Αρχική Απόψεις Aρθρα Άρθρο Ισίδωρου Τσούρου: Το Κάστρο της άσχημης πόλης μας

Άρθρο Ισίδωρου Τσούρου: Το Κάστρο της άσχημης πόλης μας

21

Ταλαντεύτηκα αρκετά μέχρι να αποφασίσω να διατυπώσω γνώμη για το θέμα της κατασκευής του περιφερειακού δρόμου του Κάστρου. Προσπάθησα να σχηματίσω άποψη, παρακολουθώντας επί μήνες, τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει. Αντάλλαξα απόψεις για το θέμα με δημότες από όλους τους πολιτικούς χώρους και τα κόμματα. Επέλεξα να αποφύγω να ομαδοποιηθώ με τη μία ή την άλλη πλευρά.
          Όμως, πλέον, κατέληξα ότι είναι χρέος μου, ως ενεργού πολίτη, να τοποθετηθώ χωρίς περιστροφές για το θέμα. Άλλωστε, αυτό δεν αφορά ούτε το βιολογικό καθαρισμό, ούτε τη δημιουργία κάποιου πεζόδρομου, αλλά τη μορφή του σπουδαιότερου μνημείου της πόλης μας και θα καθορίσει τη φυσιογνωμία του νησιού μας.
           Δυστυχώς, στη Χίο συμβαίνει κι αυτό το οξύμωρο: Έχει την πολυτέλεια να διαθέτει ένα επιβλητικό Κάστρο, κατοικημένο και ταυτόχρονα ενάλιο, το οποίο, εάν είχε αναδειχθεί στις πραγματικές του διαστάσεις, θα αποτελούσε από μόνο του μοναδικό στολίδι – άξονα και μέσο ανάδειξης και διαφήμισης του συνόλου του νησιού. Παρ’ όλα αυτά, χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές συμπεριφέρθηκαν στο μνημείο με περιφρόνηση, πέρα από κάθε λογική και ενάντια στην κοινή αισθητική. Έτσι, μέσα στην υπόλοιπη, άθλια, άσχημη, τριτοκοσμική μας πόλη, που δυστυχώς, την έχουμε συνηθίσει (κι αυτό είναι το χειρότερο), το Κάστρο, σκιά του εαυτού του, κείτεται ξεδοντιασμένο, κρυμμένο κάπου πίσω από το Τελωνείο και τον ΟΤΕ.
          Αφορμή και αιτία για την επίμονη, εκ μέρους του Δήμου Χίου, απαίτηση για δημιουργία περιφερειακού δρόμου στο Κάστρο ήταν το λεγόμενο κυκλοφοριακό. Επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, και είχα ανάλογη σχετική εμπειρία, πάντοτε, μου φαινόταν υπερβολικό ή και αστείο να συζητάμε στη Χίο για κυκλοφοριακό πρόβλημα. Δηλαδή, με δυο λόγια, δεν θεωρώ ότι αποτελεί πρόβλημα το να “κολλήσω” με το αυτοκίνητό μου, το πολύ για δέκα λεπτά της ώρας, στην Προκυμαία ή στη Λάδης ή στον Κήπο. Μπορώ να το αντέξω! Από την άλλη πλευρά, το κέντρο της Χίου, διαθέτει έναν πυκνό πολεοδομικό ιστό, ίδιο και απαράλλακτο με αυτόν της Τουρκοκρατίας, όπου οι δυνατότητες παρέμβασης στην κατεύθυνση δημιουργίας οδών ταχείας κυκλοφορίας είναι ελάχιστες. Εκτός αν γκρεμίσουμε μία σειρά από κτίρια της πόλης! Όμως και αυτό δεν το κρίνω απαραίτητο. Γιατί δηλαδή πρέπει να έχουμε την απαίτηση να περιδιαβαίνουμε το κέντρο της πόλης γκαζομένοι;
            Ας ξεχάσουμε όμως όλα τα παραπάνω και ας αποδεχτούμε ότι το λιμάνι χρειάζεται τη χάραξη μίας οδικής αρτηρίας που θα το αποσυμφορίζει. Κανείς μέχρι και σήμερα δεν έχει απαντήσει με πειστικά επιχειρήματα στα ερωτήματα που τίθενται:
* Αξίζει τον κόπο όλη αυτή η φασαρία για ένα δρόμο που θα εξυπηρετεί τα αυτοκίνητα που αποβιβάζονται από τα πλοία μία ή δύο φορές την ημέρα;
* Γιατί δεν χρησιμοποιείται, με αναστροφή της κίνησης, η ήδη υπάρχουσα οδός πέριξ της τάφρου;
* Γιατί πρέπει να δαπανηθούν μεγάλα ποσά για τη δημιουργία ενός νέου, προσωρινού δρόμου;
