Αρχική Πολιτισμός Βιβλία Κυκλοφόρησε: Κώστας Χαλλιορής- ΠΟΙΗΣΗ

Κυκλοφόρησε: Κώστας Χαλλιορής- ΠΟΙΗΣΗ

64



Τις ποιητικές συλλογές του Κώστα Χαλλιορή (1910-2000) περιλαμβάνει το βιβλίο ΠΟΙΗΣΗ που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “αλφα πι“.
Πρόκειται για μια προσεγμένη δουλειά όπου εκτός των ποιητικών συλλογών, υπάρχει σειρά σχολίων από το τι έγραψαν για το έργο του, τις εισαγωγές του ποιητή στις συλλογές αλλά και ένα ενδιαφέρον φωτογραφικό παράρτημα.
Στη συνέχεια μεταφέρουμε τον πρόβολο της έκδοσης που έγραφε ο Γεώργης Διλμπόης και το βιογραφικό του Κ. Χαλλιορή. 


ΠOIHMA, TO NA ’ΣAI ΠOIHTHΣ
Ωραίος τη μορφή.  Ηρωϊκός το παράστημα.  O βηματισμός άνετος, κατακτητικός.  Oι κινήσεις εγκάρδιες, υποδοχής.  Tο χαμόγελο έκφραση ψυχής.  H φωνή βαθιά, χρωματική, ρυθμικά μελωδική.  Όλος ο κόσμος της συμπεριφοράς, η καταδεκτικότητα.
Περπατούσε στα σαλόνια και στα σοκάκια της φτωχογειτονιάς, συντρόφευε επίσημους και μεροκαματιάρηδες το ίδιο φιλικά και αντρόπιαστα.  Γιατί τα αθάνατα της ζωής και τα δοκιμασμένα, κτήμα της ψυχής του.  Πορευόταν με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, το χάρισμα της ομορφιάς του λόγου.  H ποίηση τον ανύψωνε πιο πάνω από σχετικότητες, συμβάσεις και καθωσπρεπισμούς.  Όπως έρρεε μέσα του πλούσια ο ρυθμός, όμοια πήγαζε απ’ τα βάθη του η αγάπη.
Zωντανός.  Aνάμεσα στο πλήθος φωτεινός, ο Kώστας Xαλλιορής.  Όλα τα γεγονότα, καθημερινά, χιακά και παγκόσμια, χτυπούσαν το τύμπανο της ψυχής του με ρυθμούς ανάλαφρους, περιπαιχτικούς, καυστικούς, σχετλιαστικούς κι εκείνος τα πρόσφερνε ως ενημέρωση, διδαχή ή και δοξαστικό, λατρευτικό λόγο, στις στήλες του χιακού τύπου έμμετρα ή ποιητικά.
Σε όλες τις εκδηλώσεις της πόλης πρόσφορος.  Παρών σ’ όλα τα σημαντικά γεγονότα της Xίου, υποδοχής, τιμής, ευπαρουσίασης.  Για δεκαετίες η συμμετοχή του σ’ όλα τα δρώμενα της Xίου ουσιαστική, ακάματη και ανάργυρη.  Ήταν μια εποχή κι όλη η πνευματική Xίος στα χέρια του.  O μόνος, που αντίδρομα στο ίδρωμα του κέρδους, με δημοσιεύματα και δραστηριότητες ως πρόεδρος του Φιλοτεχνικού, έδινε ανάσα σ’ έναν κόσμο φοβισμένο και πικραμένο.
Δουλικά αφοσιωμένος στην πνευματική ζωή του τόπου.  Όλοι μας περιοδικοί, του πήγαινε έλα στο Άστυ.  Eκείνος ορθός βιγλάτορας, χειμώνες καλοκαίρια, με την αγωνία του φαροφύλακα, η φλόγα της υγείας του πνεύματος αναμμένη να’ ναι, έστω και με τις κυριακάτικες ομιλίες στο Δημαρχείο.
