Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Συνέντευξη Π. Θαλασσινού στα ΝΕΑ

Συνέντευξη Π. Θαλασσινού στα ΝΕΑ

27



ΠANTEΛHΣ ΘAΛAΣΣINOΣ
“H μουσική δεν έχει ανάγκη τα ψώνια της ΤV”
Tο κυνήγι της τηλεθέασης και η πειρατεία στα CD είναι δύο μεγάλες πληγές για το ελληνικό τραγούδι, διαπιστώνει ο Παντελής Θαλασσινός, που ετοιμάζει νέες συναυλίες και ένα καινούργιο CD για τους “12 μήνες” 


Συνέντευξη στον ΠΑΝΟ ΓΕΡΑΜΑΝΗ    


“Ψώνια, που χωρίς ίχνος συστολής προσπαθούν να γίνουν είδωλα τηλεοπτικά, προσπαθεί να επιβάλει για καλλιτέχνες του τραγουδιού η τηλεόραση, που ανάμεσα στα άλλα έχει αναλάβει και τον ρόλο του μουσικού παραγωγού”, παρατηρεί ο Παντελής Θαλασσινός, μιλώντας στα “NEA” για την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό τραγούδι.


Μετά τις επιτυχείς εμφανίσεις του, που περνούν από τη μουσική σκηνή “Δίπλα στο ποτάμι”, ο Παντελής Θαλασσινός συνεχίζει να δίνει συναυλίες εντός και εκτός Αθηνών, είτε με ένα μικρό σχήμα είτε με το γκρουπ “Τρίφωνο” (Κουρουπάκης, Ερωφίλη, Υφαντής). Παράλληλα γράφει καινούργια τραγούδια και ετοιμάζει τον νέο του δίσκο. Μελοποιεί στίχους του Ηλία Κατσούλη (έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό “Δίφωνο”) και αναφέρονται στους δώδεκα μήνες του χρόνου. Ο Παντελής Θαλασσινός τονίζει ότι οι στίχοι αυτοί κάνουν ένα… παιχνίδι με τον χρόνο: “Με συγκινεί η παιδικότητα και η ευαισθησία του Κατσούλη σ’ αυτά τα λόγια, που γράφω τη μουσική. Ο Σεπτέμβρης, για παράδειγμα, περιγράφεται, λόγω εποχής, με ένα μικρό παιδί ανέμελο, ξεχασμένο στο παιχνίδι του, ενώ είναι ο καιρός για να πάει σχολείο: “Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα/ Που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα/ Θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ ουρανού/ Πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου”.


Ο δίσκος για τους 12 μήνες του χρόνου θα κυκλοφορήσει μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ ο Παντελής Θαλασσινός θα δίνει, εν τω μεταξύ, συναυλίες στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις. Ο προβληματισμός του, όμως, ως καλλιτέχνη και ως ανθρώπου, γύρω από την παραγωγή τραγουδιών και την προώθηση νέων τραγουδιστών είναι μεγάλος και η γνώμη που εκφράζει είναι απόλυτη για τον ρόλο της τηλεόρασης σ’ αυτό το ζήτημα:


“H τηλεόραση είναι σαν να έχει γνώμη για όλα. Καμώνεται πως ενδιαφέρεται για όλα. Στην ουσία ο μόνος της στόχος είναι η τηλεθέαση, που μ’ αυτήν περνάει τα μηνύματά της (διαφημίσεις, γραμμή, ιδέες, δόγματα, ακόμη και μοντέλα τρόπου ζωής και αισθητικής). Έτσι πια κάνει και τη δουλειά του παραγωγού, να βρίσκει νέα ταλέντα. Λες και η μουσική μας έχει ανάγκη από κραγμένα ψώνια που χωρίς ίχνος συστολής προσπαθούν να γίνουν είδωλα, τηλεοπτικά. Ποιος σεμνός και σοβαρός άνθρωπος θα πήγαινε σ’ αυτά τα σόου, κι αν πήγαινε και κάποιος, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς να παίξει τα παιχνίδια τους και να χάσει τον αυτοσεβασμό του.


