Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Κάλεσμα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ για τις εκλογές στους δασκάλους

Κάλεσμα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ για τις εκλογές στους δασκάλους

11


Ανακοίνωση εξέδωσε η συνδικαλιστική παράταξη της ΕΝΟΤΗΤΑΣ στο χώρο των δασκάλων- νηπιαγωγών με αφορμή τις εκλογές που θα γίνουν στα πρωτοβάθμια σωματεία το διάστημα Οκτωβρίου- Δεκεμβρίου.
Η ανακοίνωση έχει ως εξής:


” Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
 Το διάστημα Οκτώβρη – Δεκέμβρη πραγματοποιούνται εκλογές για τα ΔΣ πολλών Συλλόγων Π.Ε. και ΕΛΜΕ, ενώ στις 3 Νοέμβρη θα πραγματοποιηθούν εκλογές για την ανάδειξη των Αιρετών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια.
 Το φόντο αυτών των εκλογών, παρά την κυβερνητική εναλλαγή, παραμένει γκρίζο και μουντό, όπως ακριβώς είναι η κατάσταση στο χώρο της παιδείας και της κοινωνίας συνολικότερα.
 Η λαϊκή οικογένεια συνεχίζει να βρίσκεται αντιμέτωπη με τα δυσβάσταχτα έξοδα που απαιτεί η “δωρεάν” Παιδεία, τα παιδιά μας συνεχίζουν να τρέχουν αγχωμένα στη διαδρομή σπίτι – σχολείο – φροντιστήριο, παρά την κατάργηση των εξετάσεων της Β΄ Λυκείου και τη μείωση των πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων από εννέα σε έξι. Και είναι πολύ φυσικό αυτό, αφού, παρά τις αλλαγές, η ουσία παραμένει ίδια: το Λύκειο προθάλαμος των ΑΕΙ – ΤΕΙ, προγυμναστήριο των μαθητών για τις εξετάσεις εισαγωγής. Μάλιστα, μετά την ανακοίνωση της Υπουργού Παιδείας για καθιέρωση εξετάσεων και στο Δημοτικό, τα διάφορα φροντιστήρια έχουν αρχίσει πυρετωδώς την κατάστρωση των σχετικών προγραμμάτων και το σχεδιασμό της διαφημιστικής τους καμπάνιας.  Και φυσικά δεν χρειάζεται να απορεί κανείς γιατί τα παιδιά βγαίνουν όλο και περισσότερο αμαθή από το σημερινό σχολείο της αποστήθισης ασύνδετων πληροφοριών, της αποσπασματικότητας, της αντιεπιστημονικότητας και του ανταγωνισμού, αφού στόχος δεν είναι η μόρφωση και ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, αλλά η ταξινόμηση των πληροφοριών σε “κουτάκια” και η “προπόνηση” των μαθητών στο να ανοίγουν τα κατάλληλα, που απαντούν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Έτσι η ακριβοπληρωμένη αμάθεια εντείνεται, η προσωπικότητα διασπάται και το ενδιαφέρον για τη μόρφωση υποβαθμίζεται συνεχώς, παρασύροντας μαζί του την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό.
  Το διπλό και ανισότιμο σχολικό δίκτυο (Ενιαίο Λύκειο – ΤΕΕ,ΤΕΛ ή όπως αλλιώς το βαφτίσουν) συνεχίζει να διαχωρίζει τους μαθητές σε “καλούς” και “κακούς”, σε αυτούς που “παίρνουν” τα γράμματα και σε αυτούς που “δεν τα παίρνουν”, σε αυτούς που προορίζονται για τα Πανεπιστήμια και σε αυτούς που ψάχνουν μια τέχνη από τα δεκαπέντε τους, αναπαράγοντας τους ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις.
 Στο “ολοήμερο” σχολείο “παρκάρονται” ακόμη οι μαθητές με μοναδικό εξοπλισμό το ψυγείο και το φούρνο μικροκυμάτων, μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν το τρέξιμο στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και τις άλλες τους δραστηριότητες, αφού καμία από αυτές τις ανάγκες δεν καλύπτεται μέσα στο σχολείο και οι γονείς είναι αναγκασμένοι να “αγοράζουν” από τους ιδιώτες. Μπορεί βέβαια η παιδαγωγική να είναι εξορισμένη από  το “ολοήμερο”, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών όμως είναι γεγονός, η διχοτόμηση και διαφοροποίηση του προγράμματος κατοχυρώνεται και η εμπορευματοποίηση προωθείται, με την πρόσληψη προσωπικού για την κάλυψη των αναγκών του “ολοήμερου” και την αγορά υπηρεσιών, που πληρώνουν οι ίδιοι οι γονείς.
