Αρχική Απόψεις Aρθρα #menoumespiti, δυνατοί!, από τη Μαρ. Καλλιμασιά

#menoumespiti, δυνατοί!, από τη Μαρ. Καλλιμασιά

116

ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΔΥΝΑΤΟΙ!
Έξι καθημερινές ερωτήσεις για να ρωτήσετε τον εαυτό σας στην καραντίνα.
Εάν βρίσκεστε στο σπίτι σας που αποτελεί το καταφύγιο σας, φροντίστε να κάνετε ένα διάλογο με τον εαυτό σας. Ισως αυτό να βοηθήσει όλους μας να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στην οπτική της καθημερινότητας μας.
Καθώς η πανδημία COVID-19 εξαπλώνεται και οι προσπάθειες για την «ισοπέδωση της καμπύλης» μέσω της φυσικής απόστασης εντείνουν, πολλοί από εμάς βρισκόμαστε σε καραντίνα στο σπίτι. Η φυσική απομόνωση και η ξαφνική απομάκρυνση μας από τις γνωστές μας καθημερινές ρουτίνες είναι καταιγιστική και συνεπώς μας αποπροσανατολίζει.

από τη Μαρκέλλα Καλλιμασιά
Ψυχολόγος

Εξι “Καθημερινές Ερωτήσεις Καραντίνας ίσως μας βοηθήσουν να διαρθρώσουμε τις μέρες μας και να έλθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας. Σκέφτηκα να τις μοιραστώ με τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης θεωρώντας ότι θα έχουν απήχηση μιας και χιλιάδες άνθρωποι θα είχαν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν κοινά συμπτώματα, συναισθήματα και αντιδράσεις που είναι συλλογικές και δεν συμβαίνουν μόνο σε αυτούς .
Πριν αναφέρω τις ερωτήσεις, θα ήθελα να αναγνωρίσω ότι δεν έχουν όλοι το προνόμιο να έχουν καταφύγιο το σπίτι σε αυτούς τους καιρούς ή να καταφεύγουν εκεί με οικονομική ασφάλεια.
Η υγειονομική περίθαλψη, τα παντοπωλεία, η διαμετακόμιση και άλλοι βασικοί εργαζόμενοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της φροντίδας για εμάς, θέτοντας συχνά τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους σε μεγάλο κίνδυνο.
Σε αυτούς αξίζει ευγνωμοσύνη και ένα ευχαριστώ από καρδιάς από όλους μας. Δεν αξίζουν μόνο την ευγνωμοσύνη και την αλληλεγγύη μας, αλλά τον κατάλληλο εξοπλισμό προστασίας και ανταμοιβή για τον κίνδυνο που διατρέχουν. Πολλοί εργαζόμενοι και αυτοαπασχολούμενοι, ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, είναι ξαφνικά εκτός εργασίας. Οι άστεγοι δεν έχουν πουθενά να πάνε. Οι φυλακισμένοι διατρέχουν επίσης μεγάλο κίνδυνο.
Θεωρώ προνόμιο για κάποιον που είναι προστατευμένος με ασφάλεια στο σπίτι του να θέτει τις ακόλουθες ερωτήσεις
1. Για ποιόν λόγο μπορώ να είμαι ευγνώμων σήμερα;
Υπάρχουν πολλά που ως τώρα θεωρούνταν δεδομένα για όλους μας. Κάνετε μια λίστα. Αν θέλετε καταγράψετε τις ευχαριστίες σας και μοιραστείτε τις με φίλους σας στο ίντερνετ. Σκεφτείτε δύο λεπτά το πρωί μαζί με τον πρωινό καφέ.
2. Ποιον φροντίζω ή με ποιόν επικοινωνώ σήμερα;
Ίσως η περίοδος που βιώνουμε μας διδάξει ότι δεν είναι η κοινωνική απόσταση που χρειαζόμαστε, αλλά μάλλον η κοινωνική αλληλεγγύη ενώ διατηρούμε την φυσική απόσταση. Επιλέξτε λοιπόν δυο, τρία άτομα κάθε μέρα για μαθαίνετε νέα τους. Καλέστε τη γιαγιά σας. Καλέστε με τηλε-κλήση την μητέρα σας. Στείλτε μηνύματα στους φίλους σας (αλλά όχι τους πρώην!). Τηλεφωνήστε στους γείτονες . Εάν έχετε περισσότερα ψυχικά αποθέματα για να δώσετε, συνδεθείτε εθελοντικά με άτομα τα οποία χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη. Υπάρχουν φορείς και γραμμές πρώτης ανάγκης που θα εκτιμήσουν την προσφορά σας.
