Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: Οπορτουνιστικές Πομφολύγες

Μάρκος Σκούφαλος: Οπορτουνιστικές Πομφολύγες

13



ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ


“Νέα πολιτικά υποκείμενα”, “νέα κινήματα”,  “νέα αριστερά”, “νέος κόσμος”. Νεολογισμοί και πολιτικές πομφόλυγες των απανταχού οπορτουνιστών της γης, μηδέ εξαιρούμενων και των εγχωρίων, του ΣΥΝ.
Με  αφορμή, την ίδρυση  του “Ευρωπαϊκού Αριστερού κόμματος” που στην ούγια του γράφει Κομισιόν, αφού σύμφωνα με τι δικές της προδιαγραφές ιδρύθηκε και  με δική της αδρή χρηματοδότηση θα  λειτουργεί, πήραν σβάρνα τα κανάλια για να μας πείσουν ότι κάτι νέο γεννιέται.
Το ζήτημα όμως είναι, ότι το κάθε φορά ιστορικά νέο, έχει υλικές καταβολές, γεννιέται μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης, τη μήτρα της ανθρώπινης ιστορίας, συνδέεται διαλεκτικά με τις επικρατούσες σχέσεις παραγωγής και ουδέποτε αποτελεί δημιούργημα μεταφυσικών παραγόντων, γιατί απλούστατα δεν υφίστανται τέτοιοι παρά μόνο στο βολονταριστικό μυαλό των οπορτουνιστών ηγετών  σε παγκόσμια κλίμακα.
Αυτά φυσικά αποτελούν ψιλά γράμματα για τον πρόεδρο του ΣΥΝ και την υπόλοιπη ηγεσία του εν λόγω κόμματος. Ταξικές και μαρξιστικές αναλύσεις στη “μεταμοντέρνα αριστερά” δε χωράνε. Γι αυτό και μετέρχονται στο κλασικό οπλοστάσιο του ιδεαλισμού, του οποίου η πεμπτουσία είναι, ότι η συνείδηση, το πνεύμα, δημιουργεί την κοινωνική πραγματικότητα  και όχι το αντίστροφο. Με αυτή τη λογική δημιουργούν μια πραγματικότητα για το παγκόσμιο κίνημα ομογενοποιημένη και αποστειρωμένη από τις ταξικές της ορίζουσες. Έτσι, τα κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τα οικολογικά κινήματα, τα κινήματα ενεργών πολιτών, (sic), ισοπεδώνονται. Εξισώνονται οι οπαδοί του φόρου Τόμπιν, οι Κεϊνσιανιστές και μετακεϊνσιανιστές, με τους αντικαπιταλιστές και αντιιμπεριαλιστές, οι αντικομουνιστές  και υποστηρικτές του εμπάργκο στην Κούβα με τους κομουνιστές, οι διώκτες απελευθερωτικών κινημάτων όπως αυτό της Κολομβίας με του διεθνιστές υποστηρικτές της παγκόσμιας πάλης.
 Αντί αυτές οι ενεργές αντανακλάσεις της πολυμορφίας και της πολυπλοκότητας  της ταξικής πάλης στα πλαίσια του ιμπεριαλισμού, να αποτελούν πηγές εξαγωγής συμπερασμάτων για την κύρια κατεύθυνση που πρέπει να πάρει το κίνημα, από τους οπορτουνιστές αναγορεύονται σε φορείς του “νέου κόσμου”, της “νέας κοινωνίας”, η οποία όμως και πάλι παραμένει νεφέλωμα και κοινωνική απροσδιοριστία.
Αυτό όμως δε γίνεται τυχαία αλλά σκόπιμα,  για να μην αποκαλυφθούν οι ταυτίσεις και οι συγκλίσεις με τις σοσιαλδημοκρατικές και συντηρητικές δυνάμεις τόσο στην Ευρώπη, όσο και γενικότερα, με πολιτική συνισταμένη τη διαχείριση του καπιταλισμού στις σύγχρονες συνθήκες.   Σ’ αυτή την κοινωνία που προσπαθούν να περιγράψουν, των πλείστων προσδιοριστικών επιθέτων και λεκτικών ακροβατισμών, χωράνε όλα τα υποκείμενα, εκτός από το επαναστατικό υποκείμενο του καπιταλισμού που σαπίζει, την εργατική τάξη, την κοσμοθεωρία της , το μαρξισμό λενινισμό και το κόμμα της. Για τους οπορτουνιστές αυτά εξοβελίζονται στο “πυρ το εξώτερο”, αποδείχνοντας όμως ότι ακόμα κι έτσι συνεχίζουν να πλανώνται ως φαντάσματα  πάνω από τα κεφάλια των αστών αλλά και τα δικά τους.
Εδώ βέβαια δεν ισχύει μόνον η λαϊκή ρήση “τα ράσα δεν κάνουν τον παπά”, αλλά και οι στίχοι του Μπρεχτ που είδε “το παλιό να πλησιάζει, μα έρχονταν σα Νέο./ Σερνόταν πάνω σε καινούρια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρωμούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανένας δεν είχε πριν ξαναμυρίσει”.
