Αρχική Απόψεις Aρθρα Η ελπίδα ζει, του Παύλου Καλογεράκη

Η ελπίδα ζει, του Παύλου Καλογεράκη

11

 Η ΕΛΠΙΔΑ ΖΕΙ

 

 Του Παύλου Καλογεράκη

Επίτιμου Διευθυντή Εκπαίδευσης

 

Ο φούρνος του μπάρμπα Κυριάκου του Καρύδα, απέναντι από την Παναγιά τη Λέτσαινα ήταν τούτες τις ημέρες, εκείνα τα χρόνια,  όλο ζωντάνια. Κόσμος πηγαινοερχόταν για να ψήσει τα φοινίκια, τα κουρκουμπίνια και τους κουραμπιέδες, τα ψητά με τις πατάτες, τις γαλοπούλες ή τα κοκόρια τα γεμιστά. Ηλεκτρικές κουζίνες δεν υπήρχαν τότε στα σπιτικά και γι΄ αυτό η κοσμοσυρροή  στον φούρνο,  για τα αναγκαία. Οι ευχές με ανοιχτά χαμόγελα η μία πίσω από την άλλη και οι αγκαλιές και τα φιλιά. Η κουβέντα μπόλικη αφού υπήρχε και ο χρόνος … αναμονής του ψησίματος. Κοινωνικές συναθροίσεις!  Και εκείνες οι υπέροχες μυρωδιές σου τρυπούσαν τα ρουθούνια!!

Ο μπάρμπα Κυριάκος φορούσε πάντα , με καμάρι θα έλεγα, τη βράκα του. Ο γιος του ο Γιάννης με τη γυναίκα του Ερυφίλλη και ο συνονόματος  εγγονός,  σε μεγάλη φούρια για την εξυπηρέτηση όλων. Στο δρόμο, από τα σπίτια μέχρι τον φούρνο ένα συνεχές καραβάνι. Γυναίκες και μικρά παιδιά – μαζί και εγώ –  όλοι με ένα ταψί ή ένα «σινί» ή μια «λαμαρίνα», πήγαιναν ή γυρνούσαν από τον φούρνο.  Όσοι κατοικούσαν προς τα πάνω, το Λατόμι μεριά, η επιστροφή ήταν κουραστική, γιατί ήταν ανηφόρα.  Γινόταν και στάσεις για ξεκούραση. Τότε δοκιμάζαμε και κανένα από τα ψημένα! Δίναμε και στον περαστικό να δοκιμάσει. Τον ένοιωθαν όλοι δικό τους.  Ο δρόμος μοσχομύριζε!

Τα χρόνια  εκείνα δύσκολα αλλά η ελπίδα δυνατή. Οι στόχοι της ζωής ριζωμένοι στο μυαλό και η προσπάθεια συνεχής. Οι αξίες της ζωής ήταν οι  πυξίδες πορείας, και η εκτίμηση του καλού και της εργατικότητας ήταν σε πρώτη θέση. Ο κάθε γιορτασμός με πηγαία χαρά και με πολλή αγάπη  και για το πιο «μικρό». Ο στολισμός φτωχότερος αλλά ειλικρινής. Οι ευχές «δια ζώσης» και σε κοιτούσαν κατάματα .

Μετά ήρθε ο ευδαιμονισμός των αμόρφωτων μικροαστών και των μορφωμένων κομπιναδόρων. Ήρθε και ο  λαϊκισμός των κάθε λογής καταφερτζήδων. Τώρα κλαίμε πάνω στη χαμένη κοινωνική αθωότητα αφού καταπατήθηκαν νόμοι και διαχρονικές κοινωνικές αξίες. Ευτυχώς, εμείς στο μικρό μας Νησί έχομε αντιληφθεί την ανάγκη άλλης πορείας μήπως και βγούμε κάποτε από αυτό το οικονομικό και κοινωνικό χάλι.

Περάσαμε και παλιά πολύ δύσκολα χρόνια. Οι αναμνήσεις μας ίσως να  αποτελέσουν ελπιδοφόρες δυνάμεις που θα μας κάνουν δυνατούς για τα επόμενα,  έτσι ώστε να μεγιστοποιούμε το κάθε καλό που μας συμβαίνει. Υπάρχει ελπίδα ώστε οι προσπάθειές μας να μετατρέψουν το καμίνι των σημερινών δυσκολιών σε έναν μοσχομυριστό «φούρνο» παραγωγής  αισιοδοξίας , συλλογικής προσπάθειας και κοινωνικής ανάπτυξης.

 

                                                                                         ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