Αρχική Απόψεις Aρθρα Η ανάσταση που για κάποιους δεν θα ρθει ποτέ… του Β. Παχουνδάκη

Η ανάσταση που για κάποιους δεν θα ρθει ποτέ… του Β. Παχουνδάκη

178

Σούδα ώρα 20:00 ….το φαγητό ήδη μοιράζεται. …τα ασυνόδευτα και οι ευπαθείς ομάδες την ίδια στιγμή παίρνουν το φαγητό τους από τις δομές της Σούδας. …
..μια οικογένεια παράμερα απλά παρακολουθεί. 4 μικρά κορίτσια και οι δύο γονείς, ακουμπισμένοι όλοι μαζί στο κάγκελο που μας χωρίζει. ..
ο πατέρας ανέκφραστος χαϊδεύει απαλά τη γυναίκα του και κρατάει πάνω του τα μικρά του, η γυναίκα απλά κλαίει βουβά πίσω από τα θολά γυαλιά της, δύο πράσινα εκφραστικά ματιά μια άλλης Εκάβης, που απλά μας επισημαίνουν ότι κάτι εδώ δεν κάνουμε καλά.
Στέκεται και παρατηρεί την απέραντη θάλασσα που αυτή την στιγμή μας στερεί μια ανάσα δροσιάς… και παρακαλεί ένα θεό που εγώ αρνούμαι να καταλάβω να κατανοήσω.
… ο πατέρας με κοιτά και το βλέμμα του αδειάζει πάνω μου όλη εκείνη την ύπαρξη που εγώ αναζητώ σχεδόν μέχρι σήμερα.
Αυτός ο πατέρας με τη σιωπή του με διδάσκει η μάνα, μου μαθαίνει ότι δεν υπάρχει θέατρο αλλά η ζωή γέννα τις Εκάβες… τις Κλυταιμνήστρες… τις Μήδειες ….
Τα παιδιά τους υποσιτισμένα δεν ζητούν τίποτα απλά την αξιοπρέπεια ενός φαγητού. ..
Ένιωσα αυτούς τους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν και τώρα δεν μπορούν να προσφέρουν τα αυτονόητα που κατά τ’ άλλα έπρεπε να μοιράζονται λεύτερα.
Κάτι δεν κάνουμε καλά… ξανασκέφτηκα… και λέω με απλά λόγια για όλους αυτούς που μισούν … ότι αν είναι εχθροί μου μια φορά, τώρα θα ‘ναι δέκα, εκατό, χίλιες φορές. Και ας ένιωσα μια στιγμή ότι ματαιώθηκε η προσπάθεια μου παλεύοντας για το δίκιο…
Τώρα ακόμα πιο σκληρά θα συνεχίσω να βλέπω να γράφω και να δρω… Αν αυτά τα μάτια τα ξαναδώ κλαμένα θα σπάσω με μιας το απόστημα που με χει κυριεύσει. ..

του Βασίλης Παχουνδάκης, 5 ώρες