Αρχική Νέα Τοπικά Πρόεδρος Δημοκρατίας: Πραγματικός Πατριώτης όποιος ενεργεί για το κοινό καλό

Πρόεδρος Δημοκρατίας: Πραγματικός Πατριώτης όποιος ενεργεί για το κοινό καλό

30

Οι εθνικές επέτειοι πρέπει να μας θυμίζουν τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα και να μας υπενθυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ως πολιτών στη σύγχρονη εποχή μας, επισήμανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος στην ομιλία του στη δεξίωση που παρέθεσε στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης η διοίκηση του Γ’ Σώματος Στρατού.


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε εκτενή αναφορά στους πραγματικούς πατριώτες που σε καιρούς ειρηνικούς αναγνωρίζονται στους αγώνες για την ευημερία και την πρόοδο της χώρας και στους κακούς πατριώτες οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την καθυστέρηση της χώρας.


Επίσης μίλησε για τα κακώς κείμενα στο δημόσιο τομέα χρησιμοποιώντας σκληρές εκφράσεις για τους κακούς υπαλλήλους κάνοντας λόγο για “αδηφάγα παράσιτα του δημόσιου πλούτου”, “ανήθικους εκμεταλλευτές της θέσες που κατέχουν”, “ασυνείδητους ατομιστές που αδιαφορούν για το γενικό συμφέρον”.


Τόνισε ακόμη ότι στη χώρα μας δεν έχουμε καταστήσει συστήματα πρόληψης και καταστολής αποτελεσματικά και δεν λειτουργεί η κύρωση με αποτέλεσμα να είναι πενιχρά τα αποτελέσματα στη μάχη της ανεξάρτητης αρχής κατά της διαφθοράς των δημοσίων υπηρεσιών, ενώ διατύπωσε επικρίσεις και εναντίον του Τύπου, ο οποίος, όπως είπε, συχνά επιλέγει να προβάλει ό,τι συμφέρει κομματικά την μία ή την άλλη πλευρά και δεν μάχεται πάντοτε τους πραγματικούς εχθρούς της χώρας.


Αναγνωρίζοντας ότι οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής πολλές φορές μας απορροφούν τόσο, ώστε δεν αφήνουν ικανό περιθώριο σε κάθε πολίτη για να σκεφθεί το γενικό καλό, τόνισε: “Εστω, ας μη συμμετέχουμε όλοι στην προσπάθεια για βελτίωση του τόπου, όταν η συμμετοχή μας παρίσταται ως δύσκολη ή αδύνατη, οφείλουμε όμως, τουλάχιστον να μην επιβαρύνομε τα πράγματα με τη δική μας συμπεριφορά”.


O Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράμμισε ότι και σε καιρούς ειρηνικούς κερδίζεται τιμή και αναγνώριση σε άλλους αγώνες, αυτούς για την ευημερία και την πρόοδο της χώρας σημειώνοντας ότι “είναι η χωρίς πολεμικές δάφνες τιμή της οποίας γίνονται άξιοι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή οι πραγματικοί πατριώτες”.


Τονίζοντας ότι πραγματικός πατριώτης είναι όποιος ενεργεί καθημερινά και ευσεινείδητα στον τομέα που ετάχθη υπέρ της πατρίδος, δηλαδή υπέρ του γενικού καλού και οφέλους, ανέφερε ως παραδείγματα κάποιους τομείς επαγγελματικής δραστηριότητας όπου ξεχωρίζουν και διακρίνονται οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που χάρις στις δικές τους προσπάθειες και τους δικούς τους κόπους προοδεύει η πατρίδα και γίνεται καλλίτερη και οι κακοί πατριώτες στους οποίους πρέπει να καταλογίσουμε βαριά ευθύνη για τα πολλά δεινά και τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις που βαρύνουν τη χώρα.


