, η ανασφάλεια για το οικονομικό και εργασιακό μέλλον διογκώνεται. Το καθηκοντολόγιο  καταστρατηγεί, όπου εφαρμόζεται, το τακτικό μας ωράριο,  μας αφαιρεί τη δυνατότητα σκέψης και δράσης και προσπαθεί  να μας κάνει να αποδεχτούμε την υποταγή. Η πολυδιάσπαση της οργανικής μας θέσης είναι πια πραγματικότητα, γι’ αυτό κι εμείς επίμονα λέμε όχι στις υπερωρίες σε Ολοήμερα, Γυμνάσια, Λύκεια, δε δεχόμαστε τις συμπτύξεις τμημάτων και τις συγχωνεύσεις σχολείων, γιατί οδηγούν σε χειρότερες ψυχοπαιδαγωγικές συνθήκες μάθησης και υπονομεύουν τη μονιμότητα και την οργανικότητα των θέσεων.  Η παιδεία του χαμηλότατου κρατικού κόστους ευθύνεται γι’ αυτά και πολλαπλασιάζει τη στρατιά των ωρομίσθιων στα ολοήμερα, στην ενισχυτική διδασκαλία και ελαχιστοποιεί  και τον ολιγόμηνο διορισμό  των  πιο λίγων  και καθυστερημένα τοποθετημένων αναπληρωτών.
Ψ Σ’ αυτή τη δίνη προστίθεται το “νέο” μισθολόγιο διαιώνισης της λιτότητας.   Λέμε όχι στο “νέο” μισθολόγιο γιατί: Δεν αποκαθιστά τις απώλειές μας, ούτε αυξήσεις δίνει. Συνδέει  και αυτό το μισθό με την  απόδοση – αξιολόγηση, σύμφωνα με το νόμο “ΠΟΛΙΤΕΙΑ”. Χωρίζει τους εκπαιδευτικούς σε κατηγορίες που θα αμείβονται διαφορετικά, (βλ. συνέντευξη Χριστοδουλάκη, σε συνδυασμό με την κατηγοριοποίηση  των σχολείων) και απαιτούμε εδώ και τώρα την απόσυρσή του.


Διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε για:


¨ Άμεση κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων σε Β΄ και Γ΄ Λυκείου, του διπλού δικτύου (Ε.Λ. – ΤΕΕ). Ταυτόχρονη κατάργηση των νόμων 2525/97 –  2640/98 που το εμπεδώνουν και του νόμου 2986/2002 για την αξιολόγηση. Ενιαίο 12χρονο Βασικό Υποχρεωτικό Σχολείο.
¨  Αντικατάσταση του “ολοήμερου” παιδοφυλακτήριου από σχολείο που θα ολοκληρώνει την διαπαιδαγωγητική εργασία του, χωρίς να χρειάζεται ένα δεύτερο σχολείο μετά το κανονικό, επί πληρωμή  Δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή, δημόσια και δωρεάν. 
¨ Συγκρότηση δημόσιων και δωρεάν “μεταλυκειακών” επαγγελματικών σχολών ενταγμένων στο εκπαιδευτικό σύστημα.
¨  Ετήσια περιοδική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε πανεπιστημιακές σχολές με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα, παιδαγωγική μόρφωσή τους μέσα από πανεπιστημιακές παιδαγωγικές σχολές.
¨ Αυξήσεις 35% στο σύνολο των αποδοχών από 1/1/2003.  Ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό. Όχι σε κάθε αξιολόγηση, κανείς αξιολογητής στην τάξη, κατάργηση του Καθηκοντολογίου.  Όχι στη σύνδεση μισθού-“αποδοτικότητας” και στην άρση της μονιμότητας.  Γνήσιες, ουσιαστικές Σ.Σ.Ε. σε όλα τα επίπεδα.  Πλήρη σύνταξη (30/30) στα 30 χρόνια δουλειάς και στο 80% του τελευταίου μισθού. Όχι στα επαγγελματικά ταμεία, μείωση της εισφοράς μας στην προοπτική της πλήρους κατάργησή της. Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη.  Κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, μαζικούς διορισμούς από την επετηρίδα.  Πλήρη εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα στους αναπληρωτές όλους τους μήνες του χρόνου, κατάργηση τώρα του θεσμού του ωρομισθίου.  Αύξηση των εκπαιδευτικών δαπανών στο 15% του Κ.Π.   


 Συνάδελφε, συναδέλφισσα
Όλες οι άλλες παρατάξεις στα Δ.Σ. των ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, υπηρετούν τις αναδιαρθρώσεις και την κυρίαρχη πολιτική, με μικροδιαφορές και αλλαγή χρωμάτων. Οι ΠΑΣΚ -ΔΑΚΕ αυθεντικά, η Συνεργασία – Αυτόνομη Παρέμβαση (πρώην Πρωτοβουλία) σαν διαχειριστής της ίδιας πολιτικής με ολίγην κοινωνική ευαισθησία και με τη διευκόλυνση των Παρεμβάσεων που  χαρακτηρίζονται από ασυνέπεια λόγων και έργων, αντιφάσεις και μεταμορφώσεις ονομάζοντας αναγκαίο ιστορικό συμβιβασμό για την ενότητα, τα γρήγορα βήματα ενσωμάτωσής τους στον κυρίαρχο συνδικαλισμό. 
 Η ψήφος σου στις εκλογές για ΔΣ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει όπλο αντίστασης στις αντιεκπαιδευτικές επιλογές, καταγγελίας των ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματά μας, καταδίκης των συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων που συναινούν και συμπράττουν στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Γι’ αυτό κι εμείς ζητάμε επιτακτικά, με ψήφο και δράση, την αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στα πρωτοβάθμια όργανα. Η ψήφος και η δράση στην ΕΣΑΚ – ΔΕΕ σημαίνει  πιο ισχυρή εκπροσώπηση των ταξικών δυνάμεων στους διδασκαλικούς συλλόγους και στις ΕΛΜΕ, προϋπόθεση καθοριστική για την αναζωογόνηση του κινήματος.  Η αλλαγή όμως αυτή, δεν μπορεί να γίνει με έδρες μόνο, ευχές και λόγια.  Απαιτεί την καθημερινή δουλειά στη βάση των κοινών προβλημάτων με ζωντανές συλλογικές πρωτοβουλίες και δραστηριότητες.    Γι’ αυτό, επιτακτική προβάλλει η ανάγκη συσπείρωσης των εκπαιδευτικών στο ΠΑΜΕ, μετώπου  που μπορεί να παλέψει δυναμικά για ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην κοινωνία. Η δράση του ΠΑΜΕ καταργεί τη λογική “ο καθένας μόνος του και στο τέλος τίποτα” και μπορεί να εγγυηθεί μια δυναμική πολιτική πίεση με αγώνες που θα φτάνουν σε κατακτήσεις και ανατροπές.


ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΣΑΚ – ΔΕΕ.