Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις ΔΗΠΕΘΕ Β. ΑΙΓΑΙΟΥ: Τιμή στο Πολυτεχνείο με το “ΤΡΟΜΠΟΝΙ”

ΔΗΠΕΘΕ Β. ΑΙΓΑΙΟΥ: Τιμή στο Πολυτεχνείο με το “ΤΡΟΜΠΟΝΙ”

33


 
Το “Τρομπόνι” του Μάριου Ποντίκα επιλέχθηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου ως η παραγωγή εκείνη που θα τιμήσει τα τριαντάχρονα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Το έργο που πρωτοανέβηκε το 1973 κομμένο όμως σε πολλά σημεία από τη λογοκρισία παίχτηκε ολόκληρο τον ερχόμενο χρόνο από το Εθνικό. Τώρα θα ανέβει σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάριου και με πρωταγωνιστή το Γιώργο Μάζη από το ΔΗΠΕΘΕ από τις 22 Νοεμβρίου μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου στο ΟΜΗΡΕΙΟ.
Τις επόμενες ημέρες θα παρουσιάσουμε αναλυτικά τόσο το έργο όσο και τους συντελεστές. Στη συζήτηση που είχαμε όμως λίγο πριν τις πρόβες της Παρασκευής με το σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή θέλαμε να δώσουμε την υπόθεση του έργου. Γιατί επιλέχθηκε για τα 30χρονα του πολυτεχνείου και ποιο είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει σε νέα παιδιά που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει δικτατορία.
 “Ο ρόλος που έπαιξαν ορισμένοι άνθρωποι παρά τη θέληση τους και εν αγνοία τους, να στηρίξουν και να υποστηρίξουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της Δικτατορίας είναι το θέμα του έργου”, μας λέει ο Κωνσταντίνος Μάριος.
“Βεβαίως όταν έρχεται κάποια στιγμή η συνειδητοποίηση, ο πρωταγωνιστής μας καταρρέει και παρουσιάζεται η εξαθλίωση, η απογοήτευση του ανθρώπου που συνειδητοποιεί το ρόλο που έπαιξε μέσα σε αυτή την άσχημη μηχανή. Σήμερα βεβαίως δεν έχουμε δικτατορία, έχουμε μία πλήρη δημοκρατία αλλά όμως πάλι υπάρχουν συμβιβασμένοι άνθρωποι. Πιστεύουμε λοιπόν ότι το έργο έχει μια διαχρονικότητα, είναι μεστά γραμμένο και αντέχει μέχρι σήμερα”, σημείωσε.
Ο Γιώργος Μάζης επισήμανε καταρχήν του πόσο αξίζει ο θεσμός του ΔΗΠΕΘΕ και πως πρέπει να κρατηθεί διότι ανεβάζει το πολιτιστικό και πνευματικό επίπεδο ενός τόπου. Ίσως να είναι και αυτές οι ποιοτικές παραστάσεις που θα ήταν δύσκολο να τις επιλέξει ένα καθαρά εμπορικό θέατρο.
Υποδύοντας το ρόλο του τρομπονίστα στην τοπική μπάντα ο κ. Μάζης σημείωσε ότι αυτό που έπρεπε να βγει ήταν “το στοιχείο του μικροαστού, του συμβιβασμένου του ως ένα σημείο γλοιώδους”. Ένας συμβιβασμός που γίνεται μόνο και μόνο για να μπορέσει να επιβιώσει και να καλύψει τα δικά του κενά με τη συζυγική του σχέση αλλά και τα όνειρά της γυναίκας του
Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί τι συμβαίνει γύρω του. Κατεβάζει το τρομπόνι για να μη σκεπάζονται οι κραυγές του παλικαριού που βασανίζεται.
“Ο μικροαστός σηκώνει ανάστημα. Λέει δε θα κάνω επανάσταση αλλά δεν θα παίξω. Είναι και αυτό ένα βήμα”, σημειώνει ο Γιώργος Μάζης που τονίζει ότι στο μυαλό του έχει πολλές σκηνές από εκείνα τα χρόνια. Όμως έτσι και αλλιώς ο ηθοποιός παίζει με τη φαντασία του για να μπορέσει να μεταδώσει στο θεατή το κλίμα μιας εποχής.
Στην ερώτησή μας ο Κωνσταντίνος Μάριος σημειώνει ότι “το ανέβασμα είναι αναλυτικό, ούτως ώστε τα νέα παιδιά να έχουν την δυνατότητα να κατανοήσουν πράγματα κατευθείαν από την παράσταση. Οι ηθοποιοί δεν παίζουν σαν να είναι κάτι ευνόητο, επειδή τυχαίνει να το ξέρουμε, αλλά  να αναλύσουν τις καταστάσεις και με τον τρόπο αυτό να μεταβιβάζουν με σαφήνεια το μήνυμα και σε αυτούς που δεν έχουν γνώση”.
Όταν μάλιστα το μήνυμα είναι αντίσταση, αξιοπρέπεια τότε είναι πολύ εύκολο να γίνει κατανοητό από όλους.


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