“Ο καλός δάσκαλος που ενδιαφέρεται για τη μετάδοση της γνώσης στους μαθητές του και αγωνιά για τη διαμόρφωση ηθικού χαρακτήρα που θα ανυψώσει την ψυχή τους δικαιούται να λογίζεται πατριώτης. Ο αμελής, που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά που προσπαθεί να αποφύγει τον κόπο, που δεν υπολογίζει τι περιμένει απ΄ αυτόν η κοινωνία στην οποία ζει, αυτός δεν αξίζει την τιμή.


Δεν είναι πατριώτης ο υπάλληλος του δημοσίου, που δεν σέβεται και δεν υπηρετεί τους πολίτες, που δεν λογαριάζει το δημόσιο χρήμα που διαχειρίζεται, αυτός που τις ώρες της υπηρεσίας του δεν τις αφιερώνει στις υποχρεώσεις του, αλλά στις προσωπικές του ενασχολήσεις και συμφέροντα”, είπε.


Ο κ. Στεφανόπουλος σημείωσε ότι πρέπει να γίνει παραδεκτό πως υπολειπόμεθα σε πολλά σημεία σε σχέση με άλλους λαούς, ότι στη σύγχρονη Ελλάδα εξακολουθούν να υπάρχουν μειονεκτήματα και δεινά, τα οποία δεν εξηγούνται μόνο με τη δικαιολογία ότι το ελληνικό κράτος υπάρχει μόνο προ 170 ετών, ότι ξεκινήσαμε από μηδέν σε μία χώρα κατεστραμμένη από τον οκταετή αγώνα της ελευθερίας.


Για τα μειονεκτήματα της χώρας τις περισσότερες φορές υπάρχουν υπεύθυνοι, είναι οι κακοί Ελληνες, οι παραβάτες των όρκων τους και των υποχρεώσεών τους, εκείνοι που προτιμούν να υπηρετήσουν παρανόμως το ιδιωτικό συμφέρον τους αντί να προσφέρουν όσα υποχρεούνται στο κοινωνικό σύνολο, στο λαό μας, είπε.


Η καθυστέρηση της χώρας μας σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αν όχι σε όλες, οφείλεται στους κακούς υπαλλήλους, στα αδηφάγα παράσιτα του δημόσιου πλούτου, στους ανήθικους εκμεταλλευτές της θέσες που κατέχουν σε ορισμένους ισχυρούς που κάνουν κακή χρήση της ισχύος των για να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη, στους ασυνείδητους ατομιστές που αδιαφορούν για το γενικό συμφέρον.


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε λόγο για πενιχρά αποτέλεσματα όσον αφορά τη μάχη κατά της διαφθοράς, καθώς στη χώρα μας δεν λειτουργεί η κύρωση.


“Ανεχόμεθα εύκολα τους υπαιτίους, Δεν αναζητούμε τους ενόχους, δεν έχομε καταστήσει συστήματα πρόληψης και καταστολής αποτελεσματικά. Στη χώρα μας δεν λειτουργεί η κύρωση. Μπορούν εύκολα να την αποφεύγουν οι υπαίτιοι. Μάχεται η ανεξάρτητη αρχή κατά της διαφθοράς των δημοσίων υπηρεσιών, αγωνίζεται ο Συνήγορος του Πολίτη, επιτελεί το έργο της η δικαιοσύνη, αλλά τα αποτελέσματα είναι πενιχρά ακόμη”, υπογράμμισε προσθέτοντας ότι ίσως ένας λόγος γι αυτό που συμβαίνει είναι ότι συχνά οι ανάξιοι βρίσκουν συνεργάτες μεταξύ των πολιτών που επείγονται να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους και δεν αντιδρούν στην παρανομία, αλλά συνεργούν.


Ο κ. Στεφανόπουλος διατύπωσε επικρίσεις και κατά του Τύπου, ο οποίος, όπως είπε, προσπαθεί, αλλά συχνά επιλέγει να προβάλει ό,τι συμφέρει κομματικά την μία ή την άλλη πλευρά και δεν μάχεται πάντοτε τους πραγματικούς εχθρούς της χώρας.


