Αρχική Πολιτισμός Αμόλα καλούμπα!

Αμόλα καλούμπα!

30



Ξύλο για το σκελετό, καρφιά, σπάγκος, χάρτινες κόλλες, παλιά χαρτιά για την ουρά, κόλλες για κόλλημα και …μεράκι. Σε δύο ώρες περίπου ο χαρταετός είναι έτοιμος. Εν τω μεταξύ οι φίλοι του χαρταετού μπορούν να πάρουν μέρος στον καθιερωμένο διαγωνισμό της Περιηγητικής Λέσχης την Τυρινή Κυριακή στις 10.30 π.μ. στο Αγιο Δημήτρη των Τσαγκαράδων.


Ο Νίκος Παυλιδάκης που διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του από μαθητής έκανε χαρταετούς. Όταν έμενε στην Αθήνα, άρχισε και να τους πουλάει. Από τα χρόνια της χούντας ζει στο νησί μας και τώρα τελευταία κατασκευάζει χαρταετούς για εγγόνια και φίλους.
« Είναι απλό να βλέπεις το χαρταετό να πετάει, αλλά για να γίνει χρειάζεται τέχνη » μας λέει και μας περιγράφει τον τρόπο κατασκευής  Κόβω της μάνες δηλαδή τα ξύλα όπου στηρίζεται ο χαρταετός. Καρφώνω τα ξύλα πάνω στον άξονα, τον ανοίγω και στη συνέχεια αφού κολλήσω επάνω τις κόλλες με διάφορα χρώματα και σχέδια, δένω γύρω- γύρω τους σπάγκους. Τα ζύγια πρέπει να είναι ίσια, δεμένα σωστά, κι οι αποστάσεις να είναι μετρημένες σε ίσα μήκη. Η ουρά πάει ανάλογα με το μέγεθος και εξαρτάται κάθε φορά από τον αέρα που πνέει. Στον πολύ αέρα, αν δεν πετά ο χαρταετός θέλει και άλλη ουρά για να βαριδιάσει. Στην άπνοια την αφαιρείς. Σε δυο ώρες τουλάχιστον είναι έτοιμος ένας μερακλίδικος χαρταετός.»
 Κανένας από τους αετούς που φτιάχνονται στο χέρι δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Όσο κι αν προσπαθεί ο κατασκευαστής κάθε ένα από τα δημιουργήματα όσο απλά κι αν είναι έχουν έστω και μια ελάχιστη διαφορά.
Όταν ήμουν στην Αθήνα, και πήγαινα στου Φιλοπάππου, λεει ο Νίκος Παυλιδάκης, αναγνώριζα τους χαρταετούς που είχα κατασκευάσει και μάλιστα η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν έβλεπα να πετούν τους αετούς μου παππούδες και πατεράδες.
Στενοχωριέστε όταν βλέπετε παιδιά να πετούν τους πλαστικούς αετούς τον ρωτήσαμε. 
« Με ενοχλεί που τους παραδοσιακούς χαρταετούς , τους αντικατέστησε ο Χάρυ Πότερ. Είναι κρίμα που χάνεται ο χαρταετός. Τώρα με τη βιομηχανία φτιάχνουν τους βιομηχανοποιημένους …πλασταετούς. Λίγοι μείναμε που κάνουμε χαρταετούς. »
Καλαμωτούσης ο κύριος Νίκος χρησιμοποιούσε σαν βασικό υλικό καλάμια από τους καλαμιώνες της περιοχής. Τότε ήταν πιο κουραστικό θυμάται. «Έπρεπε να κόψουμε τα καλάμια, να τα σκίσουμε, να τα δέσουμε με σπάγκο γιατί δεν έπιαναν εύκολα τα καρφιά. Και βγαίναμε στα χωράφια για να δούμε ποιος θα πετάξει πιο ψηλά τον αετό του. Μάλιστα βάζαμε στις ουρές ξυραφάκια για να κόβουμε των άλλων τις ουρές. Πολλές φορές που έβγαινα στα χωράφια να πετάξω αετό, οι δάσκαλοι με έδιωχναν για να μην αποσπώ την προσοχή των μαθητών.»


Ο μεγαλύτερος χαρταετός που έχει φτιάξει  έχει μήκος 1,30. Με καλό καιρό η ουρά θέλει περίπου μήκος 3 μέτρων από διάφορα χαρτιά. «Άλλωστε το μεγάλο δεν μπορείς να τον πετάξεις εύκολα » λέει και πιάνει ένα αγαπημένο του μικρό χαρταετό για να μας πει ότι  «ο χαρταετός θέλει τέχνη και είναι παράδοση».