Αρχική Απόψεις Aρθρα Με βελόνα, κλωνά, κλωστή, γράφει η Κυριακή Χατζαντωνάκη

Με βελόνα, κλωνά, κλωστή, γράφει η Κυριακή Χατζαντωνάκη

144

Δηλώνω εργάτρια της κλωστής και αγαπώ να επικοινωνώ την τέχνη μου. Δίνω πίσω σε ένα βαθμό αυτά πού με περισσή αγάπη διδάχτηκα από γιαγιάδες, θείες, γειτόνισσες.
Καθήκον ιερό η αναφορά σε μερικά ονόματα εκείνων των γυναικών πού ήταν σχολείο για μένα, σχολείο ποιότητας και δημιουργίας.

Πρώτη αναφορά στη Μάνα, στη μαμά Βλαχέρνα που με έμαθε να ξεχωρίζω το καλοραμμένο ποιοτικό ρούχο, τις πρώτες ύλες βαμβάκι μαλλί μετάξι, την ετικέτα στην ούγια και τόσα άλλα.

Ακολουθεί η γιαγιά, η κυρά Κυριακούλα, εκεί το μάθημα ήταν πέντε βελόνες για την κατασκευή κάλτσας, σκληρή δασκάλα απαιτητική αλλά και ολάνθιστος κήπος οι αφηγήσεις της και τα παραμύθια για να κάτσουμε δίπλα της να μπλέξουμε «θα πλέκουμε και θα λέμε παραμύθια» τι καλύτερο για ένα παιδί!

Στη συνέχεια η γιαγιά Αναστασία από τη Ερμούπολη της Σύρου, εδώ δεν ήταν μάθημα, ήταν δώρα και η βελόνα βελονάκι. Σε δύο μέρες καινούργιο πόντσο, καινούργια φούστα, καινούργιο κασκόλ, η χαρά του κοριτσιού.
Από δω έφταναν και τα προικιά, τα προικιά όμως δεν ήταν όπως τα συνηθισμένα, ήταν έτοιμα τυλιγμένα κουβαράκια με βαμβακερό νήμα από τις κλωστοϋφαντουργίες της Ερμούπολης, πού αχνά τις θυμάμαι τα καλοκαίρια τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν βρισκόμαστε για διακοπές εκεί.
Αυτό δεν ήταν μάθημα ήταν βίωμα σε έβαζε στο τρυπάκι
«Να φτιάξεις την κουβέρτα σου παιδί μου με τα χεράκια σου θα το θυμάσαι όταν θα μεγαλώσεις».
Το θυμάμαι γιαγιά Τασία.

Και αργότερα πέρασαν θειάδες, γειτόνισσες, συγχωριανές, που βάζανε το λιθαράκι πάνω σου.
Ποια να πρωτοθυμηθώ την κυρία Ειρήνη την Ντηνιακού την κυρία Κυριακούλα τη Χλωρού την κυρία Ευαγγελία τη Μάππα, ή την υφάντρα που πρόλαβα των Καρδαμύλων την κυρία Μαρία την Ψαρρού που με υπερηφάνεια στα 90 τόσα της χρόνια, μου έλεγε «εγώ παιδί μου λειτούργησα τον πρώτο μηχανικό αργαλειό στο υφαντουργείο του Σκούφαλου πριν τον πόλεμο» και τόσες άλλες.

Ή μήπως την κυρία Ζενούλα τη Ραπίτου παλιά καλή μοδίστρα του χωριού.
Το μάθημα εδώ ήταν σε άλλο επίπεδο marketing νομίζω θα το λέγαμε σήμερα «το καλύτερο ρούχο θα το φοράς εσύ για να το βλέπουν οι άλλοι» η συμβουλή της.

Τέχνες που έντυσαν, στόλισαν, προστάτεψαν, τον άνθρωπο αιώνες τώρα και τείνουν να χαθούν, να περάσουν στη λήθη της βιομηχανικής παραγωγής και του φθηνού εφήμερου ρούχου.

Όσο περνά από το χέρι μου δεν θα αφήσω τη θέση τους να πάρουν οι ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, με πείσμα θα μεταφέρω τη κιβωτό της μνήμης, η οποία δεν έφτασε σε μας για να την πάρουμε μαζί μας, έφτασε για να την περάσουμε στους νεότερους. Δεν είναι δικά μας είναι κληροδότημα πού πρέπει να περάσει στα παιδιά μας.

Έτσι μέχρι τώρα επέλεγα να εκθέτω έργα φίλων και μαθητών και όχι δικά μου. Η καραντίνα όμως άλλαξε τις ζωές μας, μας έκλεισε στα σπίτια μας Και μοιραία το πλέξιμο η δημιουργία ο αργαλειός έγιναν παρηγοριά, μήνες τώρα και τα δημιουργήματα μικρά παιδιά που τα ανάστησα.

Ήταν πρώτη έκθεση με δικές μου δημιουργίες.
Ήταν τρεις υπέροχες μέρες γεμάτες από την αγάπη, την καλή σας ενέργεια, τα καλά σας λόγια.

Ευχαριστώ σας, φίλοι μου όσοι επισκεφτήκατε την έκθεση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω ελπίζω η ζωή μας να γυρίσει στην κανονική της ροή και εγώ να συναντιέμαι με τις φίλες μου στα γκρουπ να δημιουργούμε και να περνάμε καλά.

Όμως όλο αυτό που πήρα αυτές τις τρεις μέρες πρέπει με κάποιο τρόπο να το δώσω πίσω στην κοινότητα. Άλλωστε η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πάρε-δώσε αγάπης, συναισθημάτων, υλικών αγαθών, αρκεί όλα αυτά να γίνονται σε μία έντιμη βάση με δουλειά αγάπη και ευθύνη.

Δηλώνω λοιπόν, όπως και στο παρελθόν έχω κάνει, εθελόντρια σε παιδικά εργαστήρια που θα έχουν θέμα το παιδί και το πλέξιμο. Όποιος σύλλογος φορέας με χρειαστεί στη διάθεσή του.
Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο παιδικό εργαστήρι πλεκτικής που λειτούργησε δύο μέρες στα πλαίσια της Γιορτής Κτηνοτροφίας Χίου και που πραγματικά η συμμετοχή των παιδιών ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Πολιτιστικό Σύλλογο Πιτυούς για την όμορφη συνεργασία μας.

Δεν έχει σημασία αν κάποιος αποκτήσει ένα δημιούργημά σου ή όχι, η παρουσία, η κουβέντα πάνω σ αυτό είναι που μετράει περισσότερο.
Ευχαριστώ και τους φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν αλλά ξέρω ότι το ήθελαν πραγματικά, όπως όλοι μας έχουμε βρεθεί σ ανάλογη περίπτωση. Είναι απόλυτα κατανοητό γιατί οι εκδηλώσεις ήταν πολλές Αύγουστος γαρ μια τρέλα!

Κυριακή Χατζαντωνάκη

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΟπερα ποδοσφαίρου- σήμερα Χίο, Παρασκευή Οινούσσες
Επόμενο άρθροΑν. Μιχαηλίδης: Απογοητευτικές οι ενέργειες των Υπουργείων για ζητήματα τουρισμού στη Χίο