Αρχική Απόψεις Aρθρα Είστε έτοιμοι να εγκαταλείψετε την ιδιωτική σας αίθουσα αναμονής; Εμπρός, πάμε!, από...

Είστε έτοιμοι να εγκαταλείψετε την ιδιωτική σας αίθουσα αναμονής; Εμπρός, πάμε!, από τη Μ. Μαγγανάρη

46

Της Kelley Garry Marschall, MA

Φανταστείτε μια αίθουσα αναμονής.
Ποιά εικόνα σας έρχεται στο μυαλό;
Πώς σας κάνει να αισθάνεστε η λέξη «αίθουσα αναμονής»;

Αν αναλογιστείτε σε ποιους χώρους μπορεί να αισθάνονται ανήσυχοι οι άνθρωποι, οι αίθουσες αναμονής μάλλον βρίσκονται στην κορυφή της λίστας: αίθουσες αναμονής νοσοκομείων, όπου περιμένουμε μια διάγνωση· αίθουσες αναμονής οδοντιατρείου, όπου περιμένουμε πως θα πονέσουμε· αίθουσες αναμονής επιχειρήσεων, πριν από εξουθενωτικές παρουσιάσεις προϊόντων ή συνεντεύξεις για δουλειά, ανάμεσα στα άλλα.
Κι αν εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε τις δικές μας αίθουσες αναμονής;
Κι αν αποφασίζαμε να τις εγκαταλείψουμε;

Οπουδήποτε υπάρχει μια οθόνη και μια καρέκλα ή καναπές απέναντι, εγώ βλέπω μια αίθουσα αναμονής. Και τίποτα δε στραγγίζει τόση ενέργεια όσο η αναμονή. Μη με παρεξηγήσετε — το να αφαιρούμαστε λιγάκι με τον υπολογιστή μπορεί να κάνει και καλό, όπως κι ένα κομμάτι μαύρη σοκολάτα. Παν μέτρον άριστον. Όταν όμως αφαιρούμαστε γιατί κάτι δεν αντέχουμε, συνήθως δεν είναι ούτε χαλαρωτικό ούτε διασκεδαστικό. Μπορεί να αποβεί εξουθενωτικό, καταθλιπτικό, αγχωτικό.

Όταν ακούω ανθρώπους να μιλάνε για το τι θα έκαναν αν τολμούσαν, συνήθως δεν πρόκειται για κάτι τόσο ακραίο ή πομπώδες· συχνά, πρόκειται για εφικτά πράγματα. Παρ’ όλα αυτά, όπως συμβαίνει συνήθως, μετά τη δουλειά αποτραβιούνται από τον κόσμο, εξαντλημένοι. Άλλη μια μέρα έφυγε και συνεχίζουν να σκέφτονται αυτά που θέλουν, που όμως δεν κάνουν… ή δεν μπορούν, αλλά θα… ίσως… αύριο. Σήμερα είναι υπερβολικά κουρασμένοι να πάνε για τρέξιμο, να βγουν με φίλους, να ψάξουν για καινούρια δουλειά. Θα το αφήσουν για την ώρα. Και θα περιμένουν.

Το άγχος καθηλώνει πολύ κόσμο στον καναπέ, στην ιδιωτική του αίθουσα αναμονής, σαν ένας πανταχού παρών ηγεμόνας που είναι ευχαριστημένος μονάχα όταν οι άνθρωποι κάθονται στον καναπέ άπραγοι (OK, ίσως τους επιτρέπεται να παρακολουθούν τηλεόραση, ακόμη κι αν αισθάνονται άσχημα γι΄αυτό).

Στην πραγματικότητα όμως, ο ηγεμόνας του άγχους και η σύντροφός του, η ανησυχία, κάνουν απλά τη δουλειά τους, προσπαθώντας να σας κρατήσουν ασφαλείς. Εδώ που τα λέμε, το να κάθεστε στον καναπέ κοιτώντας τηλεόραση, είναι παραπάνω από ασφαλές. Αντίθετα, το να δοκιμάσετε να κάνετε κάτι καινούργιο, ή να κάνετε κάτι που μπορεί να φαίνεται διαφορετικό από τα συνηθισμένα, είναι ριψοκίνδυνο. Το άγχος και η ανησυχία δεν αγαπούν το ρίσκο.