* Πόσο “προσωρινός” θα είναι ο νέος δρόμος;
* Τι θα απογίνει ο δρόμος αυτός, εάν δημιουργηθεί νέο λιμάνι;
* Τι θα εμποδίσει τα οχήματα που θα διέρχονται το μελλοντικό δρόμο και έχουν κατεύθυνση το νότο, να επανέρχονται στο κέντρο και να το επιβαρύνουν;
      Έγινε, επίσης, λόγος για κίνδυνο κατάρρευσης του Κάστρου και ότι συνεπώς ο περιφερειακό δρόμος θα προστατεύσει το μνημείο, αλλά και θα το αναδείξει. Αναπόφευκτα, τίθενται και πάλι, νέα ερωτήματα:
* Για να προστατευθεί το Κάστρο πρέπει να δημιουργηθεί αυτοκινητόδρομος από τον οποίο θα διέρχονται σε απόσταση αναπνοής βαρέα οχήματα που θα προκαλούν συνεχείς κραδασμούς;
* Γιατί δεν επιχειρείται μία ήπια παρέμβαση με τη δημιουργία ενός πεζόδρομου ή ενός ποδηλατοδρόμου ή γενικά χώρων περιπάτου ψυχαγωγίας και άθλησης, στη σήμερα υποβαθμισμένη περιοχή;
* Γιατί, σε  μία εποχή που σε όλες τις ανεπτυγμένες πόλεις οι αυτοκινητόδρομοι περιορίζονται, οι ταχύτητες των οχημάτων, αλλά και η ίδια η παρουσία τους εντός των πόλεων μειώνονται, πάντα χάριν των πεζών και των ολοένα και περισσότερο εκτεταμένων πεζοδρόμων, γιατί εμείς σήμερα επιλέγουμε να περικυκλώσουμε το Κάστρο με δρόμους; (και η “Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου” και η “Αποστόλου Παύλου” χρησιμοποιούνταν στην Αθήνα, αλλά προκειμένου να τις απολαμβάνουν πεζοί οι Αθηναίοι, μετατράπηκαν σε πεζόδρομους, επιβαρύνοντας άλλους δρόμους.)
         Πολύ φοβάμαι ότι έχουμε οδηγηθεί στη σημερινή συγκρουσιακή πραγματικότητα μόνο και μόνο από πείσμα. Αναρωτιέμαι: Αξίζει τον κόπο η σημερινή δημοτική αρχή και όλοι όσοι την απαρτίζουν, να συνδέσουν το όνομά τους με μία τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη παρεμβατική ενέργεια σε ένα χιλιόχρονο μνημείο; Κι ακόμη, μπορεί το πείσμα, η εμμονή και η σύγκρουση να είναι οι άξονες που θα οδηγήσουν την άρρωστη και επιβαρημένη πόλη μας στο μέλλον;
         Η σημερινή δημοτική αρχή, ασφαλώς διαθέτει την πλειοψηφία και εφ’ όσον εξασφαλίσει όλες τις νόμιμες αδειοδοτήσεις θα καταφέρει να προχωρήσει το έργο. Όμως, χρήσιμο είναι, πάντοτε, οι δημοτικοί άρχοντες να αφουγκράζονται την επιθυμία και την κρίση της κοινής γνώμης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εάν το έπρατταν θα διαπίστωναν ότι η θέση κατά της δημιουργίας του περιφερειακού του Κάστρου δεν περιορίζεται, σε άτομα ή κόμματα ή συνήθεις υπόπτους ή οικολογούντες. Αντιθέτως, διατρέχει με δυναμισμό και ένταση μεγάλη μερίδα των δημοτών, ιδιαίτερα δε τους νέους, αλλά και τον επιστημονικό κόσμο, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η άποψη αυτή κυκλοφορεί σε μερίδα της Νέας Δημοκρατίας, της Αριστεράς, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, που έχει όνειρα και σχέδια για τον τόπο μας και όσοι δεν το έχουν αντιληφθεί, θα βρεθούν προ εκπλήξεων στο τέλος της τετραετίας.

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθρο127.000 ευρώ από την Περιφέρεια στην ΕΝΑ για δημιουργία μονάδας “Βοήθεια στο Σπίτι”
Επόμενο άρθροΆτοκο δάνειο και ενίσχυση από το κράτος στους πληγέντες απο τις πλημμύρες της 22ας Ιανουαρίου 2004