Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Στη μνήμη του Νίκου Βαμβούρη

Στη μνήμη του Νίκου Βαμβούρη

12


Σαν κεραυνός εν αιθρία έγινε γνωστό το ατύχημα καταρχήν και εν συνεχεία η είδηση του θανάτου του Νίκου Βαμβούρη.

Ο Τάκης Ι. Δηράκης που χρόνια τον γνώριζε μέσα από τη συνεργασίας τους και στην εφημερίδα “Γνώμη της Χίου” τον αποχαιρετά με ένα κείμενο που θα δημοσιευτεί στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας του (την Πέμπτη) και στη στήλη “Σταράτα”.
Ένα απόσπασμα από τις σκέψεις του φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα, και τον ευχαριστούμε για αυτό, στη μνήμη του Νίκου Βαμβούρη.


“Κάθε φορά, που χάνεται ένας από τους λεγόμενους επώνυμους (λες και οι υπόλοιποι είμαστε ανώνυμοι…), συνηθίζεται να γράφεται, ότι ο τόπος έγινε πιο φτωχός. Έτσι, από τη συχνή χρήση της, η φράση αυτή έχει χάσει σχεδόν το νόημά της. Όμως, αυτή η φράση, ταιριάζει ακριβώς, στην περίπτωση της αδόκητης απώλειας του συμπατριώτη μας Νίκου Βαμβούρη. …

Η εφημερίδα, τολμά να αναφέρει, ότι δεν φτώχυνε απλώς η Χίος από την απώλεια του επί σειράν ετών Προέδρου της Φιλοδασικής και του Συλλόγου Ιδιωτών Μετόχων Ναυτιλιακής Εταιρείας Χίου, δραστήριου μέχρι σήμερα μέλους του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Χίου και, παλαιότερα, πρώην Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Χίου, ο τόπος μας έχασε τον υπ’ αριθμόν ένα πολίτη του, ο οποίος αφιέρωνε ώρες ολόκληρες κάθε μέρα στις προαναφερόμενες δραστηριότητες και στα ιερά ιδανικά του.

Η “Γ” εκτός του ότι έχασε τον καλύτερο συνεργάτη της, ο οποίος ουδέποτε μας εξέθεσε με τα κείμενα ή τις πληροφορίες, τις οποίες μας έδινε (ήταν και εξαιρετικώς φιλαλήθης!), δεν μπορεί καν, να φανταστεί τη Φιλοδασική, ή τον Σύλλογο Ιδιωτών Μετόχων ΝΕΧ, χωρίς εκείνον.

…Τα γράφουμε αυτά, αν και δεν πιστεύουμε ακόμη το κακό που συνέβη, περισσότερο για τον τόπο μας, παρά για την οικογένειά του. Φαίνεται ίσως υπερβολικό αυτό, αλλά τολμάμε να το γράψουμε, διότι είμαστε βέβαιοι, ότι η οικογένειά του έχει “οπλιστεί” κατάλληλα από εκείνον, ώστε να μπορεί, να στέκεται και χωρίς εκείνον….
Στο καλό αξέχαστε φίλε, κύριε Νίκο. Η μνήμη σου, εκτός από τις στήλες μας, θα μείνει “τυπωμένη” ανεξίτηλα και στην καρδιά μας!”.