 Μιλάνε για το “Νέο” λοιπόν οι ηγεσίες εκείνες, όπως του ΣΥΝ, που ψήφισαν τη συνθήκη του Μάαστριχτ, που συμφωνούν με το ευρωσύνταγμα και τον Ευρωστρατό, που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και την υποταγή στον ευρωμονόδρομο των καπιταλιστών της Ευρώπης, που συμμετείχαν σε κυβερνήσεις οι οποίες βομβάρδιζαν τη Γιουγκοσλαβία-βλέπε Γαλλία με Ζοσπέν και Ιταλία με Ντ΄Αλέμα- που έχουν αναγορευτεί σε μόνιμους συναδιατυμόνες και δεκανίκια των κυβερνήσεων της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, που συμπορεύονται κατ’ ουσία στις “αντιτρομοκρατικές” εκστρατείες των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και αλλού, που λειτουργούν ως Πέμπτη φάλαγγα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Οι “Νενέκοι” του κατάπτυστου σχεδίου Ανάν, οι ενστερνιζόμενοι τη real-politic του ευρωραγιαδισμού φτάνουν στο σημείο να εγκαλούν το ΚΚΕ για απομονωτισμό, για εθνικισμό, για λαϊκισμό.
Φυσικά το ΚΚΕ ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι απομονωμένο, και μάλιστα αγωνίζεται για να παραμείνει έτσι, από τον κοσμοπολιτισμό και τα συμφέροντα του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Αυτόν τον απομονωτισμό του και την ανειρήνευτη πάλη του ενάντια στους καταπιεστές του λαού την πλήρωσε και με το αίμα του.
Το ΚΚΕ ποτέ δεν έκρυψε τη βαθιά του αντίθεση στο ιμπεριαλιστικό μόρφωμα της ΕΕ, απεναντίας ,όπως δεν αποδέχτηκε τη μοίρα της ψωροκώσταινας για τη χώρα μας , το ίδιο δεν αποδέχτηκε και δεν αποδέχεται και σήμερα την Ευρωλαγνεία και τον τυφλοσούρτη των καπιταλιστών της Ευρώπης.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι καπιταλιστές δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την εργατική τάξη, χωρίς την εκμετάλλευσή της. Αντίθετα η εργατική τάξη μπορεί να υπάρξει χωρίς τους καπιταλιστές. Από αυτή την ιστορική αναγκαιότητα πηγάζει η πολιτική του ΚΚΕ. Αυτή η αναγκαιότητα, της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, συνιστά το πραγματικά νέο και επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε μιας και η σιδερένια φτέρνα του καπιταλισμού συνθλίβει τα πάντα γύρω μας.
Γι αυτό το ΚΚΕ μπροστά στις ευρωεκλογές λέει τα πράγματα ξεκάθαρα χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές. Υψώνει το ανάστημά του και καλεί το λαό να γυρίσει την πλάτη στα κόμματα του δικομματισμού, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στα κόμματα του ευρωμονόδρομου και των δεινών που επισώρευσαν στις πλάτες μας . Τον καλεί να αγνοήσει την οπορτουνιστική ηγεσία του ΣΥΝ, την ευρωδουλεία της  και τις κάκιστες υπηρεσίες που προσφέρει στο κίνημα ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ως “αριστερό” άλλοθι της σοσιαλδημοκρατίας.
Τον καλεί να ενισχύσει μαζικά το ΚΚΕ, να δείξει ανυπακοή  στα κελεύσματα ντόπιας και ξένης ακρίδας για προσαρμογή στις υποδείξεις. Τον καλεί με την ψήφο του να βάλει κι εκείνος ένα λιθαράκι στον αγώνα και των άλλων λαών της Ευρώπης, για την αντίσταση σε πρώτη φάση σε αυτή την καπιταλιστική λυκοσυμμαχία, για την  ανατροπή της  σε δεύτερη, ώστε να γίνει δυνατή η οικοδόμηση μιας Ευρώπης της ειρήνης, της αλληλεγγύης των λαών της, του σοσιαλισμού.


ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ.