Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Ο Γιάννης Χαλλιορής για τους ιδρυτές του ΟΜΗΡΕΙΟΥ

Ο Γιάννης Χαλλιορής για τους ιδρυτές του ΟΜΗΡΕΙΟΥ

25



Με τον τίτλο: ΟΜΗΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ» έδωσε στη δημοσιότητα το παρακάτω άρθρο ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΛΛΙΟΡΗΣ, Πρόεδρος της Ε.Λ.Μ.Ε ΧΙΟΥ:


Μόλις πριν από λίγες ημέρες η Χίος τίμησε τον Γιάννη Μπουμπάρη, έναν άνθρωπο που προσέφερε τις υπηρεσίες του στα όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σφραγίζοντας, σε χρόνους αλλαγής, με την παρουσία του τα δρώμενα της πόλης και του νησιού μας. Η Χίος και οι άνθρωποί της, όχι μόνο οι αιρετοί, αλλά και οι απλοί πολίτες, ξεπερνώντας μικροκομματικές αντιλήψεις, πέρασαν τον Ρουβίκωνα των στείρων αντιπαραθέσεων και έδωσαν το παρόν στην εκδήλωση τιμής που διοργάνωσε ο Δήμος της Χίου.
Δίκαιη η τιμή για τον εργάτη που διαχειρίστηκε, δημιουργικά, την εξουσία και αξιώθηκε της εμπιστοσύνης των συμπολιτών του σε σειρά εκλογικών αναμετρήσεων. Το στίγμα όμως το έδωσε ο ίδιος, από καρδιάς, όταν, πολύ απλά, στην αντιφώνησή του είπε: Έπραξα το καθήκον μου!
Δυστυχώς, στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητο ότι είναι το καθήκον και η διάθεση προσφοράς που οδηγεί τους ταγούς μας να διεκδικούν θέσεις εξουσίας. Να γιατί η συγκεκριμένη απόφαση του Δήμου της Χίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ακόμα και ως δείγμα πολιτισμού η αναγνώριση της προσφοράς μπορεί να λειτουργεί παραδειγματικά, παράγοντας πρότυπα προς μίμηση. Και χρειαζόμαστε πραγματικά πρότυπα! Έχουμε την ανάγκη ανθρώπων με άποψη, με το θάρρος της γνώμης τους και με τη γενναιότητα στην αναγνώριση των όποιων παραλείψεων ή και λαθών τους, ιδιαίτερα δε όταν αυτή εκδηλώνεται σε χρόνο και τόπο ώριμο συνθηκών.
Η Χίος τίμησε τον Γιάννη Μπουμπάρη, σ’ ένα κατάμεστο ΟΜΗΡΕΙΟ, εφόσον έπραξε το καθήκον του.
Η Χίος όμως, επί Δημαρχίας Μπουμπάρη, όχι μόνο δεν τίμησε, αλλά, εκδίωξε τους δωρητές του ΟΜΗΡΕΙΟΥ και έκτοτε δεν ενδιαφέρθηκε να αποκαταστήσει την αδικία που τα θεσμικά της όργανα τους επεφύλαξαν.
Η κοινωνία της Χίου αντιλαμβάνεται το μέγεθος της προσφοράς των δωρητών του Ομηρείου. Μιας προσφοράς που δεν απέρρεε από καθήκον, αλλά από περίσσευμα ευαισθησίας. Μιας προσφοράς που συνοδευόταν από όραμα πνευματικής ανύψωσης για ένα λαό με διαχρονική, πληθωρική, παρουσία στον Πολιτισμό και τη Λόγια παράδοση. Και δεν είναι μόνο τα 320 εκατομμύρια δραχμές – τιμές της περιόδου 75-80 – που ο αείμνηστος Μιχαήλ και η Σταματία Ξυλά προσέφεραν για την ανέγερση και τον εξοπλισμό του Ιδρύματος, δεν είναι μόνο η σοφή επιλογή της ονομασίας του, αλλά, περισσότερο απ’ όλα, η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και τις αξίες του, στο πνεύμα και την τέχνη που κατατάσσουν τους δωρητές μεταξύ των κορυφαίων ευεργετών της Χίου.
Άραγε αυτοί αποτελούν φάρους μίμησης ή παραδείγματα προς αποφυγή;
Και το συγκεκριμένο ερώτημα δεν τίθεται φιλολογικά, εφόσον απαιτεί απάντηση από όλους, πρώτιστα, όμως, από εκείνους που, με τη στάση τους στα γεγονότα της κατάληψης του Ομηρείου το Νοέμβρη του 1984, αλλά και στη συνέχεια, δεν ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων.


