Αρχική Απόψεις Aρθρα Καρκινοπαθείς καλούν το Υπουργείο Υγείας…, γράφει η Ευγενία Κώττη

Καρκινοπαθείς καλούν το Υπουργείο Υγείας…, γράφει η Ευγενία Κώττη

76
Κάθε μέρα πληροφορούμαστε λεπτομερώς, για τον αριθμό όσων προσβλήθηκαν από κορονοϊό, τις εισαγωγές, τα εξιτήρια, τους διασωσηλωνομένους…
Σαν να εξαφανίστηκαν δια μιας, όλες οι άλλες νόσοι. Εξίσου απειλητικές για την ανθρώπινη ζωή.

Για την μεγάλη μάστιγα του ΚΑΡΚΙΝΟΥ, που σαρώνει χρόνια ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει ούτε μία περιοδική αναφορά, κάποια επιδημιολογική μελέτη, πολύ δε περισσότερο εστιασμένη μέριμνα της Πολιτείας.
Πότε θυμόμαστε να επισκέπτεται τελευταία φορά, Δημόσιο Ογκολογικό Νοσοκομείο ή Τμήμα, Υπουργός Υγείας;;;
Πότε έγιναν οι απαιτούμενες εξειδικευμένες προσλήψεις, ο εκσυγχρονισμός των Ογκολογικών Νοσοκομείων της χώρας;
Όσο για την αναμονή για νοσηλεία, επεμβάσεις θέλει πολλή υπομονή. Από έναν ή και περισσότερους μήνες. Σαν να μπορεί ο καρκίνος να περιμένει…

Έτσι γέμισαν ασφυχτικά τα ιδιωτικά νοσοκομεία εν μέσω κορονοϊού. Όχι γιατί “πλούτισαν” οι ασθενείς, αλλά γιατί “φτώχυνε” το ΕΣΥ. Αυτή είναι η “μεγάλη εικόνα”. Τί γίνεται όμως στη Χίο;

Ας επιχειρήσουμε ένα “ρεπορτάζ” που δεν έγινε λόγω κορονοϊού… Ίσως και γιατί ζούμε και στην εποχή του καλοκαιριού, όπου οι δημοσιογράφοι, στα αθηναϊκά ΜΜΕ, κυρίως, λένε διαρκώς “πάμε να αλλάξουμε κλίμα”… Βασίζεται όμως σε εμπειρίες και βιώματα ανθρώπων που μάχονται με αξιοθαύμαστο σθένος και αξιοπρέπεια την ασθένειά τους.

Νοερά ακολουθούμε τα βήματα των καρκινοπαθών καθώς προσέρχονται για την χημειοθεραπεία τους στα δύο κοντέϊνερς, στον προαύλιο χώρο του ” Σκυλίτσειου Νοσοκομείου Χίου” μέσα στο κατακαλόκαιρο. Ο χώρος που φιλοξενούνταν ανάμεσα στα Εξωτερικά Ιατρεία, πολύ μικρός, στενάχωρος για τόσους νοσούντες.
Αλήθεια πόσοι συνολικά στη Χίο χρήζουν χημειοθεραπείας και πόσοι επισκέπτες λόγω διακοπών;
Επισκευαστικές εργασίες σε εξέλιξη- για πόσο ακόμη;- για την δημιουργία νέου χώρου.

Εν τω μεταξύ, μέσα στα κοντέινερ ζέστη, αναμονή, αγωνία, αδυναμία, κόπωση. Σύντομες, ολιγόλογες αναρτήσεις, μας μεταφέρουν στο χώρο, στην εμπειρία…
Κάθε ασθενής και μια ξεχωριστή περίπτωση. Ένα σώμα και μια ψυχή που μάχονται…

Κάθε μέρα χημειοθεραπείας μια αναμέτρηση με τον χρόνο, με τα όποια αποθέματα δυνάμεων τους, με τις αδυναμίες του ΕΣΥ. Αποκούμπι τους οι γνώσεις, το χαμόγελο, ο παρηγορητικός λόγος ΓΙΑΤΡΟΥ και Νοσηλευτών.

