Αρχική Απόψεις Aρθρα Η γλώσσα που “τσακίζει κόκκαλα”, άρθρο από την “Αλληλεγγύη στη Χίο”

Η γλώσσα που “τσακίζει κόκκαλα”, άρθρο από την “Αλληλεγγύη στη Χίο”

589

Αλγεινή εντύπωση μας προκάλεσε το σχόλιο του πρώτου πολίτη της Χίου Σταμάτη Κάρμαντζη στο ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Οpen news στις 29 Νοεμβρίου 2019. Ο τίτλος του ρεπορτάζ ήταν “Αγώνας επιβίωσης για χιλιάδες πρόσφυγες μέσα στο βούρκο”. Το σχόλιο του δημάρχου Χίου, Σταμάτη Κάρμαντζη ήταν, “Οι ροές είναι ασταμάτητες… πρόκειται για εισβολή, απόβαση”.

Ως άνθρωποι που έχουμε σταθεί από το 2015 δίπλα στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και έχουμε ακούσει τις ιστορίες που κουβαλούν μια προς μια, νοιώθουμε ντροπή. Ντροπή και απογοήτευση που οι αιρετοί του νησιού της Χίου εκφράζονται με αυτό τον τρόπο και χαρακτηρίζουν ως “απόβαση και εισβολή” ένα φαινόμενο που από αιώνες εμφανίζεται σε αυτό τον κόσμο. Την μετακίνηση πληθυσμών λόγω πολέμου, φυσικών καταστροφών η οικονομικών συνθηκών.

Η “ξύλινη γλώσσα” που χρησιμοποιεί ο άρχων του τόπου, είναι κενός πολιτικός λόγος, που δεν λέει τίποτα επί της ουσίας αλλά δημιουργεί εντυπώσεις.
Ο δήμαρχος φαίνεται να αδιαφορεί για τον αντίκτυπο που οι δηλώσεις αυτές θα έχουν στους θερμόαιμους συμπολίτες μας, αφού ουσιαστικά απευθύνονται στα εθνικιστικά αντανακλαστικά των πολιτών ζητώντας τους να δουν τους ανθρώπους αυτούς ως εχθρούς, ως εισβολείς, άρα ως απειλή.
Τι μπορεί να πετύχει κανείς, πέρα από το να ικανοποιεί τα λάγνα αυτιά αρκετών συμπολιτών μας που πλέον φανερά και χωρίς ντροπή εκφράζουν το μισός τους για τους κατατρεγμένους αυτής της γης;
Η Δημοτική Αρχή έφθασε μάλιστα στο σημείο να κλειδώσει το κτίριο της ανακύκλωσης της Βιαλ για να μη χρησιμοποιείται ως προσωρινό κατάλυμα των προσφύγων όταν βρέχει, μέχρι που η αστυνομία αιτήθηκε για να ανοίξει ο χώρος!

Δεν θα κερδίσουμε τίποτα με τη ρητορική μίσους! Αντίθετα θα χάσουμε πολλά. Και ανάμεσα σε αυτά την ψυχή μας, την αξιοπρέπεια μας και το δικαίωμα μας να λεγόμαστε άνθρωποι! Ο αγώνας μας δεν πρέπει να επικεντρωθεί στο πώς θα εκδιωχθούν αυτοί οι άνθρωποι άρον άρον από το νησί, είτε προς την ενδοχώρα είτε προς την Τουρκία. Ο αγώνας μας και το στοίχημα το μεγάλο πρέπει να είναι πως όσο διάστημα μένουν εδώ στο νησί της Χίου να ζήσουν με αξιοπρέπεια, με κάλυψη των βασικών αναγκών τους. Φαγητό, πόσιμο νερό, ζεστά ρούχα, αρκετές τουαλέτες και ντουζιέρες, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, γρήγορες αλλά δίκαιες διαδικασίες ασύλου.
Ως απόγονοι προσφύγων που αναζήτησαν καταφύγιο πριν χρόνια στην Ελλάδα, ως γονείς που τα παιδιά μας αναγκάζονται να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, τους το οφείλουμε.
Και αυτό το στοίχημα, του να παραμείνουμε άνθρωποι παρά την οικονομική, προσφυγική και την γενικότερη κρίση αξιών που αντιμετωπίζουμε, δεν πρέπει να το χάσουμε για κανένα λόγο.

Αλληλεγγύη στη Χίο
(Ομάδα πολιτικής και έμπρακτης αλληλεγγύης σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες)
Δημιουργός κειμένου: Τζένη Καλιπόζη, εκπαιδευτικός.