Αρχική Απόψεις Aρθρα Ανάγκη να απονομιμοποιήσουμε και να σταματήσουμε τους πλειστηριασμούς A’ κατοικίας, του Δ....

Ανάγκη να απονομιμοποιήσουμε και να σταματήσουμε τους πλειστηριασμούς A’ κατοικίας, του Δ. Λαβατσή

81

Η απειλή πλειστηριασμού του σπιτιού του φίλου Γιάννη Παληού πρέπει να μας προβληματίσει γιατί δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη “ατυχία” του, αλλά για μια κατάσταση συνηθισμένη σε πολλά μέρη της χώρας. Και θα αφορά τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερα νοικοκυριά, ακόμη και αυτά που τώρα εξυπηρετούν τα δάνειά τους κανονικά. Αφορά ακόμη και τα νοικοκυριά που δεν έχουν δάνειο τώρα. Γιατί η στέγη είναι ανάγκη όλων. Και επιπλέον είναι ανάγκη συνεχής που οι περισσότεροι δεν είμαστε (τώρα και πολύ περισσότερο στο μέλλον ) σε θέση να την καλύπτουμε διαχρονικά χωρίς δανεισμό, εκτός κι αν είμαστε μέλη της μειοψηφίας των εχόντων και κατεχόντων πολλά περιουσιακά μαξιλάρια.
Αυτή η ήδη συνήθης κατάσταση των πλειστηριασμών, που απλώνεται όλο και περισσότερο ως μια απεχθής κανονικότητα, είναι απαραίτητο να μελετηθεί σε βάθος για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και να μην περιμένουμε, μάταια, κάποιο θαύμα ή κάποια προεκλογική απάτη με μορφή ελεημοσύνης.

1.Η κρίση και η αδυναμία αποπληρωμής των δανείων: ένα πρόβλημα που γίνεται ευκαιρία!
Η κρίση που ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ σαν φούσκα ακινήτων και αφού πέρασε στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού συνεχίζεται ως κανονικότητα πλέον σε όλη την Ευρώπη με ιδιαίτερη ένταση ιδιαίτερα στις νότιες χώρες της
Ένας από τους τρόπους για να αντιμετωπίσει την κρίση του το κεφάλαιο είναι η πολιτική της απαλλοτρίωσης περιουσιακών στοιχείων των υποτελών κοινωνικών τάξεων.
Η κατοικία αποτελεί μία ξεχωριστή περίπτωση κοινωνικής ανάγκης που οι κεφαλαιοκράτες βλέπουν σαν πεδίο βολής για την αποκατάσταση της κερδοφορίας τους.
Γιατί ναι μεν η κατοικία είναι για εμάς μια εστία (ένα χρήσιμο αντικείμενο, μια «αξία χρήσης») αλλά μπορεί επίσης να αποτελέσει στοιχείο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Με άλλα λόγια, για όσο καιρό ζω μέσα στο σπίτι μου, αυτό είναι ένα χρήσιμο αντικείμενο, μια «αξία χρήσης», δεν είναι κεφάλαιο. Μπορεί όμως να μετατραπεί σε κεφάλαιο από την στιγμή που θα αποφέρει εισόδημα (ενοίκιο). Επιπλέον, οι κατοικίες που μπορούν να ιδιοποιηθούν οι τράπεζες, με εργαλείο τους πλειστηριασμούς, αποτελούν ένα εν δυνάμει μεγάλο κεφαλαιακό απόθεμα.
Η κρίση αποτέλεσε και αποτελεί ευκαιρία για Αρπαγή και αυτού του περιουσιακού στοιχείου μέσω φορολογίας ή δανεισμού ώστε να περάσουν, σε βάθος χρόνου, οι ιδιοκτησίες από τους τωρινούς χρήστες-ιδιοκτήτες σε μεγάλες εταιρείες.

2. Ο σκοπός των κεφαλαιοκρατών είναι να καταφέρουν να ρίξουν την ιδιοκατοίκηση δραστικά, ίσως και κάτω από το 50% μέσα στα επόμενα χρόνια.
Έτσι θα έχουν ένα νέο μεγάλο πεδίο κερδοφορίας μέσω των ενοικιάσεων που θα μεσολαβούνται από μεγάλες εταιρείες με μεγάλες οικονομίες κλίμακας, ολιγοπωλιακή ρύθμιση των ενοικίων κλπ.
Ταυτόχρονα δε, με την τεράστια αυτή μείωση των εισοδημάτων μας που θα σημαίνει η μετατροπή όσων έχουν ιδιόκτητη κατοικία σε ενοικιαστές, θα επιτύχουν την παραπέρα αποδυνάμωση των εργαζόμενων τάξεων με τα εξής δύο χτυπήματα: Το πρώτο είναι η παραπέρα εξαθλίωση και η συνεχής αγωνία να βγάλουμε τα στοιχειώδη που δεν μας αφήνουν χρόνο, μυαλό, διάθεση και αντοχή να ασχοληθούμε με τα κοινά και να αγωνιζόμαστε συλλογικά. Θεμέλιο της μισθωτής εργασίας είναι η ανασφάλεια του μισθωτού ώστε μοιραία κάθε πρωί, κάθε μήνα, κάθε έτος, να είναι αναγκασμένος να επιστρέφει στην πόρτα της επιχείρησης για να εργαστεί επικερδώς για το αφεντικό του.
Το δεύτερο χτύπημα είναι το αίσθημα του ανέστιου. Γιατί το σπίτι μας δεν είναι απλά μια βιολογική ανάγκη. Είναι το άσυλο μας, ο ιερός χώρος όπου μπορούμε να συγκροτούμε την απαραίτητη εσωτερική συναισθηματική ζωή μας, να ακουμπάμε τις μνήμες μας, να φτιάχνουμε τα όνειρά μας, να ζωγραφίζουμε την ύπαρξή μας σαν ένα σύνολο σχέσεων σε ένα περιβάλλον ασφαλές. Πέραν της εμπορευματοποίησης μας ή και κόντρα σε αυτήν.