3. Ποιες προσδοκίες ‘’κανονικότητας’’ εγκαταλείπω σήμερα;
Αντιμετωπίζουμε μια παγκόσμια πανδημία. Οι νυχτερινές ειδήσεις είναι οι εφιάλτες. Ολόκληρη η χώρα βρίσκεται σε απομόνωση. Ξαφνικά είστε είτε εκτός εργασίας είτε εργάζεστε από το σπίτι, ενώ ταυτόχρονα τρέχετε μανιωδώς να απολυμαίνετε επιφάνειες. Δεν χάλασε ο κόσμος αν δεν διαβάσετε όλα τα εισερχόμενα μηνύματα στον υπολογιστή σας όπως συνηθίζατε ως τώρα μέχρι το τέλος της εργάσιμης ημέρας. Δεν ήλθε η καταστροφή αν τα παιδιά δεν μάθουν στο σχολείο κάτι καινούργιο σήμερα, όμως εξακολουθούν να αγαπούν τους γονείς τους την οικογένεια τους και τα ζωάκια που τυχόν υπάρχουν στο σπίτι. Καταλάβετε τι είναι στ’ αλήθεια σημαντικό για εσάς αυτή τη στιγμή και εστιάστε σε αυτό. Οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι καθώς και η μυθιστοριογράφος Οctavia Butler, γράφοντας για την ανθεκτικότητα του ανθρώπου και την προσαρμογή του σε δύσκολες εποχές, μας λέει: “Η μόνη πραγματική αλήθεια είναι η Αλλαγή”. Όσο ταχύτερα αφήνουμε τις προσδοκίες του “κανονικού”, τόσο πιο γρήγορα μπορούμε να προσαρμοστούμε στο νέο.
4. Πώς βγαίνω έξω σήμερα;
Η φύση, ο καθαρός αέρας και ο ήλιος είναι ότι καλύτερο για το νευρικό μας σύστημα. Παρόλο που σήμερα δεν μπορούμε όλοι μας να φτάσουμε στο βουνό ή στη θάλασσα με το αυτοκίνητο μας δεν είναι κάτι τόσο τραγικό. Μπορείτε να καθίσετε στον ήλιο για 10 λεπτά; Να βγείτε στην βεράντα ή στον κήπο σας για λίγο για να δείτε το φεγγάρι καθώς ανεβαίνει; Ακόμα κι αν δεν μπορείτε φυσικά να βγείτε έξω, μπορείτε να ανοίξετε ένα παράθυρο για καθαρό αέρα; Ή να φέρτε λουλούδια μέσα;
5. Πώς κινούμαι σήμερα. Τι κάνω με το σώμα μου;
Η κρίση αυξάνει τον φόβο και το άγχος. Όσο περισσότερο μπορούμε να βγάλουμε το στρες έξω από τα κεφάλια μας και από το σώμα μας, τόσο πιο γειωμένοι θα νιώσουμε. Περπατήστε στην βεράντα ή στον κήπο σας. Χρησιμοποιήστε τις σκάλες στο κτίριο σας. Κάντε πέντε push-ups. Εάν έχετε περιορισμένη κινητικότητα, μπορείτε να κινήσετε το κεφάλι, τους ώμους, τους αστραγάλους σας ενώ είστε καθισμένοι. Το μασάζ στο σαγόνι σας διώχνει την ένταση προς τα έξω. Βάλτε το χέρι σας στην καρδιά σας για να νιώσετε τους χτύπους καθώς γυμνάζεστε και μειώνετε το στρες.
6. Ποια ομορφιά δημιουργώ, καλλιεργώ ή προκαλώ σήμερα;
Η ομορφιά είναι ένα ισχυρό αντίδοτο στην απόγνωση. Αναγνωρίζοντας την ομορφιά στον κόσμο και φέρνοντάς την στη ζωή μας είναι μια επιβεβαίωση της ζωής που εξακολουθεί να υπάρχει και αξίζει να αγωνιζόμαστε για αυτήν.
Το να γίνουμε δημιουργοί, όχι μόνο καταναλωτές, αλλά και το να παράξουμε πολιτισμό και δημιουργικότητα, μας δίνει το μέσο και την εξουσία να αντιμετωπίσουμε και να νικήσουμε τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες του σήμερα, με έναν διαφορετικό ίσως τρόπο σκέψης και δράσης για τις καλύτερες μέρες που θα έλθουν.