Στη συνάντηση των τοπικών φορέων, που κάλεσε η συντονιστική, στις 17/11/84, στο ΟΜΗΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ η Νομάρχης κ. Α. Μαρκογιαννάκη, ο Δήμος Χίου, δια του αείμνηστου Α. Λοίζου, Προέδρου, τότε, του Δημοτικού Συμβουλίου, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης, ο Σύλλογος Δασκάλων και ο Μ.Ε.Ο.Θ, έδωσαν πλήρη κάλυψη στήριξη, δικαιολογώντας τους καταληψίες.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, με το πλεονέκτημα που η χρονική απόσταση, από τα γεγονότα, μας παρέχει οφείλουμε, εντέλει, να επιχειρήσουμε ειλικρινή προσέγγιση με αυτοκριτική διάθεση.
Η κριτική επί των προθέσεων και πεπραγμένων της Επιτροπής κατάληψης του Ομηρείου που εκδηλώθηκε τότε, ακολούθησε, τη μονόδρομη, πολλές φορές ισοπεδωτική, διπολική, θεώρηση, προοδευτικών – συντηρητικών απόψεων και συνθλίφτηκε στις μυλόπετρες των κομματικών σκοπιμοτήτων, χάνοντας κάθε ουσία.
Από την πλευρά μας πιστεύουμε ότι οι θέσεις που πρόβαλε, η Ε.Λ.Μ.Ε δεν εκφράζουν την εκπαιδευτική μας κοινότητα που προσδοκά να συνθέσει εικόνα ευαίσθητων και υπεύθυνων παραγόντων, με αποφασιστική συμβολή στην πνευματική ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας.
Και βέβαια μια συγγνώμη, στην περίπτωσή μας, δε φθάνει γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε την υποχρέωση να διαφυλάσσουμε για την Παιδεία τον ρόλο, αφενός μεν, να υπερασπίζεται αξίες, αφετέρου δε, να δημιουργεί πρότυπα που θα νοηματοδοτούν τον κόσμο μας.
Θα τολμήσω, όμως, να ζητήσω από τον Γιάννη Μπουμπάρη, μια ακόμα μεγάλη προσφορά στον τόπο του. Ο ίδιος να δώσει το σύνθημα μιας, εκ βαθέων, αυτοκριτικής σκυταλοδρομίας, με αντικείμενο το χειρισμό και την κατάληξη μιας τόσο σπουδαίας και κρίσιμης υπόθεσης.
Επιτέλους, αυτό, ας είναι το πρώτο βήμα στην προσπάθεια άρσης μιας αδικίας, που τραυματίζει τον οργανωμένο βίο μας, εφόσον μας εμφανίζει να γυρνάμε την πλάτη σε εκείνους που ακόμα και σήμερα καλούμε σε βοήθεια και συμπόρευση.


Ο Γιάννης Μπουμπάρης, λίγες μόλις ημέρες μετά την ύψιστη τιμή που του επεφύλαξε ο Δήμος, οφείλει να ανοίξει το δρόμο για την αποκατάσταση μιας κακοποιημένης αλήθειας, οδηγώντας έτσι και το ανώτατο όργανο έκφρασης της πόλης στην κατάθεση μιας, μεγάλης και ειλικρινούς συγγνώμης προς τους δωρητές του ΟΜΗΡΕΙΟΥ. Μια τέτοια, ιστορική, κίνηση θα δικαιούται θέσης στις κορυφές της Χιακής δικαιοκρισίας, γενναιότητας και υπευθυνότητας, γιατί ας μη ξεχνάμε ότι: «προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».»