3.Η ΑΡΠΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΑΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΜΑΡΩΝΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ο νέος νόμος της κυβέρνησης Τσίπρα για τα κόκκινα δάνεια ξεκινάει με ένα χρονικό όριο. Αφορά όσα δάνεια έγιναν κόκκινα μέχρι τέλος του 2018.
Γιατί με το σκεπτικό που περιγράφεται στο προοίμιο του και διακηρύσσεται σε όλους τους τόνους από τους κυβερνητικούς μπήκαμε σε μια νέα κανονικότητα.
Όλα όσα μέχρι εχθές θεωρούνταν έκτακτη κατάσταση τώρα βαφτίζονται κανονικότητα.
Η κανονικότητα αυτή νομιμοποιείται να ονομάζεται έτσι όσο καταφέρνει να βασίζεται, χωρίς την αντίδρασή μας, σε δύο μορφές κατακερματισμού του εργατικού δυναμικού (εργαζομένων και ανέργων).
Πρώτος κατακερματισμός: Είναι αυτός που επιτεύχθηκε καταρχήν χάρη στις διαφορετικές διαβαθμίσεις των απωλειών που ζήσαμε και ζούμε. Αλλιώς προσαρμόζεσαι και αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες αν μείνεις ολοκληρωτικά άνεργος, αλλιώς αν χάνεις το 50% των εισοδημάτων σου και αλλιώς αν χάνεις το 20%.
Δεύτερος κατακερματισμός: Είναι αυτός που επήλθε από τη διαφορά βιωμάτων λόγω της μεγάλης χρονικής διαδρομής μας μέσα στην κρίση. Πιο συγκεκριμένα, σήμερα έχει ενηλικιωθεί μια γενιά που δεν έχει βίωμα ότι κάποτε ήταν κανονικό να υπάρχει μισθός που να πληρώνεται στην ώρα του, μισθός με τον οποίο μπορούσες να επιβιώνεις, ότι υπήρχαν κάθε χρόνο μισθολογικές αυξήσεις, έστω τιμαριθμικές, ότι μπορούσες να έχεις κάποια δικαιώματα και να μην σε απειλεί το κάθε αφεντικό γιατί υπάρχουν άλλοι πεντακόσιοι που περιμένουν για δουλειά!
Αυτοί οι δύο κατακερματισμοί απέκτησαν σημασία και πέρασαν στο προσκήνιο το μοιραίο καλοκαίρι του 2015, όταν όλοι οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, χτυπημένοι από την κρίση πορεύονταν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και αφού έφτασαν στο μεγαλειώδες 62% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, υπέστησαν στην συνέχεια την ταξική προδοσία της κυβέρνησης που έδωσε το σύνθημα της υποταγής.
Έτσι επήλθε η παραίτηση από τη νέα συλλογική πορεία που μέχρι τότε πήγαινε να γεννηθεί, έτσι η προσαρμογή, έτσι η συκοφάντηση των αγώνων, έτσι η λήθη στη θέση της αγωνιστικής Αλήθειας των αγώνων της περιόδου 2010-2015.
Έρχεται λοιπόν η κυβέρνηση και λέει απλά ότι η νέα κανονικότητα απαιτεί και την διακινδύνευση της εστίας σου. Γιατί κι αν σήμερα είσαι δανειολήπτης και μπορείς να πληρώνεις, αύριο μια απόλυση μια μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, μια οποιαδήποτε απρόβλεπτη παύση πληρωμής, ακόμη και αυτή είναι πρόσκαιρη, θα οδηγήσει στην απώλεια της στέγης σου.
Και βέβαια κανένας μας, ούτε και τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να αποκτήσουν σπίτι στο μέλλον εκτός κι αν κατέχουν τα απαραίτητα περιουσιακά μαξιλάρια.
Για αυτούς τους λόγους οι πλειστηριασμοί , άμεσα ή έμμεσα μας αφορούν όλες-όλους. Και μπορούμε να τους σταματήσουμε. Δύσκολα μεν αλλά μπορούμε. Μπορούμε στο μέτρο που προβληματιστούμε και δεν έχουμε ανόητες αυταπάτες ότι εμείς θα ξεφύγουμε λόγω τύχης ή πονηριάς και βεβαίως εφόσον οργανωθούμε για να τους απονομιμοποιήσουμε στις συνειδήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας και για ανατρέψουμε συνολικά αυτές τις πολιτικές της νέας εφιαλτικής κανονικότητας που σήμερα απειλεί τον Γιάννη Παληό και αύριο οποιονδήποτε από όλους μας.