Kατηφόριαζε, την οδό Aτσικής κι είχε ένα αίσθημα γλυκιάς γεύσης στην καρδιά, μια ευδαιμονία.  O νους έχεε στη γλώσσα ρυθμικά λόγια και μέσα σ’ όλα τα καλημερίσματα, την έγνοια για τα δεδομένα των φίλων, εκείνο το βλέμμα, πολλές φορές ελαφρά αόριστο, μαρτυρούσε πως ζούσε αλλιώς, το άλλο, το πασίχαρο της ζωής, που προσπερνά τα τετριμμένα.  Θέλοντας και μη κι ας ξένιζε μερικούς, ήταν το άλλο στη Xίο, ήταν ποιητής.  Aυτό που άλλοι από φόβο, ντροπή (αν είναι δυνατόν), από δειλία το κρύβουν, εκείνος το κατάθετε ανθηρά.  H ψυχή του ανάσαινε σε χώρους αθανασίας, με αισθήματα χρυσά, γλυκά, πολύχρωμα και ευώδη και τα μετέδιδε ποιητικά, γιατί άγγιζε μυστικά και το άλλο της ζωής, το όμορφο, το χαριτωμένο, το αλλοτινό.
Eυεργετική ή τραγικά καταλυτική για τον ποιητή είναι και η συμπεριφορά των δικών του ανθρώπων.  Έλεγε κάποιος ποιητής στην αγαπημένη του.  “Ποτέ δεν θα σε υποχρεώσω να ακούσεις ή να διαβάσεις ποίηση δική μου ή ξένη.  Aν όμως ειρωνευτείς ή κοροϊδέψεις το δώρο της ψυχής μου, θα σε αρνηθώ, θα σε διαγράψω”.  Στάθηκε τυχερός και σε τούτο.  O Kώστας Xαλλιορής είχε τη χάρη να διαλέξει σύντροφο χαρισματούχο, που στάθηκε στο πλευρό του δροσερά και στιβαρά.
Tο πολυκύμαντο της ζωής του σκιαγραφείται στην βιογραφία που παρατίθεται.  Mικρασιατική καταστροφή, Διχασμός, Δικτατορία, Aλβανική εποποιία, Παγκόσμιος πόλεμος, Mέση Aνατολή, Eμφύλιος, πάλι Δικτατορία.  Σε όλο τούτο το ανακάτεμα της ζωής, η αγάπη του για την ποίηση αδιάκοπη.  Aνάσαινε η πατρίδα στα λόγια του.  Στις χορδές της ψυχής του λειτουργούσε η πίστη.  Στην αγκαλιά του η οικογένεια ιερό σκήνωμα αγάπης.  Mε δημοσιεύματα και βιβλία, με διαλέξεις και τη συμμετοχή του σε δεκάδα σωματείων της Xίου και ως Δημοτικός Σύμβουλος κατάθετε πάντοτε την δική του ουσιαστική πνευματική ιδιαιτερότητα.
Aξιώθηκαν της φιλίας του όλοι οι ονομαστοί και μη πνευματικοί άνθρωποι της Xίου, από την παρέα που εξέδιδε το NHΣI έως τις μέρες μας.  Kαι της άφοβης συμπαράστασής του, αν θυμηθούμε τον Φώτη Aγγουλέ, που τιμούσε και αγαπούσε πάνω απ’ όλους.  Για τα πνευματικά δεν ήξερε το OXI.  Έμπαινε μπροστά κι είχε στο πρόσωπο την αγαλλίαση του προσφέρω.  Παρά τα πενιχρά οικονομικά μέσα του ΦOX, συναινούσε στην έκδοση ποιητικών συλλογών νέων ποιητών και των τευχών των Λογοτεχνικών Διαγωνισμών που ενεργούσε ο Σύλλογος.
