Αρχική Απόψεις Aρθρα Γ. Χαλλιορής: όχι στο “καπετανάτο της Χίου”

Γ. Χαλλιορής: όχι στο “καπετανάτο της Χίου”

20


ΟΧΙ ΣΤΟ “ΚΑΠΕΤΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΧΙΟΥ”


Του Γιάννη Χαλλιορή


Πρόσφατα βρεθήκαμε στη δίνη μιας έντασης που, πέρα για πέρα άσκοπα και αποπροσανατολιστικά, υποχρεώθηκε να βιώσει η τοπική μας κοινωνία. Ακούσαμε για συμφέροντα που εμποδίζουν την πολυπόθητη ανάπτυξη (;), για μειοψηφίες που έχουν εγκλωβίσει σε αναποτελεσματικές οδούς τις πλειοψηφίες, για “προσφυγομανείς”, για πολίτες και συγκροτήματα τύπου που δηλητηριάζουν τη δημόσια ζωή και άλλα τέτοια διχαστικά και επικίνδυνα, ιδιαίτερα δε όταν ακούγονται από επίσημα χείλη.
Κληθήκαμε και προκληθήκαμε να συνταχθούμε με τις επιλογές πλειοψηφιών, άλλως να ακολουθήσουμε τις οικολογικές ολιγαρχίες, να απομονώσουμε πρόσωπα που ασκούν στα πλαίσια του νόμου τα δικαιώματά τους, ή υπερασπίζονται τις απόψεις τους. Ο πολιτικός πολιτισμός σ΄ όλο του το μεγαλείο!
Με τον Τζούμα, το Μυλωνάδη και λοιπούς, ή με το Μεννή, τον Ζαννίκο και σία; Ας μου επιτραπεί με αυτόν το σχηματικό τρόπο να κωδικοποιήσω το μήνυμα των ημερών που, με μια σειρά γεγονότων και δράσεων, αναδείχθηκε από τους τοπικούς μας άρχοντες. Άλλά, άραγε, στην απάντηση του ερωτήματος αυτού θα βρούμε τη λύση για τα χρονίζοντα προβλήματά μας; Μήπως ουσιαστικότερο και ωφελιμότερο είναι να καταλήξουμε κατά πόσο: “είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;”.
Γιατί αν ήμασταν πεπεισμένοι, ως κοινωνία, ότι σωστά αρμενίζουμε θα απαντούσαμε αβίαστα, και χωρίς σύγχυση: προς τα πού έχουμε βάλει πλώρη; Τι προσδοκούμε; Ποιο όραμα μας καθοδηγεί και υπηρετούμε με την ελπίδα καλύτερων ημερών;
Στον τόπο μας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι πολιτικοί οι οποίοι μπόρεσαν να καταθέσουν το προσωπικό τους όραμα για το μέλλον της Χίου και των κατοίκων της και με βάση αυτό να ασκήσουν εξουσία. Είναι εκείνοι που κοίταξαν έξω από τα στενά διαχειριστικά όρια, τα κάθε λογής συμφέροντα, στάθηκαν, πληρώνοντας το τίμημα, πιστοί σε αξίες και αναζήτησαν τη θέση και το ρόλο της Χίου στο στενό και ευρύτερο περιβάλλον. Όμως αυτό παρέμεινε προσωπικό όραμα χωρίς ποτέ να μεταλαμπαδευτεί στην τοπική κοινωνία, προκειμένου να αποτελέσει και το συλλογικό.
Αντιθετικά, και κατά κανόνα, οι περισσότεροι αρκέστηκαν και αρκούνται σε μια απλή διαχειριστική αντιμετώπιση των καταστάσεων, προτείνουν και υλοποιούν αποσπασματικές λύσεις σε πιεστικά και μεγάλα προβλήματα, χωρίς γενικότερο σχεδιασμό και δομημένη, ολιστική, αντίληψη.
Για το λόγο αυτό θα ακούμε για προβλήτες, μπαλώματα και λύσεις προσωρινού χαρακτήρα, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ότι με όλα αυτά προκαλούνται, πέραν των άλλων, και ανεπανόρθωτα τραύματα στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς του κοινωνικού συνόλου.
Ποια πρότυπα προβάλλουμε και καλλιεργούμε σήμερα όταν αγνοούμε, ως επίσημες αρχές, τη νομιμότητα, επιβραβεύουμε την αδιαφάνεια, συκοφαντούμε και εξοβελίζουμε ότι κινείται σε άλλη κατεύθυνση, υιοθετούμε και αναπαράγουμε μεθόδους εξοστρακισμού, απομονώνουμε και αναθεματίζουμε την αντίθετη άποψη; Μήπως κάποιοι μας οδηγούν, μέσα στη γενικότερη ζάλη τους, στη σύσταση του καπετανάτου της Χίου, που θα λειτουργεί στη βάση τοπικών νόμων, ελπίζοντας ότι έτσι, απομονωμένοι, θα βρούμε εντέλει το όποιο δίκιο μας;
Η επίκληση σε μειοψηφίες και πλειοψηφίες, χωρίς μάλιστα τον απαραίτητο σεβασμό και την αναγνώριση των δικαιωμάτων που μια ευνομούμενη πολιτεία τους παρέχει, σημαίνει δυστυχώς την χρεοκοπία των πειστικών και λογικών επιχειρημάτων. Δεν μπορεί να αποτελεί στόχο μιας ολόκληρης κοινωνίας ο εξοστρακισμός πολιτών και από τη στιγμή που κάτι ανάλογο επιχειρείται, κατά την άποψή μου, βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής. Αυτής ακριβώς που ευνόησε, εξέθρεψε και ανέδειξε πρόσωπα, νοοτροπίες και λογικές και δι’ αυτών προώθησε πολιτικές για σκοπούς που δεν ανταποκρίθηκαν στο ελάχιστο στις ανάγκες του τόπου.
Στον αντίποδα του νοσηρού σκηνικού που στήνεται στον τόπο θα έπρεπε, όλοι μαζί, από χθες, να αναζητούμε τη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης, συνεννόησης και σύνθεσης. Βασική προϋπόθεση προκειμένου να ξεκινήσει, επιτέλους, ένας ευρύς και ουσιαστικός κοινωνικός διάλογος ο οποίος θα οδηγήσει στη διατύπωση ενός επεξεργασμένου και συνεκτικού οράματος που θα αποτελεί την πυξίδα μας για το σήμερα και το αύριο. Ενός οράματος που θα επικυρωθεί με ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Η λογική της αποσπασματικής αντιμετώπισης, της προσωρινότητας και των προσωπικών επιλογών αποδείχθηκε ότι ανακυκλώνει τα προβλήματα ή στην καλύτερη περίπτωση απλώς τα μεταθέτει.
Οφείλουμε, συμπερασματικά, να κατανοήσουμε ότι η πολιτική έχει νόημα εφόσον χαράζεται και ασκείται, με κέντρο τον άνθρωπο, στην υπηρεσία ενός γενικότερου οράματος που με τη σειρά του δραστηριοποιεί τους πολίτες, τους εμπνέει να δημιουργούν και να απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους. Παράλληλα τα μηνύματα που απορρέουν από τα στάδια εφαρμογής της, από την οραματική σύλληψη έως την ουσιαστική άσκηση, πρέπει να καταγράφονται στις συνειδήσεις, να είναι ευδιάκριτα και καθόλου αντιφατικά.