“Οι πολιτικοί άνδρες βρίσκονται πάντοτε στο στόχαστρο των κατηγοριών, γιατί έχουν πολιτικές ευθύνες και υποχρεώσεις, η πραγματική όμως ευθύνη απλώνεται σε πολλούς χώρους, σε πολύ ευρύτερους από τους χώρους της πολιτικής δράσης, αλλά η χείριστη συνήθεια της ανοχής είναι πολύ ισχυρή και τους καλύπτει. Εννοώ την ανοχή με την οποία αντιμετωπίζονται οι μη εκτελούντες τον καθήκον τους, απ΄ όλους τους άλλους.


“Αλλες φορές δεν είναι τα μεμονωμένα άτομα που έχουν ευθύνες, αλλά οργανωμένες ομάδες. Οι οργανωμένες ομάδες είναι πιο αποτελεσματικές στην επιδίωξη των στόχων τους και γι αυτό οφείλουν να ζυγίζουν σωστά τις καταστάσεις και να μην ενεργούν σε αντίθεση με το γενικό καλό. Βεβαίως όλοι κατανοούμε και αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν νόμιμα και βάσιμα συμφέροντα κοινωνικών ομάδων για την ικανοποίηση των οποίων καλώς και δικαίως αγωνίζονται. Υπάρχουν όμως πάντοτε όρια, που δεν πρέπει να υπερβαίνουν. Και τα όρια χαράσσονται από την ανάγκη να υπηρετηθεί το ατομικό, αλλά και το γενικό συγχρόνως συμφέρον”, σημείωσε.


“Σε κάθε χώρα υπάρχουν δυσκολίες που οφείλονται και σε άλλους παράγοντες, εξωτερικούς, ή μη αντιμετωπίσιμους με τις δυνατότητες που διαθέτομε. Αυτούς κατ’ ανάγκην τους υφιστάμεθα, όταν δεν μπορούμε να αντιδράσουμε εναντίον τους. Διαθέτομε όμως στις άλλες περιπτώσεις, ορισμένα μέτρα με τα οποία μπορούμε να επιχειρήσουμε την περιστολή του κακού”, είπε και αναφέρθηκε στην ανάγκη τήρησης και εφαρμογής των αρχών της αξιοκρατίας στο χώρο της δημόσιας διοίκησης, της προστασίας του δημοσίου πλούτου και της αντιμετώπισης της γραφειοκρατίας.


“Μία από τις σπουδαίες αρχές που οφείλομε να τηρούμε και να εφαρμόζομε, απολύτως αναγκαία στο χώρο της δημόσιας διοίκησης, είναι η αξιοκρατία. Η αρχή αυτή υποδεικνύει την επιλογή των καλλιτέρων για την κατάληψη μιας θέσεως στον δημόσιο τομέα και στη συνέχεια την επιβράβευση όσων υπαλλήλων ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους και την τιμωρία των αμελών και πολύ περισσότερο των εκ προθέσεως αδικούντων. Με τους υφιστάμενους νόμους, προσλαμβάνονται στον δημόσιο τομέα κατά σειρά, όσοι επιτυγχάνουν στους διαγωνισμούς που προκηρύσσονται. Με τους διαγωνισμούς όμως δεν μπορεί να ελεγχθεί η εντιμότης, η ευσυνειδησία, η εργατικότης και άλλες πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Αυτές οι αρετές ή οι αντίθετες κακίες θα διαπιστωθούν στη συνέχεια. Το κράτος οφείλει να προωθεί τους ικανούς και ενάρετους και να τους επιβραβεύει. Ακόμη περισσότερο οφείλει να ελέγχει και να τιμωρεί τους ασυνείδητους και τους διεφθαρμένους. Η αξιοκρατία έχει και άλλα πεδία εφαρμογής, τα οποία δεν χρειάζεται να μνημονεύσω. Σε όλα πρέπει να καταβάλλεται συνεχής προσπάθεια επιβολής της.