 Η αξιολόγηση ετοιμάζεται να επιβάλλει το νόμο “της σιωπής” στα σχολεία, να διαμορφώσει λίστες “καλών” και “κακών” (με κριτήριο πάντα τις απαιτήσεις του κεφαλαίου), να προωθήσει και κατοχυρώσει την λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, να μας μετατρέψει σε κυνηγούς “χορηγών”.
Στο όνομα της “σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά”, οι επιχειρήσεις ετοιμάζονται να εισβάλλουν στα σχολεία, διαμορφώνοντας το πρόγραμμα του καθενός με βάση τις δικές τους επιλογές, προωθώντας την εφήμερη κατάρτιση στις τρέχουσας ανάγκες τους, όπως επιτάσσει ο στόχος της παραγωγής των αυριανών “απασχολήσιμων” χωρίς δικαιώματα και απαιτήσεις. Εταιρείες, μας λένε, θα μας λύσουν το πρόβλημα των σχολικών κτιρίων, νοικιάζοντας όμως τους χώρους τους σε εμπόρους, για να βγάζουν κέρδη. Η εμπορευματοποίηση ενισχύεται, το “σχολείο της αγοράς” οικοδομείται.
 Οι εκπαιδευτικοί, μαζί με όλους τους εργαζόμενους, βλέπουμε για άλλη μία χρονιά τη λιτότητα να εξανεμίζει το μισθό μας (ήδη ανακοινώθηκε το προσχέδιο του νέου Προϋπολογισμού), τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα να απειλούνται με νέα επέλαση, τα πτυχία μας να απαξιώνονται διαρκώς (ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, που αποσυνδέει το πτυχίο από το επάγγελμα διατηρείται), τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις να κερδίζουν όλο και περισσότερο χώρο στην εκπαίδευση (παρά την ακόμη μία “ρύθμιση” – κοροϊδία για τους αναπληρωτές), την ιδιωτική μας ζωή να βιντεοσκοπείται από χιλιάδες καμεροχαφιέδες και αερόπλοια. Νιώθουμε κι εμείς την αγωνία για το μέλλον των παιδιών μας, μπροστά στην ανεργία, την ανασφάλεια, την ένταση της εκμετάλλευσης που γεννά ο ανταγωνισμός των κερδών του κεφαλαίου, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που σφαγιάζει λαούς και αλλάζει τα σύνορα.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
 Οι άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις, τόσο στη ΔΟΕ όσο και την ΟΛΜΕ, παρά την εναλλαγή των ρόλων που επιχειρούν, στηρίζουν έμπρακτα την κυρίαρχη πολιτική. ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ χαράζουν τη γραμμή, ΣΥΝ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ αποφασίζουν – πότε με την ΠΑΣΚ, πότε με τη ΔΑΚΕ – και υλοποιούν, στα πλαίσια αυτής της γραμμής. Όλοι μαζί αποδέχονται το διπλό – ανισότιμο σχολικό δίκτυο, όλοι μαζί “ενταφίασαν” την επετηρίδα και επιδόθηκαν στο κυνήγι των αποσπασματικών “ρυθμίσεων”, αποδέχτηκαν – άμεσα ή έμμεσα – την αξιολόγηση, βάζουν “πλάτη” στη λιτότητα διεκδικώντας επί της ουσίας επιδόματα, “στρογγυλεύουν” και περιορίζουν τα αιτήματα – πάντα στο όνομα του “ρεαλισμού” και του “εφικτού” – ώστε να “χωράνε στα καλούπια” της αντιλαϊκής πολιτικής.
 Οι πλειοψηφίες αυτές προχωρούσαν και προχωρούν σε κινητοποιήσεις, όχι στη βάση των αναγκών και των προβλημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού, αλλά στη βάση του “εφικτού” και των μικροπαραταξιακών τους επιδιώξεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι περσινές κινητοποιήσεις της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ, προκειμένου να δικαιωθεί η σύμπραξη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΔΑΚΕ στην εκλογή ΔΑΚίτη Προέδρου και για να προλάβουν τη χορήγηση, με βάση τις φήμες, του επιδόματος των 176 ευρώ.
Αγώνας για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία για όλους, για την Παιδεία των λαϊκών αναγκών και οραμάτων, μέσα από ένα σύγχρονο, ενιαίο 12χρονο σχολείο.
