Αρχική Πολιτισμός Εκθεση των Εβη Χρήστου, Στ. Μενή υπέρ κοινωνικής κουζίνας (συνέντευξη VIDEO)

Εκθεση των Εβη Χρήστου, Στ. Μενή υπέρ κοινωνικής κουζίνας (συνέντευξη VIDEO)

44


Τελευταίες ημέρες της έκθεσης που γίνεται στην Δημοτική Πινακοθήκη Χίου για την ενίσχυση της κοινωνικής κουζίνας και στα πλαίσια του 6ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες «Λάθρα;».

Με τι δύσκολες ώρες λειτουργίας της Δημοτικής Πινακοθήκης, σήμερα Πέμπτη θα είναι ανοιχτά απόγευμα από τις 6-9 μμ., ενώ Παρασκευή και Σάββατο από το πρωί τις 8.00 μέχρι τις 3.00 μ.μ.
Είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους δύο καλλιτέχνες που εκθέτουν τα έργα τους. Το Σταμάτη Μεννή που παρουσιάζει έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «ανελέητα όνειρα» και τον Εβη Χρήστου με την έκθεση γλυπτικής και κατασκευών και τίτλο «ενθύμιο ενός πολέμου» (VIDEO).

“Δεν θέλουμε να γίνουμε ούτε φύλακες, ούτε μαντρόσκυλα άλλων ανθρώπων» μας λέει ο Σταμάτης Μενής όταν ρωτάμε να μας πει για τους πρόσφυγες, με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας που μέχρι τις 9 Ιουλίου θα είναι στη Δημοτική Πινακοθήκη και έχει να κάνει με τους πρόσφυγες.
«Η ιστορία έχει και μια άλλη πλευρά, που πρέπει να έχεις πάρα πολύ κουράγιο να τη δεις και να το παραδεχτείς αυτό το πράγμα», μας λέει και αναφερόμενος στη δική μας στάση.
Αν ψάχνεις στην έκθεση φωτογραφίας του Σταμάτη να βρεις τις γνώριμες φωτογραφίες με τις καραβιές των προσφύγων, τις διασώσεις και τα πρόσωπα που έχουν περάσει ανείπωτο πόνο , κούραση, αγωνία και έχουν πάει και έχουν έρθει από το θάνατο αμέτρητες φορές, πέφτεις έξω. 
Οι φωτογραφίες του εκπέμπουν… όνειρα, τα οποία χαρακτηρίζει ανελέητα!


Στην περίπτωση των γλυπτών και των κατασκευών του Εβη Χρήστου, θα πρέπει να ψάξεις να βρεις τη βαλίτσα και να συνδυάσεις το πορτοκαλί χρώμα με τα σωσίβια αυτών των ανθρώπων- προσφύγων.
«Έπρεπε να ευοδώσω στη δουλειά μου και να προλάβω να μην εξατμιστεί αυτό το αίσθημα…», μας λέει απαντώντας έτσι στο ερώτημά μας γιατί επέλεξε το ξύλο σαν υλικό.
«Φιγούρες στωικές, μόνες και μικρές συνθέσεις με ένα υλικό που θα «έτρεχε» τα έργα που με τίτλο «Ενθύμια ενός πολέμου» συναντούμε στη Δημοτική Πινακοθήκη.
 «Μαθαίνουμε σαν είδηση τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων είναι όμως κάτι το φοβερό» , θα μας πει.
«Να τους διώχνουν από παντού, να μην υπάρχει γη να τους φιλοξενήσει. Είναι πολύ σκληρό πράγμα», σημειώνει, σχολιάζοντας ότι αύριο μπορεί να ζούμε και εμείς το ίδιο πράγμα.


Άνθρωποι ταξιδευτές
«Οι άνθρωποι κινούνται, είναι εν μέρει ταξιδευτές και φέρνουν ιδέες μαζί τους», συνεχίζει την κουβέντα μας ο Σταμάτης.
«Η μοίρα του ανθρώπου είναι να ονειρεύεται , άρα διάλεξα φωτογραφίες που μπορεί να είναι η αρχή και το τέλος ενός ονείρου.
Όλο αυτό το όνειρο το χαρακτήρισα «ανελέητο» όπως είναι και όλη η ζωή τους» σημειώνει.
Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει μια ομορφιά. Μια ελευθερία, μια δικαίωση, που  πάνε κόντρα στους νόμους.
«Αυτό που κάνουν οι πρόσφυγες, με την κατάργηση των συνόρων, είναι μια τρομερή υπέρβαση» σχολιάζει, λέγοντας ότι και ο ίδιος κατάγεται από οικογένεια προσφύγων,  είναι λοιπόν έντονες αυτές οι εικόνες.


Ο Εβης μας σχολιάζει τις κατασκευές. Σε αντίθεση με ότι νομίζαμε δεν παρουσιάζονται τα σπίτια του που τα άφησαν , αλλά αυτά που συναντούν εδώ που έρχονται με κλειστά παντζούρια και πόρτες.
Και κάπου κρυμμένη μια πορτοκαλιά βαλίτσα, που σημαίνει ότι προσπαθούν να απωθήσουν το πρόβλημα και να βοηθήσουν στην ομαλοποίηση των πραγμάτων.
«Δεν είμαστε άξιοι να τους λυπηθούμε, για να είναι ελεύθερος κάποιος πρέπει να είναι και ο δίπλα μας ελεύθερος, σημειώνει ο Σταμάτης και μας καλούν στην έκθεση που συνεχίζεται μέχρι τις 9 Ιουλίου.