Όσο διαβάζετε αυτές τις γραμμές, υπάρχουν αμέτρητοι πανέξυπνοι, δημιουργικοί άνθρωποι που κάθονται στον καναπέ τους, γιατί φοβούνται να κινηθούν προς τα εμπρός, προς κάτι νέο, κάτι το οποίο δε γνωρίζουν αρκετά καλά. Από τη στιγμή που τέτοιοι άνθρωποι προσπαθήσουν να αφήσουν την ασφάλεια του καναπέ, η ανησυχία αρχίζει να δίνει κλωτσιές με τα «δεν μπορώ» και τα «και τι θα γίνει αν….». Μετά από λίγα κύματα «τι θα γίνει αν…» μες στο μυαλό μας, το να κινηθούμε προς τα μπρος φαίνεται σχεδόν αδύνατο— παρόλο που είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Μερικές φορές όμως, το να έχετε άγχος και ανησυχία έχει θετική επίδραση. Σημαίνει πως ΟΝΤΩΣ κινείστε μπροστά. Το να αναγνωρίσετε το άγχος και την ανησυχία γι’ αυτό που πραγματικά είναι —απλώς συναισθήματα — σας επιτρέπει να επιλέξετε, είτε να υποκύψετε σε αυτά τα συναισθήματα, είτε να δράσετε, να εγκαταλείψετε δηλαδή την αίθουσα αναμονής.

Τρία κόλπα για να εγκαταλείψετε την αίθουσα αναμονής:

1. Προγραμματίστε από πριν

Βρείτε μια ημερομηνία για να βάλετε μπρος, προς ένα λογικό στόχο. Αν μόλις τώρα ξεκινήσατε τρέξιμο, προγραμματίστε να αυξήσετε το τρέξιμο σταδιακά ή να τρέξετε 5 χλμ, όχι μαραθώνιο. Αν εύχεστε να γράψετε το επόμενο αριστούργημα της αμερικανικής λογοτεχνίας, σχεδιάστε να ξεκινήσετε με τις πρώτες δέκα σελίδες. Αν θέλετε ν’ αλλάξετε δουλειά, προετοιμάστε το βιογραφικό σας. Μικρά, λογικά βήματα που θα σας βοηθήσουν να παραμείνετε κινητοποιημένοι και να νιώσετε ικανοποίηση.

2. Εγκαταλείψτε τον καναπέ

Απλώς σηκωθείτε και φύγετε. Μην κοιτάξετε πίσω. Είναι αναμενόμενο να αισθανθείτε δυσφορία. Είναι αναμενόμενες οι αμφιβολίες, οι αρνητικές σκέψεις ότι ” δεν θα πάει καλά”. Να είστε έτοιμοι ότι θα ακούσετε την κουρασμένη, αποτρεπτική φωνή που λέει “είμαι υπερβολικά κουρασμένος, εξάλλου υπάρχει άφθονος χρόνος να το κάνω πιο μετά”. Να είστε προετοιμασμένοι ότι θα δυσκολευτείτε μπαίνοντας σε βαθιά νερά. Όλα για καλό.

3. Αντιμετωπίστε τις αμφιβολίες σας

Αν τα «τι θα συμβεί αν…» αρχίσουν να αναδύονται και οι δικαιολογίες συσσωρευτούν, κάντε ένα reality-check ώστε να εκτιμήσετε την κατάσταση και να αντιμετωπίσετε τις αρνητικές σκέψεις. «Φυσικά αισθάνομαι σαν ηλίθιος και πιστεύω πως δε θα πάει καλά, αφού είναι κάτι καινούριο! Φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού». Ή τη σκέψη «Ναι, είμαι κουρασμένος — αλλά ….. τι θα γίνει αν…», βρείτε μια άλλη θετική να την αντισταθμίσετε. Για παράδειγμα, αντικρούστε τη σκέψη «Τι θα γίνει αν δε σηκωθώ ποτέ απ’ τον καναπέ;» Με τη σκέψη «Κι αν το κάνω;»

Η ζωή περιμένει. Και είναι ακριβώς έξω απ’ την αίθουσα αναμονής.

Μετάφραση: Μ. Μαγγανάρη, Msc in Person Centred Counseling and Psychotherapy, MBA,MA

Πηγή: GoodTherapy.org