Αρχική Πολιτισμός Ο Μπάμπης Κοιλιάρης στα εγκαίνια της έκθεσης του Φαίδωνα Αναστασιάδη στη Δημοτική...

Ο Μπάμπης Κοιλιάρης στα εγκαίνια της έκθεσης του Φαίδωνα Αναστασιάδη στη Δημοτική Πινακοθήκη Χίου

16

ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΗΞΕΡΑ

Γνώρισα το Φαίδωνα Αναστασιάδη μέσα από τη ζωγραφική του και είδα τον άνθρωπο και τον Καλλιτέχνη.
Είδα την ευαισθησία της ψυχής του και το ανήσυχο πνεύμα του να ψάχνει επίμονα κάθε γωνιά γύρω του. Να βρίσκει ενδιαφέρον στα ασήμαντα.
Είδα τη διεισδυτική ματιά του να διαπερνά κάθε λογής τοίχους και να φτάνει στην καρδιά , στην ουσία του θέματος.
Αφήνοντας στην άκρη κάθε τι περιττό, ο Φαίδωνας αποτυπώνει με τα χρώματά του μόνο αυτά που τον ενδιαφέρουν.
Η ευρηματική πινελιά του δίνει στα τοπία του και τους εσωτερικούς χώρους την αίσθηση του απόκοσμου και του ονειρικού. Στα έργα του τα ρολόγια δείχνουν πάντα την ίδια ώρα. Την ώρα του λυκόφωτος.
Ενώ τα πρόσωπα δείχνουν θαμπά σαν ξεθωριασμένες θύμησες. Ότι σου μένει στο μυαλό από μια παλιά γνωριμία που ο Φαίδωνας ζωγραφίζοντάς τα προσπαθεί να τα επαναφέρει.
Διάβασα ορισμένες από τις σημειώσεις του για να καταλάβω πώς λειτουργούσε. Μπορώ να πω πως δεν μου ήταν καθόλου αρκετό, όμως φαίνεται ότι η αναζήτηση του μέσα από διαφορετικά υλικά και τεχνικές του δίνουν τη δυνατότητα να τα αφήσει όλα και να ξεκινήσει πάλι από την αρχή, πιο ώριμος και πιο περιεκτικός κάθε φορά.
Η σχετική φλυαρία που όλους μας πιάνει κάθε φορά όταν παρασυρόμαστε από τις πλούσιες εικόνες , στο Φαίδωνα φαίνεται ότι είναι ένα σύντομο παιχνίδι.
Ποτέ δεν σταματά εκεί αλλά αμέσως περνά στο δικό του προσωπικό χώρο, όπως πρέπει να κάνει κάθε πραγματικός καλλιτέχνης.
Γιατί ο Φαίδωνας φαίνεται πως είναι ένας συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης που σέβεται το χάρισμά του που θέλει σεμνά να το μοιραστεί με τους γύρω του.
Χωρίς υπερβολές, άλλοτε φαίνεται έντονα επηρεασμένος από τον Μουνκ και κατατάσσεται στο Φωβιστές ή αλλιώς “αγρίμια” όμως μεταφράζεται και η γαλλική λέξη “Fauves”.
?λλοτε πάλι παίρνοντας στοιχεία από την σουρεαλιστική προοπτική του Ντεκήρυκο , προσπαθεί να καθορίσει το στίγμα του.
Δεν ξέρω αν πράγματι ο Φαίδωνας ήταν ένα αγρίμι στη ζωή του, τον βλέπω όμως να τρέχει στους βρεγμένους δρόμους για να προλάβει το τραίνο σ’ ένα άδειο σταθμό.
Καμιά φορά σκέπτομαι για τον εαυτό μου πόσο ματαιόδοξο είναι να βάζω την ανεξίτηλη υπογραφή μου κάτω από ένα έργο μου, όμως πιστέψτε με δεν είναι τίποτε άλλο από μια έντονη ανάγκη επικοινωνίας με το παρόν και το μέλλον.
Η τέχνη είναι επικοινωνία και μέσα απ αυτήν ο Φαίδωνας μιλά μαζί μας αυτή τη στιγμή. Μέσα απ αυτήν κάνει αισθητή την παρουσία του σ’ αυτή την αίθουσα.
Γεια και χαρά σου Φαίδωνα , καλή σου ώρα όπου κι αν είσαι .

Μπάμπης Κοιλιάρης,


Διευθυντής Δημοτικής Πινακοθήκης Δ. Χίου