Αρχική Απόψεις Face-tweet Το κλεμμένο στεφάνι, μια παραμονή Πρωτομαγιάς… του Δημήτρη Φρεζούλη

Το κλεμμένο στεφάνι, μια παραμονή Πρωτομαγιάς… του Δημήτρη Φρεζούλη

80

δημήτρης φρεζούλης
Μια παραμονή Πρωτομαγιάς…
Πρέπει να ήταν 1968… Παραμονή Πρωτομαγιάς, όταν συνηθιζόταν οι ερωτευμένοι νεαροί να αφήνουν ένα στεφάνι ή ένα λουλούδι στην πόρτα του σπιτιού της εκλεκτής της καρδιάς τους…
Ξέρετε, τότε ευδοκιμούσε, για έναν τέτοιο… ιερό σκοπό, και το κλέψιμο στεφανιών που ήδη είχαν κρεμαστεί αποβραδίς.
Από νωρίς είχαμε συνεννοηθεί με τον Γιάννη τον Γούτη, όταν βράδιαζε να καθόμασταν στη βέσπα του και να εξορμούσαμε μήπως βρίσκαμε κανένα στεφάνι να το πάμε πεσκέσι στις αγαπημένες μας…
Πήραμε επ’ ώμου και ένα σκαλάκι, αν χρειαζόταν να φτάσουμε το στεφάνι που θα βάζαμε στο μάτι και ξεκινήσαμε, αργά βέβαια, την περιοδεία μας…
Ο Γιάννης οδηγούσε τη βέσπα κι εμένα τα μάτια μου ήταν στραμμένα στις προσόψεις των σπιτιών και στα μπαλκόνια για να εντοπίσουν στεφάνια… Κι εγώ δε θυμάμαι πόση ώρα τριγυρνούσαμε ακόμα και στη Χώρα φτάσαμε, αλλά τα στεφάνια ήταν κρεμασμένα πολύ ψηλά και ήταν αδύνατο να τα φτάσουμε…
Κάποια στιγμή απελπιστήκαμε και το πήραμε απόφαση ότι στεφάνι δεν επρόκειτο να βρούμε… Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; Σε μια αυλή βρήκαμε δύο κρίνους… Έκοψα εγώ τον έναν, πήρε και ο Γιάννης τον άλλον και επιστρέψαμε στα Θυμιανά… Εγώ πήγα και τον άφησα στην κεντρική πόρτα του σπιτιού της Φρόσως (μετέπειτα συζύγου μου) και ο Γιάννης στην πόρτα ενός άλλου συγχωριανού κοριτσιού που δεν μου επιτρέπεται να κατονομάσω… Έτσι η αποστολή μας δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν ήταν και αποτυχημένη, αφού και οι κρίνοι ήταν ένδειξη αγάπης…
Πάντως τα χρόνια εκείνα οι νοικοκυρές- μάνες κάθε Πρωτομαγιά ξυπνούσαν από τα άγρια χαράματα γιατί υπήρχε ενδεχόμενο μπροστά στις πόρτες των σπιτιών τους αντί για λουλούδια μπορεί να είχαν εναποτεθεί ψώρες… Είτε για πείραγμα, είτε για χαβαλέ, είτε από κακία… Και ήταν μεγάλη ντροπή να ξυπνήσει η γειτονιά και να δει στην πόρτα ψώρες που σήμαιναν απόρριψη. Άλλες εποχές, άλλες νοοτροπίες, άλλα έθιμα, άλλες παραδόσεις… Είχαν όμως την ομορφιά και τη γλύκα τους!