Αρχική Απόψεις Aρθρα Μαραθώνιος Αθήνας: ο κυρ Στέλιος μου, της Ολγας Κοτοπούλη

Μαραθώνιος Αθήνας: ο κυρ Στέλιος μου, της Ολγας Κοτοπούλη

69

Ο Κύριος Στέλιος

(Πάντα όταν πλησιάζει ο Μαραθώνιος της Αθήνας σκέφτομαι πως άρχισε όλο αυτό το ταξείδι για μένα και αυτή η αρχή θα μπορούσε να έχει τον πιο πάνω τίτλο.)

Ο Στέλιος Πρασσάς ήταν η αφορμή, ο άνθρωπος- καταλύτης που ξεκίνησα το τρέξιμο τον Ιανουάριο του 2013, για να τερματίσω για πρώτη φορά στον Μαραθώνιο της Αθήνας εκείνης της χρονιάς. Τι και αν η αιτία υπήρχε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, αφού ο Γιάννης ο σύζυγος μου ήταν χρόνια ερασιτέχνης δρομέας και ήδη μαραθωνοδρόμος, εγώ πίστευα πάντα ότι δεν μπορώ να τρέξω . Επηρεαζόμουν ακούγοντας τον με τους φίλους του δρομείς να μιλούν για το τρέξιμο και για τον μαραθώνιο ̇ θαύμαζα αυτό που έκαναν, μα νόμιζα ότι εγώ δεν θα τα κατάφερνα.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα και παρακολούθησα τον Μαραθώνιο της Αθήνας, πόσο είχα εντυπωσιαστεί από το πλήθος των δρομέων και την διαφορετικότητα. Είδα κάθε λογής ηλικίας , άντρες και γυναίκες να προσπαθούν, να κοπιάζουν, να τερματίζουν και να χαίρονται. Είχα συγκινηθεί πάρα πολύ όταν στο Παναθηναϊκό στάδιο είδα τον Γιάννη να τερματίζει με ένα χαμόγελο ευτυχίας .

της Ολγας Κοτοπούλη

Όμως η αντίστροφη μέτρηση μέσα μου ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2012 . Τότε είδα για πρώτη φορά τον κύριο Στέλιο να τερματίζει στον ημιμαραθώνιο της Χίου σε ηλικία 81 χρονών, όπως έμαθα αργότερα. Δεν τόλμησα να τον πλησιάσω να του μιλήσω αν και το ήθελα πολύ. Ντράπηκα να του πω μπράβο και ας είχα εντυπωσιαστεί .Τον Νοέμβριο της ίδια χρονιάς τον είδα να τερματίζει στο Παναθηναϊκό στάδιο , στον Μαραθώνιο της Αθήνας και ένα καμπανάκι χτύπησε μέσα μου. Τότε είπα για πρώτη φορά στον εαυτό μου ότι δεν είναι δυνατόν να μην μπορώ να τρέξω, πρέπει να δοκιμάσω. Ιανουάριο του 2013 ξεκίνησα να προπονούμαι, με σκοπό την ίδια χρονιά να βρεθώ στην εκκίνηση στον Μαραθώνα και αν όλα πήγαιναν καλά να έμπαινα και εγώ στον Παναθηναϊκό στάδιο.
Έτσι και έγινε. Χαρούμενη πολλή αλλά με δέος και ένα φόβο στάθηκα στην εκκίνηση. Ξεκίνησα αργά αργά και σταθερά, μετρημένα ̇ έβλεπα τα χιλιόμετρα να περνούν και χαιρόμουν. Χάζευα και παρατηρούσα γύρω γύρω τους άλλους δρομείς ̇ φυλαγόμουν και περίμενα να δω με τι δυνάμεις θα φτάσω στον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής ̇ όταν έφτασα λοιπόν στο 32ο χλμ και ήμουν καλά συνέχισα με τη σιγουριά πια, ότι θα τερματίσω. Δάκρυσα κάτω από τη γέφυρα στην Κατεχάκη ακούγοντας τα τύμπανα, ανάσανα βαριά στην τελευταία ανηφόρα πριν την Βασιλίσσης Σοφίας, μα όταν έπιασα την Ηρώδου Αττικού πρέπει το χαμόγελο μου και ευτυχία μου να φαινόταν από μακριά!
Τερμάτισα ̇ ο Γιάννης είχε ήδη τερματίσει και με περίμενε. Ένα βλέμμα ανακούφισης είδα στα μάτια του καθότι ήξερα ότι είχε μεγάλο άγχος για μένα, μιας και ήμουν πρωτάρα. Πήρα το μετάλλιο μου, προχωρήσαμε χαρούμενοι, βγήκαμε έξω από το στάδιο και τότε ξαφνικά θυμήθηκα τον Κύριο Στέλιο. Αναρωτήθηκα εάν είχε τρέξει αυτή την φορά, αν είχε τερματίσει. Αργότερα στα αποτελέσματα αναζήτησα το όνομα του. Με χαρά το βρήκα. Μα όταν βγήκαν οι φωτογραφίες του αγώνα μια ακόμα έκπληξη με περίμενε. Στη γραμμή του τερματισμού πίσω μου ακριβώς διέκρινα μια γνώριμη φιγούρα. Ήταν ο 82χρονος Κος Στέλιος που τερμάτιζε με τα χέρια σηκωμένα ψηλά !

Υ.γ Τον κύριο Στέλιο τον συναντώ τυχαία κάθε χρόνο από τότε στην εκκίνηση του αγώνα παρά το μεγάλο πλήθος των δρομέων. Το 2016 κατάφερα να νικήσω την ντροπή μου, να τον πλησιάσω , να του ζητήσω να τον αγκαλιάσω και να του πω ότι είναι το ίνδαλμα μου.