Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Συνέντευξη Αντώνη Κακκαρά για το Πολυτεχνείο

Συνέντευξη Αντώνη Κακκαρά για το Πολυτεχνείο

65



Ο Αντώνης Κακκαράς διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Ναυτιλίας. Απόστρατος αρχιπλοίαρχος σήμερα, μέλος της Κίνησης για την Εθνική Άμυνα, τότε στα 1973 ήταν απότακτος του πολεμικού ναυτικού και είχε αποφυλακιστεί λίγο καιρό πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μείναμε στα γεγονότα εκείνων των ημερών αλλά και στην επικαιρότητα των συνθημάτων που έλεγαν εκείνα τα παιδιά, φοιτητές, εργάτες, μαθητές, σήμερα…

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην Αγγελική Χατζηδημητρίου και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ.

“Είμαστε στα ’73, έκτος χρόνος της δικτατορίας. Ο Παπαδόπουλος προσπαθώντας να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς είχε εγκαταστήσει το Μαρκεζίνη στη θέση του Πρωθυπουργού…
“Έχει προηγηθεί Φεβρουάριο η πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου, όπου εισέβαλε η αστυνομία και έβγαλε από μέσα τους φοιτητές. Αμέσως μετά ακολούθησε η Νομική σε δύο φάσεις όπου πάλι η αστυνομία εισέβαλε και κτύπησε τους φοιτητές. Ακολουθεί το Μάϊο του ’73 το κίνημα του ναυτικού που τάραξε και αυτό τη δικτατορία. “Εσπασε το ένα πόδι της” η χούντα και το λέω αυτό γιατί μια μαζική αντίδραση όπως ήταν το κίνημα του ναυτικού έδειξε στον κόσμο ότι η “επανάσταση” δεν στηριζόταν στις ένοπλες δυνάμεις. Οι ένοπλες δυνάμεις δεν στήριζαν στην ουσία τη δικτατορία. Ακολουθεί η αμνηστία και αδειάζουν οι φυλακές και οι τόποι εξορίας” μας αφηγείται ο Αντώνης Κακκαράς κάνοντας ένα κινηματογραφικό φλας- μπακ στα γεγονότα εκείνου του καιρού..
“Φθάνουμε έτσι στο Πολυτεχνείο όπου είναι η αποκορύφωση των μαζικών κινητοποιήσεων.  Ήταν ένα πανηγύρι της δημοκρατίας και της ελευθερίας, γιατί από εκεί πέρασε όλη η Αθήνα και το αισθανόσουνα ότι ζεις σε ελεύθερη περιοχή. Φώναζες πράγματα που πουθενά αλλού δεν μπορούσες να φωνάξεις. Έγραφες συνθήματα εναντίον της δικτατορίας, εναντίον των αμερικάνων που δεν την είχαν φέρει άμεσα αλλά είχαν βοηθήσει, είχαν επιτρέψει να επιβληθεί το 1967. Φώναζε ο κόσμος εναντίον του ΝΑΤΟ που το θεωρούσε εξίσου υπεύθυνο. Φώναζε το περίφημο σύνθημα, το αναλλοίωτο, το “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”.
Προχωράμε στο μοιραίο βράδυ όταν:
“….έφτασαν τα τανκ σε κάποια φύση. Γύρω στις 2-2.30 το βράδυ ήρθαν τα τανκ απέναντι από το Πολυτεχνείο. Δύο ή τρία. Και πίσω παρατάχθηκαν με πολιτικά, άνθρωποι της ασφαλείας που κρατούσαν γκλομπς, μεγάλα στειλιάρια. Και μετά έγινε η εισβολή του τανκ…