Κάθε θεραπεία, από μόνη της και μία “σταύρωση”.
Μια ρουτίνα χρονοβόρα, εξαντλητική που απαιτεί ένα πλήρως στελεχωμένο Τμήμα…
Πρώτα η εξέταση αίματος για να διαπιστωθεί εάν ο πάσχων ή η πάσχουσα μπορεί να κάνει χημειοθεραπεία την συγκεκριμένη ημέρα.
Μετά πρέπει για κάθε ασθενή, με ύψιστη προσοχή να προετοιμαστεί το σχήμα των φαρμάκων που θα λάβει, υπό την καθοδήγηση του θεράποντος ιατρού.
Ύστερα, σταθερή, συχνή παρακολούθηση των καρκινοπαθών για να διαπιστωθεί, εάν ρέει σωστά, κανονικά η αγωγή στο σώμα, αν υπάρχουν παρενέργειες.
Σε περίπτωση δε που – ο μη γένοιτο- συμβεί να υποστεί κάποιος από τους καρκινοπαθείς, αλλεργικό σοκ, τότε κυριολεκτικά, κτυπά συναγερμός στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που “πέφτουν” από πάνω του, για να προλάβουν να του σώσουν τη ζωή. Παίζονται όλα σε μερικά λεπτά.
Ωστόσο, η εμπειρία και η ετοιμότητα γιατρών και νοσηλευτών έχει σταθεί σωτήρια όσες φορές αυτό συνέβη.

Όμως, επαρκούν; Ποιά είναι η προβλεπόμενη αντιστοιχία ασθενών και ιατρικού, νοσηλευτικού προσωπικού σε τέτοια τμήματα ώστε να λειτουργούν απρόσκοπτα, χωρίς καθυστερήσεις, επιβάρυνση των ήδη ταλαιπωρημένων ασθενών;

Έχουμε στα αλήθεια φανταστεί πως μπορεί να ένιωσαν οι καρκινοπαθείς και οι συνοδοί τους, βλέποντας την περασμένη Τετάρτη, τον υπεύθυνο γιατρό, να καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες να σκύψει με την δέουσα προσοχή, πάνω από όλους τους ασθενείς, σε δύο κοντέινερς, με ελάχιστο νοσηλευτικό προσωπικό; Μία νοσοκόμα.

Δυστυχώς, άγνωστο για ποιό λόγο, το εφιαλτικό σενάριο έγινε πραγματικότητα στο χώρο της χημειοθεραπείας, παραπέμποντας σε χώρες άλλης ηπείρου…

Θα προσποιηθούμε ότι δεν έγινε; Ότι δεν ακούσαμε την αδύναμη από την χημειοθεραπεία φωνή τους; Μα την ακούσαμε. “ΝΤΡΟΠΗ”… Τι περιμένουμε; Στο όνομα των ανθρώπων που έδωσαν ή ακόμη δίνουν αυτή την μάχη, στο Νοσοκομείο και τα σπίτια τους που έχουν γίνει μικρά “νοσοκομεία”, οφείλουμε να ακούσουμε τον προβληματισμό τους. Από την μία την αναγνώριση για τις υπηρεσίες που λαμβάνουν κατά την θεραπεία τους και από την άλλη, την επιθυμία να τους αγκαλιάσει η Πολιτεία όπως αρμόζει στην επιθετική νόσο τους και στην εποχή μας…

Ήλθε λοιπόν η ώρα να διατυπώσουμε ως κοινωνία, ως πολίτες μαζί με τα άλλα αιτήματα για την αναβάθμιση της Υγείας στο Νομό, ένα ακόμη πλαίσιο εστιασμένο στους καρκινοπαθείς και τις ανάγκες τους.

Ήλθε η ώρα να ζητήσουμε από το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ και την ΔΙΟΙΚΗΣΗ του Νοσοκομείου, να δημιουργηθεί, να εξοπλιστεί και να στελεχωθεί πλήρως στο Σκυλίτσειο, ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ που θα αποσυμφορήσει την ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ και άλλες ΚΛΙΝΙΚΕΣ του Νοσοκομείου μας.

Να διεκδικήσουμε από το Υπουργείο Υγείας να ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΟΥΝ στο ΣΚΥΛΙΤΣΕΙΟ μόνιμες θέσεις ΟΓΚΟΛΟΓΩΝ, ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΟΥ κλπ. ειδικοτήτων που είναι αναγκαία για την πρόληψη και θεραπεία του ΚΑΡΚΙΝΟΥ. Καθώς και εξειδικευμένου προσωπικού.

Γιατί οι ασθένειες δεν άρχισαν ούτε τελειώνουν με τον κορονοϊό.
Την ώρα τούτη που οι μαχητές του καρκίνου και οι οικογένειες τους ξεκουράζονται στα “μετόπισθεν”, αντιμέτωποι με τις παρενέργειες της θεραπείας τους, μετρώντας μέρες μέχρι την επόμενη, ας γίνουμε εμείς η φωνή και η δύναμή τους…

Ευγενία Μαρία Κώττη

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΠΕΚΕΒ: “η λαμαρίνα όλα τα σβήνει” 23/7 στον Ορμο Λω
Επόμενο άρθρο“Αχ αυτά τα φαντάσματα” από τη Θεατρική Ομάδα Χίου (video)