Αλλη σπουδαία μέριμνα πρέπει να είναι η προστασία του δημόσιου πλούτου, έργου που έχει ανατεθεί στους δημόσιους υπηρέτες. Υπάρχουν πάρα πολλές σπατάλες και διαρροές, που δεν δικαιολογούνται. Όσοι διαχειρίζονται τα κοινά χρήματα, πρέπει να καταβάλλουν την προσοχή και την επιμέλεια που καταβάλλουν στη διαχείριση των δικών τους χρημάτων. Στους δε παραβάτες πρέπει να επιβάλλονται αυστηρές ποινές.


Κάθε φορά που τα Υπουργεία υποβάλλουν τις προτάσεις των δια τον προύπολογισμόν του επομένου έτους, είναι ανάγκη να επανεξετάζονται όλες οι δαπάνες, και ως προς το απαραίτητον της αναγραφής τους και ως προς το ύψος τους. Υπάρχει ατυχώς ανέκαθεν στον χώρο του δημοσίου η κάκιστη αντίληψη ότι ο περιορισμός των δαπανών, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί και ότι μόνον η διατύπωση νέων αιτημάτων προς το Υπουργείο Οικονομικών επιτρέπει σε κάθε Υπουργείο να ασκήσει την πολιτική του.


Στα πολλά τα μειονεκτήματα της δημόσιας διοίκησης και διαχείρισης έρχεται αρωγός τους και τα καλύπτει η περίφημη γραφειοκρατία, η οποία συγχρόνως ταλαιπωρεί τους πολίτες και ενεργεί απέναντί τους με σαδιστική ευχαρίστηση. Είναι βεβαίως αλήθεια ότι και πρωτοβουλίες αναπτύσσονται και δραστηριότητες εκδηλώνονται, οι οποίες εκφράζουν συμπάθεια και συνδρομή προς τους συναλλασσομένους με το Δημόσιο και καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια να απαλλαγούν οι διαδικασίες του Δημοσίου από αυτόν τον βραχνά που τις σφιχταγκαλιάζει και τις ακινητοποιεί. Παραμένουν όμως ακόμη και άλλα πολλά να γίνουν.


Ας μην λησμονήσω ακόμη να μνημονεύσω την ανάγκη και υποχρέωση όλων για την προστασία του περιβάλλοντος, για την παύση της αυθαιρεσίας στην οικοδόμηση κατοικιών, για την αποφυγή της ρυπάνσεως ακτών και οδών, για την τάξη και την ευπρέπεια στην καθημερινή κοινωνική δράση μας.


Έχω και άλλοτε, και εδώ σ’ αυτήν την αίθουσα, σε εορτασμούς προηγουμένων χρόνων, αναφερθεί σ’ αυτά που ήδή εσημείωσα και στην ανάγκη να παύσουν να συμβαίνουν. Ομολογώ ότι επανέρχομαι συχνά στα ίδια και επαναλαμβάνομαι. Αλλ’ όπως και άλλοι πολλοί, το ίδιο και εγώ, προσπαθούμε να συνεισφέρομε στην αντιμετώπιση των κακώς κειμένων.


Ας ξαναπώ, λοιπόν, ακολουθώντας άλλους, ότι στη βάση της ελπιζομένης περαιτέρω προόδου μας βρίσκεται το μεγάλο θέμα της παιδείας. Και σ’ αυτόν τον τομέα της παιδείας καταβάλλονται συνεχείς και σπουδαίες προσπάθειες που αποδίδουν θετικά αποτελέσματα. Δεν περιορίζεται όμως η Παιδεία στη μετάδοση γνώσεων. Ζητείται η ανάπτυξη του αισθήματος του καθήκοντος, η διδασκαλία της κοινωνικής αλληλεγγύης, ως τρόπου που διευκολύνει την καλλιτέρευση της ζωής όλων, η καλλιέργεια της αισθητικής στα παιδιά, ώστε όταν μεγαλώσουν να αποφεύγουν πράξεις που ασχημίζουν την χώρα μας, η ενίσχυση της εργατικότητας και η υπόδειξη της αξίας της προσφοράς. Είναι υποχρέωση των δασκάλων και το μέγα καθήκον των γονέων, όσων έχουν την κατάρτιση και την δυνατότητα να το εκπληρώνουν.