“Η συμπεριφορά των φαντάρων και μερικών αξιωματικών ήταν ανθρώπινη εκείνη τη βραδιά. Δε χτύπησαν οι φαντάροι. Αντίθετα χτυπούσαν οι ασφαλίτες με τα στειλιάρια. Ένας φαντάρος “γκρέμισε” έναν τέτοιον ασφαλίτη χτυπώντας τον στην κοιλιά με το υποκόπανο βρίζοντας τον “γιατί χτυπάς ρε”, ένας άλλος φαντάρος πήρε υπό την προστασία του μια ομάδα παιδιών, στη Στουρνάρα ψηλά και άρχισε να τρέχει πυροβολώντας στον αέρα έχοντας πίσω τους νέους αυτούς κάνοντας μια σφήνα στον κλοιό της αστυνομίας και τους έσωσε… κάποιοι έπεσαν από αυτούς, ο φαντάρος δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε μετά.
Οι στρατεύσιμοι ήταν παιδιά φοιτητές χθεσινοί, αγρότες, εργατόπαιδα… όπως έβλεπε ο λαός τη Δικτατορία την έβλεπαν και οι στρατεύσιμοι δεν υπήρχε διαφορά. Εκεί που υπήρχε κάποια διαφορά ήταν στα μόνιμα στελέχη, που και εκεί όμως τα μόνιμα στελέχη ήμασταν παιδιά του λαού… Όταν ήρθαν τα τανκ, ποια ήταν η φυσική αντίσταση των παιδιών, πετάξανε 3-4 νεράντζια… Τα όπλα δεν ήταν όμως αυτά, ήταν το σύνθημα “είσαστε αδέρφια μας”, “λαός στρατός ενωμένος”, τονίζει.
Ρωτάμε για τη διαχρονικότητα του βασικού συνθήματος του Πολυτεχνείου “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”.
 “Το ότι υπάρχει σήμερα ανεργία δεν το αμφισβητεί κανείς. Θα χρειαζόταν το Πολυτεχνείο με το σύνθημα του για να πούμε σήμερα ότι το σύνθημα ΨΩΜΙ δεν έχει δικαιωθεί;
Αυτό που σκεφτόμουν πριν τη συνέντευξη είναι ότι σήμερα θα χαρακτηριζόντουσαν τρομοκράτες όλα αυτά τα παιδιά, όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις. Ξαφνικά όλος ο κόσμος σήμερα έγινε τρομοκράτης, όλος ο κόσμος κινδυνεύει από την τρομοκρατία. Υπάρχει πρόβλημα τρομοκρατίας, που όμως; γιατί χτυπούν τους αμερικανούς; Μα γιατί τρώνε το ψωμί όλου του κόσμου, γιατί τρώνε το πετρέλαιο από όλο τον κόσμο, γιατί επιβάλλουν δικτατορία σε πολλές χώρες όπου υπάρχει παραγωγή πετρελαίου. Το έχετε σκεφτεί αυτό; Και εκεί “ανθούν” τα “φρούτα” αυτά της τρομοκρατίας και στρέφονται εναντίον ποιου. Εναντίον εκείνου ο οποίος έχει  επιβάλλει τη μιζέρια, τη δυστυχία και τις δικτατορίες. Δηλαδή εναντίον της Αμερικής. Να και η έννοια της Ελευθερίας…
“Όσο για την παιδεία, την κουλτούρα δηλαδή. Έχετε δει τι μας σερβίρει η τηλεόραση, τα ιδιωτικά κυρίως κανάλια, τι κουλτούρα περνά στον κόσμο και στον τηλεθεατή; Το sex, το χυδαίο γυμνό έτσι όπως παρουσιάζεται, ο εξευτελισμός της γυναίκας… αυτή είναι η κουλτούρα που φωνάζαμε τότε. Γιατί όταν φωνάζαμε ΠΑΙΔΕΙΑ, δεν εννοούσαμε μόνο τα προβλήματα της εκπαίδευσης, αλλά την κουλτούρα που και αυτή σήμερα κινδυνεύει όχι μόνο στον τόπο μας. Άρα το σύνθημα είναι διαχρονικό εξακολουθεί να ισχύει…”
Τελευταίο ερώτημα προς τον κ. Κακκαρά για τη σημασία που έχει η συμμετοχή στην πορεία του Πολυτεχνείου. “Λειτουργεί τη μνήμη, το να βλέπει κανείς μια μαζική κινητοποίηση καταλαβαίνει τη δύναμη, και μακάρι να καταλαβαίνουμε τι δύναμη, που έχει ο κόσμος όταν είναι ενωμένος”.