Προτείνω οι παραγωγοί που αγαπούν το ελληνικό τραγούδι, να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προτείνουν πραγματική μουσική. Τους ανακαλώ στην τάξη. Έχουμε φτάσει στην εποχή που προσπαθείς να αποδείξεις το αυτονόητο. Δηλαδή όχι αυτό που είσαι, αλλά ότι δεν είσαι αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι. Ότι δεν είσαι μέσα στο ίδιο καζάνι, αυτό της ανακύκλωσης (γιατί για ανακύκλωση πρόκειται), αλλά ότι είσαι άνθρωπος ξεχωριστός και σκεπτόμενος”.


Όμως το ελληνικό τραγούδι έχει και άλλα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα που στέκονται ανασταλτικοί παράγοντες στην ποιότητα. Είναι τα κυκλώματα της πειρατείας που – κατά τον Παντελή Θαλασσινό – δρουν, οργιάζουν και θησαυρίζουν:


“H δισκογραφία είναι απαραίτητη για τον επαγγελματία καλλιτέχνη, μια και είναι το μέσον για να φτάσει η μουσική σε πολύ μεγαλύτερο κοινό… Όμως, με την πειρατεία δεν έχεις σήμερα τρόπο να εξασφαλίσεις το ηχογράφημά σου. H εξοργιστική αδιαφορία του κράτους για ορισμένα εγκλήματα, όπως αυτό, τείνει να κάνει την πειρατεία όπως και πολλές ακόμη παρανομίες στην Ελλάδα νόμιμη. Καταλογίζω στο κράτος το γεγονός ότι τα αστυνομικά όργανα δεν έχουν ενημερωθεί έτσι ώστε να είναι σε θέση να καταστείλουν την κλοπή που συντελείται καθημερινά στους δρόμους, στις πλατείες και τις παραλίες σε όλη την Ελλάδα μέσω των πειρατικών CD. Νομίζω ότι η δισκογραφία έχει αρχίσει να πεθαίνει. Σήμερα εάν υπάρξει ένα ηχογράφημα, αυτομάτως μέσα σε μια μέρα γίνονται χίλια από αντιγραφή. Ας πάνε να αντιγράψουν τα προϊόντα της Ολυμπιάδας. Αυτούς τους κυνηγάνε. Πρέπει πάντως να πέσει και η τιμή του CD. H εταιρεία που συνεργάζομαι συμφώνησε να μειώσει την τιμή του διπλού CD, γιατί ντρέπομαι πραγματικά να πωλείται με 30 ευρώ”.



Ζωντανή παρουσίαση αντί για δισκογραφία!
Μια τολμηρή σκέψη είχε ο Παντελής Θαλασσινός και την προτείνει ως αντίβαρο στην αυξανόμενη πειρατεία: “Ποιος μπορεί να απαγορέψει σε ένα παιδί να αντιγράψει στο κομπιούτερ του ένα CD, όταν οι ίδιες οι εταιρείες κατασκευής των κομπιούτερ και των προγραμμάτων τού παρέχουν αυτή την ευκολία; Ποιος μπορεί να ελέγξει αυτόν τον φαύλο κύκλο; Νομίζω κανείς. Θα φτάσουμε στο σημείο η μουσική να αρχίσει να παίζεται πάλι μόνο ζωντανά και να είναι και πιο αληθινή, χωρίς μάσκες, διορθώσεις, τεχνητά κουρδίσματα και θα απαγορεύεται η ηχογράφηση των προγραμμάτων διά ροπάλου. Έχω σκεφτεί ότι θα ήταν πολύ πιο έντιμο για έναν τραγουδοποιό αντί να κάνει δισκογραφία, να παρουσίαζε τη νέα του δουλειά μόνο ζωντανά, σε κάποιον χώρο”.
 



ΤΑ ΝΕΑ , 05-04-2004