Αρχική Απόψεις Aρθρα Φραγκούλης Κυλαδίτης: Όλοι πληρώνουμε, όλοι υποχρεούμαστε κι όλοι δικαιούμαστε

Φραγκούλης Κυλαδίτης: Όλοι πληρώνουμε, όλοι υποχρεούμαστε κι όλοι δικαιούμαστε

69

Ήταν τέτοια εποχή, θυμάμαι, όταν ένας γείτονας αποφάσισε να καθαρίσει την αυλή του από τα ξερόχορτα. Αντί όμως να τα βάλει σε σακούλες απορριμμάτων, θεώρησε καλύτερο να τα αποθέσει δίπλα σ’ έναν κάδο του δήμου χύμα, ώσπου αυτά να «εξαφανιστούν» ως δια… μαγείας. Αναλογιζόμενος τον κίνδυνο της φωτιάς περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα, του πρότεινα, αν δεν είχε σακούλες, να του πρόσφερα εγώ και να τον βοηθούσα στο μάζεμά τους. Αστραπιαία η σύζυγος θεωρώντας την πρότασή μου προσβλητική, με κατακεραυνώνει: «Εμείς πλερώνομε στο δήμο φόρους…». «Όλοι πληρώνουμε, όλοι υποχρεούμαστε κι όλοι δικαιούμαστε», αντιτείνω παρορμητικά στην πρόκληση.
Σήμερα ξανασκέφτομαι αυτή μου την απάντηση με αφορμή τη μετατροπή μέρους των παραλιών του γενέθλιου τόπου μου σε παραλίες Μυκόνου. Έτσι λοιπόν, χωρίστηκαν όπως οι ΑΟΖ σε “οικόπεδα” αστικά και λαϊκά.
Στα αστικά αυτά“οικόπεδα”τοποθετήθηκαν από τους επαγγελματίες στους οποίους τα ενοικίασε ο αρμόδιος φορέας του δήμου, ξαπλώστρες, ομπρέλες, τραπεζάκια, καρεκλάκια, ξύλινα πατώματα, ψάθες και όλα τα απαραίτητα για μια τέτοια επιχείρηση. Επ’ ευκαιρία, “καλές δουλειές” να έχετε, συμπατριώτες ενοικιαστές και να προσφέρετε τις υπηρεσίες με τις υποδομές που δημιουργήσατε, σε όσους διαλέγουν μια απόδραση στη θάλασσα με όλες της τις ανέσεις και όλες τις απαιτήσεις.
Μέσα στις παραπάνω ανέσεις συμπεριλαμβάνονται και οι βασικές παροχές της λαϊκής παραλίας,όπως ντουζιέρες, αλλαξιέρες, καλάθια απορριμμάτων.Οι βασικές αυτές παροχές, προσφέρονται από τον αρμόδιο δημοτικό φορέα για κοινή χρήση. Και εφόσον η χρήση τους είναι κοινή, σωστό είναι να βρίσκονται σε σημεία που εξυπηρετούν ισότιμα και τους μεν και τους δε, για να μην δημιουργείται σε κανέναν αίσθημα αδικίας.
Αποκλειστικά για τις λαϊκές παραλίες προορίζονται οι ομπρέλες που έχει τοποθετήσει ο δήμος, προκειμένου να χρησιμοποιούνται δωρεάν από τους λουόμενους σ’ αυτές.
Τα καλάθια απορριμμάτων, λοιπόν, δεν είναι μόνο για τις “παραλίες-φιλέτα” αλλά για όλες. Αν υπάρχουν βέβαια σε όλες, αν αδειάζονται συχνά-πυκνά και όχι μόνο μετά από όχληση, μπορεί να διαπιστωθεί ύστερα από μια βόλτα των αρμοδίων. Έτσι και η ονομαστική αναφορά των παραλιών δεν είναι απαραίτητη.
Όσο για τις αλλαξιέρες και τις ντουζιέρες, δεν ενδείκνυνται σολομώντειες λύσεις. Το να βρίσκεται η ντουζιέρα στο ακρότατο κομμάτι της λαϊκής παραλίας και η αλλαξιέρα στο άλλο άκρο του ενοικιασμένου κομματιού της ίδιας παραλίας, δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε βολική λύση για κανέναν και περισσότερο για άτομα με ειδικές ανάγκες ή άτομα τρίτης ηλικίας, δυσκίνητα κ.λπ. Δε θα ήταν δύσκολο να βρισκόταν κάπου στη μέση για κοινή χρήση.