Οι εθνικές επέτειοι πρέπει να μας θυμίζουν τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα και να μας υπενθυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ως πολιτών στη σύγχρονη εποχή μας. Αναγνωρίζω ότι οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής πολλές φορές μας απορροφούν τόσο, ώστε δεν αφήνουν ικανό περιθώριο σε κάθε πολίτη για να σκεφθεί το γενικό καλό. Έστω, ας μη συμμετέχομε όλοι στην προσπάθεια για βελτίωση του τόπου όταν η συμμετοχή μας παρίσταται ως δύσκολη ή αδύνατη, οφείλουμε όμως, τουλάχιστον να μην επιβαρύνομε τα πράγματα με την δική μας συμπεριφορά.


Ζητώ συγγνώμη, διότι δεν βρήκα να σας απευθύνω απόψε λόγους περισσότερο πρωτότυπους και ενδιαφέροντες που να προσελκύσουν την προσοχή σας. Εξακολουθώ να πιστεύω, γι’ αυτό και γίνομαι πολλές φορές κουραστικός, ότι το να κάνει κανείς το καθήκον του, χωρίς ηρωισμούς και αυτοθυσία, που δεν απαιτούνται πλέον, όπως άλλοτε, είναι βασική υποχρέωση όλων μας αλλά και σπουδαίος παράγων βελτιώσεως των γενικών πραγμάτων, αυτών δηλαδή που μας αφορούν όλους.


Οχι, λοιπόν, μόνον οι στρατιωτικοί να βαρύνονται από την έννοια του καθήκοντος και να την υπηρετούν αποτελεσματικά, όπως απ’ όλους αναγνωρίζεται, αλλά καθ’ ένας μας να καθοδηγείται από την αγάπη προς την Πατρίδα. Εύχομαι σε όλους την προκοπή του τόπου μας, όπως την ελπίζομε και την επιθυμούμε», τόνισε.


Ο κ. Στεφανόπουλος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του έθνους προς τους ολίγους επιζώντες των μαχητών και τους τραυματίες του 1940 και προς τις ιερές σκιές των πεσόντων στο πεδίο της μάχης και των δύο αυτών αγώνων.


“Πιθανόν να μην ετιμήθησαν όλοι κατά τον αρμόζοντα και οφειλόμενο τρόπο από την πατρίδα, αλλά η τιμή την οποίαν εκέρδισαν με τη συμμετοχή τους στους πολεμικούς αγώνες, δεν έχει ανάγκη επιβεβαιώσεως με υλικές πράξεις καίτοι βεβαίως απονέμονται συντάξεις και μετάλλια. Είναι η μεγαλύτερη δυνατή τιμή να αμυνθεί κανείς υπέρ της πατρίδος, να πολεμήσει γι αυτή, να κινδυνεύσει κι ίσως να προσφέρει τη ζωή του ή να την ακεραιότητά του χάριν της ιστορικής παρουσίας και της συνέχειάς της”, υπογράμμισε.


Στη δεξίωση που παρατέθηκε προς τιμήν του Προέδρου της Δημοκρατίας από την διοίκηση του Γ’ Σώματος Στρατού παρέστησαν ακόμη ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Γιάννος Παπαντωνίου, ο αρχηγός της Ν.Δ., Κώστας Καραμανλής, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, μέλη της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, υπουργοί, βουλευτές και εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης.



Πηγή: Μ.Π.Ε.