Αρχική Πολιτισμός Βιβλία Μέλη Τσακού: “Σαν το γάργαρο νερό”

Μέλη Τσακού: “Σαν το γάργαρο νερό”

93



Ένα τολμηρό βήμα κάνει η Μέλη Τσακού- Βυζανιάρη που στην πρώτη εμφάνισή της στο λογοτεχνικό στερέωμα, μας δροσίζει με γλώσσα χιώτικη, αυτή που ακούς ακόμα στις βεγγέρες που γίνονται στα χωριά.
Με ξεχωριστή ντοπιολαλιά το νησί μας (επιτρέψτε μου το πρώτο πληθυντικό), την ευχαριστιόμαστε να την ακούμε, κυρίως από τους μεγαλύτερους.
Να όμως που στο μυθιστόρημα “Σαν το γάργαρο νεράκι” από τις εκδόσεις του χιώτικου εκδοτικού οίκου ΑΙΓΕΑΣ, σαν νεράκι τρέχει η γραφίδα μεταφέροντας στο χαρτί αυτή την προφορική παράδοση.
Η Μέλη Τσακού- Βυζανιάρη την αγάπη στη ντοπιολαλιά δεν την έκρυβε ούτε από την αρθρογραφία της στον τοπικό τύπο. Έχοντας φιλική γνωριμία μαζί της δεν ήταν λίγες οι φορές που αποτελούσε το “λεξικό” για τη σωστή απόδοση στη δημοτική διαφόρων λέξεων ή εκφράσεων που συνηθίζονται στη Χίο.
Τώρα βέβαια δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε στο βιβλίο της, αφού η κάθε σελίδα συνοδεύεται και με το απαραίτητο λεξιλόγιο, που ίσως σε επόμενη έκδοση θα μπορεί να αποτελέσει και ειδικό παράρτημα στο τέλος του βιβλίου.
Ξεχαστήκαμε όμως με τη γλώσσα και έτσι δεν αναφερθήκαμε στο βιβλίο, που αν και η πρώτη δουλειά της συγγραφέως, διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον αναγνώστη να… ρουφήξει την ιστορία.
Να μάθει για τη Βγερού και τον άντρα της τον Κωστή. Την ιστορία της “ντροπής της οικογένειας” της Ρηνιώς και την τύχη του γιου της Αγγελου, αλλά και τη θεία δίκη από τα χέρια της γιαγιάς (της μάνας της Ρηνιώς)… Παράλληλα όμως να μπει μέσα στο χιώτικο σπίτι και στην κοινωνία προηγούμενων δεκαετίων όπου τα ήθη και έθιμα δίνονται λες και τα εξιστορεί η γιαγιά δίπλα στο τζάκι.
Το κείμενο δένεται υπέροχα με την εκφραστική εικονογράφηση του χιώτη σκιτσογράφου Νίκου Γιαννακουδάκη, ενώ το εξώφυλλο έχει την υπογραφή του Δημήτρη Κ. Ζήσιμου.
Όσο για τις εκδόσεις ΑΙΓΕΑΣ,  μετά το πρώτο βραβείο που θα πάρει το βιβλίο (πρώτη δουλειά και αυτό) του Γιάννη Κολλιάρου από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (όπως γράψαμε χθες), φαίνεται να τοποθετεί ακόμη πιο ψηλά των πήχυ των εκδοτικών του εργασιών.
Στο βιογραφικό της η Μέλη Τσακού- Βυζανιάρη, ξεκινά με το… ασυνήθιστο,  χρόνο γέννησής της, δίνοντας την οικογενειακή της κατάσταση και δείχνοντας την αγάπη στην οικογένεια. Με αυτό το αισιόδοξο μήνυμα κλείνει το πρώτο της βιβλίο. Με την αγάπη των μελών μιας οικογένειας και τη δύναμη που μας δίνει για να συνεχίσουμε.
“Καινούργια πρόσωπα επροστεθήκανε στο δέντρο της οικογένειας, που όλο και μεγάλωνεν κι άπλωνεν τα κλαδιά του, κι εθέριευεν, η γρια δρυς, που’ χενε αντέξει τα όσα χτυπήματα της είχενε καταφέρει η Μοίρα. Γιατί όλοι τως το ξέρανε: τούτη η εκατόχρονη δρυς, κεραυνούς δεν εφοβούντανε…”.


Θοδωρής Πυλιώτης (από την εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ)

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΟχι των Ολύμπων στην απαλλοτρίωση του στρατού
Επόμενο άρθροΕγκαίνια έκθεσης στο Βροντάδο