Καμιά ανοχή απέναντι σε αυτή την πολιτική που ποδοπατά τα δικαιώματά μας, σφραγίζει τις πόρτες προς το μέλλον. Καμία αυταπάτη πως οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες των ΟΛΜΕ – ΔΟΕ πρόκειται να συγκρουστούν επί της ουσίας με την αντιλαϊκή πολιτική. Η διέξοδος βρίσκεται στην ταξική συσπείρωση, στο Μέτωπο με όλους τους εργαζόμενους, στην ισχυροποίηση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, που σηκώνει το βάρος του ταξικού αγώνα και στην αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα. Γι’ αυτό απαιτείται  να “πάρουμε τα μέτρα μας”. Με επιτροπές αγώνα σε κάθε Σύλλογο και ΕΛΜΕ να συγκροτήσουμε, να διευρύνουμε τον πόλο, το κέντρο οργάνωσης του ταξικού αγώνα, να προωθήσουμε την ταξική ενότητα, να ισχυροποιήσουμε το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών. Γιατί και οι Εκπαιδευτικοί αποτελούμε τμήμα της εργατικής τάξης και η μοίρα μας είναι δεμένη με τη μοίρα των εργαζομένων, του Λαού μας – όσο και αν ισχυρίζονται το αντίθετο οι “νεροκουβαλητές” της κυρίαρχης σήμερα πολιτικής – και η Παιδεία είναι υπόθεση όλου του Λαού και πρώτα και κύρια του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Απαιτείται, και στις εκλογές, να καταδικαστεί η αντιλαϊκή πολιτική, να μπουν στη γωνία οι δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής, να αλλάξουν ριζικά οι συσχετισμοί υπέρ της ταξικής αντίληψης, να ψηφιστούν μαζικά τα ψηφοδέλτια της ΕΣΑΚ – ΔΕΕ.
Ακριβώς για όλους τους παραπάνω λόγους, η ΕΣΑΚ – ΔΕΕ δεν κατέρχεται στις εκλογές για την ανάδειξη Αιρετών με κάλπικα συνθήματα και αυταπάτες, αλλά προτάσσει το κύριο: την ενίσχυση του συνδικαλιστικού κινήματος, τον ταξικό του προσανατολισμό, σαν όρο και προϋπόθεση για την ανάδειξη Αιρετών που θα δεσμεύονται από τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά μας, που δεν θα πειθαρχούν σε κανένα αντιλαϊκό – αντιεκπαιδευτικό πλαίσιο, που θα είναι το “μάτι” και το “αυτί” του κλάδου στα Υπηρεσιακά Συμβούλια.
Απορρίπτουμε λογικές για ευκαιριακές, εκλογικίστικες συνεργασίες, χωρίς αρχές, απλά για την κατάληψη της καρέκλας του Αιρετού, όπως κάνουν οι παρατάξεις του ΣΥΝ και της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, οι οποίες ταυτόχρονα συμβιβάζονται στις πλειοψηφίες των ΔΣ της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ, αρνούνται και πολεμούν τη συσπείρωση στο ΠΑΜΕ. Το κρίσιμο και πρωταρχικό ζήτημα είναι η ύπαρξη ενός δυνατού, μαζικού, ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Γι’ αυτό απαιτούμε η ευθύνη της εκπροσώπησης στα Υπηρεσιακά Συμβούλια να περάσει στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ώστε ο Αιρετός να είναι δέσμιος των αποφάσεων του συνδικάτου, το οποίο θα έχει το δικαίωμα ανάκλησής του κάθε στιγμή.
Στις 3 Νοέμβρη και στις εκλογές για τα ΔΣ των πρωτοβάθμιων σωματείων μας δεν ψηφίζουμε πρόσωπα. Ψηφίζουμε αντιλήψεις και πρακτικές.
Ψηφίζουμε για όλα: Λέμε όχι στην ακριβοπληρωμένη αμάθεια, την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, το ταξικό σχολείο. Διεκδικούμε τον εκπαιδευτικό και την Παιδεία των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Αλλάζουμε τους συσχετισμούς – ενισχύουμε τον ταξικό προσανατολισμό του συνδικαλιστικού μας κινήματος.
Δίνουμε δύναμη στους αγώνες μας
Ψηφίζουμε ΕΣΑΚ – ΔΕΕ”.

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΥπόμνημα στον υπουργό ΕΝ των λιμενικών υπαλλήλων
Επόμενο άρθροΠροχωρά η κατασκευή της γέφυρας Κοκαλά