Αρχική Απόψεις Aρθρα Αντιγόνη με Ⓐ Αναρχικό, του Ευάγγελου Κωνσταντέλου

Αντιγόνη με Ⓐ Αναρχικό, του Ευάγγελου Κωνσταντέλου

51

“Ο πρώτος που μας λέει, ότι όχι μόνο δεν είναι κακό να είναι κάποιος αναρχικός, αλλά είναι και επιβεβλημένο, είναι ο Αισχύλος, ο οποίος είναι ο μεγάλος εχθρός όλων των ψευδολόγων, των διαθετώντων νωθρής διάνοιας και των μη διαθετώντων φαιάν ουσίαν επί της άνω κεφαλής των”.
Στη συνέχεια απόσπασμα του άρθρου, από τον Ευάγγελο Κωνσταντέλο, για ολόκληρο σας παραπέμπουμε στο ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ.

“…Έξω λοιπόν από την επτάπυλη πόλη της Θήβας υπάρχει μια κοπέλα με το όνομα Αντιγόνη, η οποία θα γίνει μάρτυρας μιας από τις πιο δραματικές σκηνές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Θα δει τα δυο της αδέρφια να αλληλοσκοτώνονται. Ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης διεκδικώντας το θρόνο της πόλης θα εμπλακούν σε πόλεμο. Οι κρατούντες και εξουσιαστές της πόλης θα αποφασίσουν. Ο Ετεοκλής θα ταφεί με τιμές ως ήρωας, ενώ ο Πολυνείκης θα αφεθεί άθαφτος ως προδότης και το σώμα του θα γίνει βορά στους σκύλους και τα όρνια. Η αναρχική ψυχή όμως της Αντιγόνης θα επαναστατήσει ενάντια στις βουλές των αρχόντων της Θήβας και θα απαντήσει στον κήρυκα, ο οποίος της μεταφέρει τη διαταγή, να μην τολμήσει να θάψει τον Πολυνείκη, «Μα κι εγώ λέω σ᾽ αυτούς τους άρχοντες της Θήβας, κι αν δε βρεθεί κανείς μαζί μου να τον θάψει, πάνω μου εγώ τον κίνδυνο μόνη θα πάρω τον αδερφό μου θάβοντας· κι ούτε ντρέπομαι να επιδείξω τέτοια απειθαρχία και ανυπακοή στην πόλη». «Αναρχίαν πόλει» μας λέει γλυκά ο Αισχύλος, δηλαδή ανυπακοή στο κράτος, ανυπακοή σε κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας, γεγονός που καταδεικνύει, ότι σίγουρα θα έπρεπε οι κρατούντες να έχουν εξοικειωθεί με μια τέτοια ιδέα.

Η αναρχία ποτέ δεν έπαψε μέσα στην ιστορία να αποτελεί μια ιδέα ουσιαστική, καθώς από τα αρχαία χρόνια διαφαίνονταν η φύση των κρατών ως μορφές καταπίεσης και υποταγής. Γνωστή είναι η αντίληψη των στωικών και ειδικά του Ζήνωνα, Κύπριου φιλοσόφου από το Κίτιο της Λάρνακας, ο οποίος αποστρεφόταν την απόλυτη δύναμη του κράτους, αλλά και τους μηχανισμούς επέμβασης και κρατισμού. Και οι κυνικοί όμως φιλόσοφοι με τον Διογένη και τον Κράτη ή αργότερα στα ρωμαϊκά χρόνια και τον μεσαίωνα οι διάφορες θρησκευτικές σέχτες, κήρυτταν … αναρχικές ιδέες. Ακόμη, με την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση εμφανίζεται η τάση για την απελευθέρωση του ατόμου από τα δεσμά του βίαιου και αυταρχικού κράτους και τη μεγάλη εμπιστοσύνη στις ιδιότητες της αυτο-οργάνωσης της κοινωνίας και αυτονομίας του ανθρώπου, θεμελιώνοντας έτσι μια ιδεολογία αντιεξουσιαστική για μια αταξική κοινωνία. Αυτό, είτε το θεωρεί κανείς ουτοπικό, είτε το θεωρεί ανεδαφικό, είτε ακόμη και επικίνδυνο για τις δομές που διαμόρφωσε η ιστορία και ο πολιτισμός, δεν παύει να αποτελεί μια ιδεολογία, μια ιδέα ενός ιδανικού τρόπου ζωής, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή προσπάθεια, αγώνες και κάτι ουσιαστικό, που η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη μετριότητα αγνοεί … διάβασμα και σπουδή. Σε γενικές γραμμές η αναρχία ή ο αναρχισμός ως ιδεολογία στοχεύει σε μια αταξική κοινωνία ανθρώπων, χωρίς εξαναγκασμούς και εκμετάλλευση, οριζόντια οργάνωση και μια από κοινού ιδιοκτησία και χρήση των αγαθών που παράγονται…”.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