Αρχική Απόψεις Aρθρα Σταυρούλα Επιτροπάκη: 1η ΜΑΗ, πόσες συγκεντρώσεις έχουμε ανάγκη

Σταυρούλα Επιτροπάκη: 1η ΜΑΗ, πόσες συγκεντρώσεις έχουμε ανάγκη

10


1η ΜΑΗ.
Πόσες συγκεντρώσεις έχουμε ανάγκη;

                                                                   από τη Σταυρούλα Επιτροπάκη

Εδώ και μερικά χρόνια ο γιορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς χαρακτηρίζεται από δύο φαινόμενα. Από τη μια, άμαζες συγκεντρώσεις και από την άλλη ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Και στο εργατικό κίνημα η αριστερά αναπαράγει τον κατακερματισμό, όπως και στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στο αντιπολεμικό κίνημα, στις διαδηλώσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Μετριόμαστε συνεχώς και συνεχώς. Από το κεντρικό εκλογικό σκηνικό μέχρι τη δημιουργία ξεχωριστών σωματείων. Και σ’ αυτή την πρωτομαγιά ξαναμετρηθήκαμε και μάλλον, συνολικά, είμαστε λιγότεροι απ αυτό που απαιτούν οι καιροί.
Η ΓΣΕΕ δεν ανήκει στην πλειοψηφία της.
Μπορεί και πρέπει να υποστηριχτεί κάτι εξαιρετικά απλό. Ο Πολυζωγόπουλος είναι ο εκπρόσωπος του ενός πόλου του δικομματισμού στο χώρο των εργαζομένων. Η ΔΑΚΕ είναι ο άλλος πόλος του δικομματισμού που με τη σειρά του ετοιμάζεται να κινηθεί στο πλαίσιο του «διαλόγου» με την κυβέρνηση με εποικοδομητικές προτάσεις και ρεαλισμό. Οι δύο παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ απολαμβάνουν την εξουσία στη ΓΣΕΕ μόνο και μόνο γιατί απέχουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που στενάζουν στη μέγγενη της καθημερινότητας, δεν συμμετέχουν σε διαδικασίες, δεν πιστεύουν ότι τα συνδικάτα μπορούν να κάνουν κάτι γι αυτούς.
Η ΓΣΕΕ δεν ανήκει στις δύο δεξιές, και δεν μπορεί και δεν πρέπει να χαριστεί στον υποταγμένο κυβερνητικό συνδικαλισμό της διπλότητας και του χειρισμού.
To «δεν έχουμε σχέση με την ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ» έχει νόημα να μπαίνει σε επίπεδο θέσεων και γραμμών μέσα στο εργατικό κίνημα και ο διαχωρισμός να γίνεται εκεί και όχι χωροταξικά. Είναι ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα και στο εργατικό κίνημα έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να αποκτήσουν ξανά την εμπιστοσύνη τους στην έννοια της εργατικής οργάνωσης, του συνδικαλισμού και του συλλογικού αγώνα γιατί αυτό τελικά αποτελεί τον πραγματικό μονόδρομο για τους εργαζόμενους όλο του κόσμου.
Είναι αναγκαία η καταγγελία και το ξεμπρόστιασμα του δικομματικού συνδικαλισμού. Είναι αναγκαίο ο συνδικαλισμός να στηρίζεται στον συλλογικό αγώνα και όχι να υφίσταται ως αντιπροσώπευση και δημόσιες σχέσεις με το κράτος και την εξουσία.
Να κινηθεί ανεξάρτητα και σε αντίθεση με τους μονόδρομους που θέτουν η ΕΕ και οι πολυεθνικές, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Αυτά μπορούν να διαχωρίσουν την αριστερά από τη δεξιά, τον κόσμο της εργασίας από αυτόν του πλούτου.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά οδηγηθήκαμε στο ξαναμέτρημα και τον κατακερματισμό. Έτσι κρατά ο καθένας τα ακροατήριά του, μένει ο καθένας στον κόσμο του αν θέλετε, την καθαρότητα του, αφήνοντας στην ησυχία του τον υποταγμένο συνδικαλισμό, απογοητεύοντας τον ανυποψίαστο εργαζόμενο που ακόμα και αν σκεφτεί να κατέβει δεν θα ξέρει που να πάει.
Η Αριστερά οφείλει να καταλάβει ότι ο οργανωτικός διαχωρισμός δεν είναι ο καλύτερος δρόμος. Είναι αναγκαίο να πάψει να απογοητεύει για να μπορεί να εμπνέει.
Το σκηνικό ήδη στήνεται. Αντιπολιτευτικές κορώνες από τη ΠΑΣΚΕ, γενικολογίες από την ΔΑΚΕ, προετοιμασία για ν’ ανοιχτούν με σύνεση τα μέτωπα των ιδιωτικοποιήσεων, των εργασιακών σχέσεων και ό,τι αντεργατικό απεργάζονται μετά τους Ολυμπιακούς. Η Αριστερά στο εργατικό κίνημα οφείλει να ταράξει τα νερά, να μετατρέψει το σκηνικό. Να αμφισβητηθεί στην πράξη το θέατρο σκιών και η κοροϊδία. Να δοθεί από την αρχή ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Αλλά κυρίως προς τους εργαζόμενους, ότι η Αριστερά είναι παρούσα και έχει λόγο και διάθεση ν’ ακούσει, να κινηθεί, να πράξει. Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας