Αρχική Ομογένεια Κόσμος Η οδύσσεια-αληθινή ιστορία του μετανάστη Σταύρου Κλέττα στο Βανκούβερ

Η οδύσσεια-αληθινή ιστορία του μετανάστη Σταύρου Κλέττα στο Βανκούβερ

379

Μια αληθινή, σύγχρονη Οδύσσεια!
Η ιστορία του Σταύρου Κλέττα, Έλληνα μετανάστη στο Βανκούβερ του Καναδά, η ιστορία τόσων άλλων μεταναστών…
Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο το 2017 από τα παιδιά του, Πετρούλα και Παναγιώτη, για το πρόγραμμα: “150 χρόνια Βρετανικής Κολομβίας”, ( “B.C. turns 150: Celebrating our diversity”).
“Το ταξίδι του μετανάστη της οικογένειας μας ξεκίνησε στην τραχιά γη της μεταπολεμικής Κορινθίας. Στην Ελλάδα.
Μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα, όπως και σε αρκετές άλλες χώρες της Ευρώπης, η οικονομία είχε θρυμματιστεί. Ήταν δύσκολο να βρει κανείς δουλειά και οι μισθοί ήταν χαμηλοί. Όσοι κατοικούσαν σε αγροτικές περιοχές μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους, αλλά η λιγοστή σοδειά δεν απέφερε πολλά κέρδη με την ύφεση της αγοράς.

Ο πατέρας μας, ένα από εννέα παιδιά, δούλευε στα χωράφια μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια, αλλά οι γονείς του δυσκολεύονταν να τα φέρουν βόλτα με τόσα στόματα που είχαν να θρέψουν. Όλοι τους σταμάτησαν το σχολείο για να δουλέψουν και να βοηθήσουν με τα έξοδα της οικογένειας. Σαν έγινε 21 χρόνων, ο πατέρας συνειδητοποίησε πως ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να βοηθήσει τους δικούς του ήταν να φύγει από την Ελλάδα και ν’ αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον.
Έτσι, τον Νοέμβριο του 1954, με 60 δολάρια στην τσέπη και την ανάμνηση της δακρυσμένης μάνας του, έφυγε μ’ ένα εμπορικό πλοίο για την Βραζιλία.

Το μακρύ ταξίδι γι’ αυτήν τη γη της Επαγγελίας ήταν γεμάτο ελπίδα και προσμονή. Αλλά σαν έφτασε στο Σάο Πάολο, ο πατέρας μας συνάντησε την σκληρή πραγματικότητα. Η ζωή εκεί ήταν πολύ χειρότερη από ό,τι στην Ελλάδα. Με πολύ λίγα χρήματα και χωρίς να ξέρει την γλώσσα, προσπάθησε να επιβιώσει όσο καλύτερα μπορούσε. Έκανε δουλειές του ποδαριού, αλλά δεν ήταν εφικτό να παραμείνει στην Βραζιλία. Στο τέλος αποφάσισε να τραβήξει προς το βορρά, μέσω Βολιβίας, Χιλής, Περού, και καταλήγοντας στον Παναμά, όπου βρήκε δουλειά σ’ένα φορτηγό πλοίο που θα τον έφερνε τελικά πίσω στην Ελλάδα.

Βανκούβερ-λιμάνι δεκαετία ’50, από τον φωτογράφο Fred Herzog

Όμως, η τύχη τα έφερε αλλιώς. Πριν να βάλει πορεία για την Ευρώπη, το πλοίο θα στεκόταν σε διάφορα λιμάνια του Ειρηνικού, μεταξύ άλλων και στο Βανκούβερ. Σ’εκείνο το σταθμό, ο πατέρας θυμάται τον θαυμασμό του όταν είδε αυτήν την όμορφη πόλη ανάμεσα στα βουνά και στη θάλασσα. Με την πρώτη ματιά αποφάσισε πως αυτή θα ήταν πια η νέα του πατρίδα για πάντα.

Ο ερχομός στο Βανκούβερ έφερε καινούργιες δυσκολίες: να αποκτήσει υπηκοότητα, να μάθει τη γλώσσα, να βρει δουλειά, να κάνει φίλους. Μετά από μια τυχαία συνάντηση με δυο συμπατριώτες, τους αδελφούς Γκορίτσα, βρήκε το πρώτο του διαμέρισμα (στην οδό Hastings &Clark) και την πρώτη του δουλειά (να σκάβει τάφρους στην περιοχή Commercial Drive) .
Αργότερα, μπόρεσε να βρει δουλειά σε οικοδομές, όπου δούλεψε προσωρινά για το UpperLevels Highway. Στο τέλος, άρχισε δική του δουλειά πουλώντας και μοιράζοντας αυγά από σπίτι σε σπίτι.
Τα επόμενα χρόνια, με την βοήθεια και υποστήριξη του πατέρα μας, δυο άλλοι αδελφοί και δυο άλλες αδελφές μετανάστευσαν από την Ελλάδα.

Bert’s restaurant- Εστιατόριο αδερφών Κλέττα
(αρχείο Δήμου Βανκούβερ (Vancouver City Archives)

Με τον αδελφό του Γιάννη άρχισαν τελικά μια μακρόχρονη κι επιτυχημένη επιχείρηση, το εστιατόριο Bert’s, στην οδό Main and 13th, αγαπημένο στέκι πολλών οικογενειών του Βανκούβερ για περισσότερο από 30 χρόνια.

Συνταξιούχος πια, ο πατέρας θυμάται “τον παλιό καλό καιρό” όταν πήγαινε με φίλους για καφέ τα απογεύματα στο Aristocratic Café στην οδό Granville κι όταν οι Κυριακές ήταν μέρες αργίας κι όλα ήταν κλειστά. Τότε που τις Κυριακές πάντα πηγαίναμε για αυτοκινητάδα στην παραλία ή στα βουνά τριγύρω.

Πολλά έχουν αλλάξει στην πόλη που κέρδισε τον πατέρα μας χρόνια, αλλά αυτό που παραμένει σταθερό είναι πως το Βανκούβερ είναι και θα παραμείνει για πάντα η δεύτερη του πατρίδα.
Παρ’ όλο που έχουν περάσει τόσες δεκαετίες από τότε που ο πατέρας μας διέσχισε τον Ατλαντικό σ’εκείνο το ταξίδι της μοίρας, εξακολουθεί να είναι δεμένος με την οικογένειά του στην Ελλάδα, που επισκέπτεται συχνά.

Δεν έχει μετανιώσει που έφυγε από την Ελλάδα, αλλά συχνά αναπολεί όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε για να φτάσει εδώ που είναι κι ελπίζει ότι εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια του, θα αναγνωρίζουμε και θα εκτιμούμε πάντα τον αγώνα του να μας εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή.”

Κείμενο: τα αδέρφια Πετρούλα Στ. Κλέττα και Παναγιώτης (Πίτερ) Στ. Κλέττας (αγγλικό κείμενο)
Μετάφραση: Σοφία Καρασούλη
Βανκούβερ, 5-7-2020