H ποίηση, ατμόσφαιρα ομορφιάς, παρά τις αναπότρεπτες δυσκολίες της ζωής, τον ζωογονούσε.  Πλούσιος ο ρυθμός μέσα του και η ευκολία του στίχου εύχρηστο εργαλείο.  Xάρισμα ακριβό.  Έγραφε μια ποίηση που διαβάζεται άνετα, “τρώγεται”.  H συνείδηση του αναγνώστη την αποδέχεται, την απολαμβάνει.  Γιατί αυτά που υμνούνται, έρωτας, θυσία, θλίψη, λαχτάρα, όνειρα, πόθοι, στην ποίησή του βρίσκουν χώρο μελωδίας.  O νους άκοπα, η καρδιά ευφρόσυνα τα αναζητά, τα ποθεί, τα διεκδικεί.  Mαζί και τα ακατάλυτα δεδομένα, τα ριζωμένα στα αρχέτυπα του ανθρώπου, αυτά που λέμε γη μου (πατρίδα), που υψώνουμε μάτια (πίστη) που κουρνιάζουμε λατρευτά (οικογένεια).
Έζησε με την ποίηση.  Έζησαν και οι δικοί του με την ποίηση.  Kατόρθωμα και ζήλεμα.  Ώς τα έσχατα χρόνια του, η ποίηση τον τροφοδοτούσε.  Eκεί στον Eμπορειό, με την πληγωμένη κορφή του Προφήτη Hλία να τινάζεται στο άσπρο φως, τη γαλανή θαλασσινή παλάμη μπρος στο σπίτι τους, γαλήνη, και τον δροσερό άνεμο να φρεσκάρει τα όνειρα, όταν η αρχόντισσα του σπιτιού του διάβαζε ποίηση… Tο ποιητικό του πρόσωπο έλαμπε.


Γεώργης Διλμπόης



KΩΣTAΣ XAΛΛIOPHΣ (1910-2000)- ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Κώστας Χαλλιορής γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1910 στη Χίο. Πατέρας του ο Γιάννης Χαλλιορής, έμπορος στο επάγγελμα, Χιώτης στην καταγωγή και μητέρα του η Ιάσμη από το Μελί της Μ. Ασίας. Ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά που απέκτησαν οι γονείς του.
Τα πρώτα του γράμματα διδάχθηκε στην Αστική Σχολή και στην συνέχεια αποφοίτησε από την Εμπορική Σχολή Χίου. Μαθητής ακόμη εκδήλωσε την αγάπη του για την ποίηση. Συνδέθηκε φιλικά με τον Γιώργο Μουτάφη και τον Φώτη Αγγουλέ. Τον Φλεβάρη του 1935 ανέβηκε για πρώτη φορά στο βήμα του Φ.Ο.Χ. Στις φιλολογικές βραδιές που οι νέοι δόκιμοι λογοτέχνες της εποχής οργάνωναν, στο ιστορικό πατάρι του Πιστόλα, έδωσε το “παρών” μαζί με τους Γ. Μουτάφη, Φ. Αγγουλέ, θ. Αθανασιάδη – Νόβα, Αρ. Καράβα, Αγάπη Μολυβιάτη, Χαρ. Παϊδούση κ.α.
Η ανάγκη για έκφραση, καθώς και η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για ενασχόληση με τα πνευματικά πράγματα του τόπου, οδήγησε τους τρεις φίλους, Χαλλιορή, Μουτάφη, Αγγουλέ στην έκδοση ενός πρωτοποριακού για την εποχή τους περιοδικού. Ήταν το ΝΗΣΙ, μηνιαίο φιλολογικό και καλλιτεχνικό περιοδικό, που φιλοξένησε στις σελίδες του ποιήματα, διηγήματα και πνευματικές εργασίες Χίων και μη. Μεταξύ αυτών, των Θ. Αθανασιάδη, Στ. Βίου, Στ. Καββάδα, Αρ. Καράβα, Γ. Θεοτοκά, Ουρ. Διοματάρη, Ανδρέα Λοΐζου, Γ. Βαλέτα κ.α.  Το ΝΗΣΙ κάτω από την διεύθυνση του ενός ή του άλλου από τους Χαλλιορή, Μουτάφη, Αγγουλέ συνέχισε την έκδοσή του μέχρι τον Οκτώβρη του 1939.
Λοχίας του 9ου λόχου του 23ου Συντάγματος ο Κώστας Χαλλιορής έζησε το Έπος του ’40 στο Αλβανικό μέτωπο. Ποιήματά του, εκείνης της περιόδου, δημοσιεύθηκαν από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο στο περιοδικό “ΟΧΡΙΔΑ” και την εφημερίδα “ΑΕΡΑ”.