Οι συστάδες από κροκάλες που απολαμβάνουν τη σκιά των αρμυρικιών, άμεσα πρέπει να μετακινηθούν, διακόπτοντας την απόλαυσή τους και δίνοντας τη θέση τους σ’ όσους από τους λουόμενους και μη αποζητούν λίγο ίσκιο και γαλήνη. Πώς και γιατί έφτασαν εκεί δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Βεβαία από μόνες τους δεν είναι δυνατό να φύγουν, όπως από μόνες τους δεν ήρθαν.
Η χωροθέτηση των παραλιών, ο επακριβής καθορισμός και η έγκριση του χώρου ο οποίος προορίζεται για να τοποθετηθεί όλος ο εξοπλισμός μιας επιχείρησης, δημιουργεί κάποια ερωτηματικά σ’ όσους δεν έχουν σχέση με τέτοια θέματα, αλλά επιθυμούν να γνωρίζουν. Πόσες επιχειρήσεις μπορούν να δραστηριοποιηθούν σε πεντακόσια-εξακόσια μέτρα παραλίας; Υπάρχει όριο ή αν είχαμε κι άλλο επιχειρηματικό ενδιαφέρον, θα δίναμε και τα εναπομείναντα κομμάτια; Εποπτεύονται τα όρια βάσει όσων έχουν συμφωνηθεί; Είναι τυχαίο ότι για λαϊκή χρήση έχουν μείνει μόνο οι “άγονες”, στενές,πετρώδεις, “μη εκμεταλλεύσιμες” παραλίες; Γιατί αυτές εξέπεσαν του αναπτυξιακού Παραδείσου;
Ο λόγος που σ’ αυτές (λαϊκές, “άγονες”, στενές,πετρώδεις παραλίες ή όπως θέλετε πέστε τις) επικρατεί συνωστισμός όλη την ημέρα, εκνευρισμός στους λουόμενους και όλα τα συνακόλουθα είναι κατανοητός, αφού αναγκάζονται να εξυπηρετηθούν σε ένα χώρο που δεν αναλογεί ούτε στους μισούς από αυτούς, αφού βλέπουν πως η ευρύτητα χώρου που παρέχει ο δήμος –υποτίθεται σε όλους- είναι στις παραλίες από τις οποίες εσοδεύει.
Όλα τούτα επισημαίνονται καλοπροαίρετα, ελπίζοντας να τα λάβουν υπόψη όσοι νοιάζονται για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι η οικονομική εκμετάλλευση και των παραλιών είναι σημείο των χαλεπών καιρών που ζούμε. Σημείο των καιρών του ανταγωνισμού του κεφαλαίου, της ιδιωτικοποίησης των πάντων,της παράδοσης του φυσικού μας πλούτου στο αλεστήρι της λογικής “κόστος- κέρδος”, που δεν καταλαβαίνει ούτε από υποχρεώσεις ούτε από δικαιώματα. Όταν ο προσανατολισμός ενός δήμου είναι το κέρδος, ενώ τάχθηκε να υπηρετεί και να διασφαλίζει τα δικαιώματά μας στα φυσικά αγαθά, το φυσικό μας πλούτο, τη λαϊκή περιουσία, τότε πώς είναι δυνατό να καταλάβει ότι βαδίζει σε λάθος δρόμο; Πώς είναι δυνατό να καταλάβει ότι βαδίζει προς τη στρεβλή“ανάπτυξη” των ολίγων εκλεκτών του συστήματος και όχι προς την ανάπτυξη που πρώτιστη υποχρέωση και σκοπό της έχει το σεβασμό και την προσφορά στο λαό, αφού από κείνον πρέπει να ξεκινά και σ’ αυτόν να καταλήγει; Μήπως γι’ αυτό, όλοι πληρώνουμε, όλοι υποχρεούμαστε, αλλά και όλοι δικαιούμαστε;

Χίος, 17-7-2017
Φραγκούλης Π. Κυλαδίτης