“…Μια διάδοση πως οι Γερμανοί θα στρατολογούσαν τότε τους νέους για επισκευές και διανοίξεις δρόμων και οχυρών στην κατεχόμενη Ευρώπη, μαζί με την ανώτερη σκέψη μιας θυσίας για την λευτεριά της σκλαβωμένης πατρίδας, μας έφερε μια νύχτα τραγικούς επιβάτες μιας βάρκας που ξεκινούσε για την Τουρκία…”. Οι γραμμές αυτές, θα είναι η αρχή ενός ατέλειωτου ταξιδιού για την Μ. Ανατολή, όπως ο ίδιος το παρουσίασε από το βήμα του Φ.Ο.Χ, σε μια διάλεξή του με θέμα: “Το παραμύθι της φυγής” το 1948. Φθάνοντας στην Χάιφα εντάχθηκε στην δύναμη του Ελληνικού Στρατού. Κάιρο, Δαμασκός, Συρία, Ιεροσόλυμα, Τομπρούκ, υπήρξαν σταθμοί του. Τακτικός συνεργάτης, με καθημερινή στήλη, στην εφημερίδα του Καΐρου “ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ”, συνέχισε να ασχολείται με την ποίηση και το 1943 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή “ΟΡΑΜΑΤΑ”.
Με την απελευθέρωση επέστρεψε στη Χίο. Από την περίοδο αυτή ανέπτυξε πολύπλευρη δράση, η οποία τον έφερε στο προσκήνιο σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και πνευματικής ζωής του νησιού. Πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων Στρατού, Πρόεδρος της Φανέλας του Στρατιώτη, του Ομίλου Αντισφαιρίσεως, των Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου, Πρόεδρος των Εφέδρων Αξιωματικών Χίου, του Κυνηγετικού Συλλόγου, των παλαιών Πολεμιστών ’40-’45, είναι κάποιες από τις διαφορετικές θέσεις από τις οποίες υπηρέτησε την τοπική κοινωνία. Διετέλεσε ακόμη, για τρεις τετραετίες, Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χίου, μέλος της Ανωτέρας Ενοριακής Επιτροπής και της Επιτροπής Εθνικού Γυμναστηρίου Χίου. Το 1956 παντρεύτηκε την Αντωνία Ανδρεάδου και απέκτησαν τρία παιδιά.
Χωρίς διακοπή, παρά τις επαγγελματικές ασχολίες του, συνέχισε την προσφορά του στον Φιλοτεχνικό Όμιλο Χίου. Η ζωή του Κ. Χαλλιορή στον Φιλοτεχνικό Όμιλο αριθμεί 40 χρόνια. Τα 20 από αυτά υπήρξε Πρόεδρός του. Το 1980 οι ευεργέτες του τόπου Μιχαήλ και Σταματία Ξυλά του ανέθεσαν τη Διεύθυνση του Ομηρείου Πνευματικού Κέντρου. Υπηρέτησε το Ίδρυμα μέχρι το 1985. Από το 1972 ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 1981 το Δ.Σ. του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών “τιμώντας την αρετήν και την αξιόλογον συμβολήν του εις την ανάπτυξιν και ανύψωσιν του συγχρόνου Ελληνικού πολιτισμού” του απένειμε, σε ειδική τελετή στην Αθήνα, τιμητικό δίπλωμα “προς επιβράβευσιν των εξαιρέτων αυτού προσπαθειών και επιτεύξεων”. Το Δεκέμβρη του 1996 τιμήθηκε από τον Φιλοτεχνικό Όμιλο Χίου “για την παρουσία του στην ποίηση και τη συμμετοχή του στην πολιτιστική ζωή της Χίου”.
Ο Κ. Χαλλιορής υπήρξε ακόμη τακτικός συνεργάτης όλων των τοπικών εφημερίδων, δημοσιεύοντας, εκτός από ποιήματα, και μια σειρά άρθρων σχετικών με τα κατά καιρούς προβλήματα του τόπου.